Νέα Χρονιά, Νέα Αρχή(..?)

2012 λοιπόν. Καλή χρονιά και όλα τα σχετικά. Θα είμαι ειλικρινής. Σκεφτόμουν να ανεβάσω post με το τι θα ήθελα να κάνω ή να συμβεί μέσα στο 2012. Μετά όμως σκέφτηκα πως αυτή η λίστα δεν θα ήταν και ιδιαίτερα μεγάλη.
> Να περάσω καλά και να διασκεδάσω όσο περισσότερο μπορώ.
> Να βρω μια δουλειά.
> Να τα βρω με τον γνωστό-άγνωστο που έχω προαναφέρει σε άλλα posts.
Ορίστε. Αυτά είναι ολα. Και μετα θέλετε να μου πείτε πως δεν είμαι ολιγαρκής άνθρωπος.
Βέβαια τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλα τελικά. Γιατι μιλάμε για μένα. Αυτη η λίστα ήταν τα πράγματα που ήθελα να συμβούν μέχρι το τέλος του 2011. Γιατι το 2012 μπαίνοντας με βρήκε εμένα στο χάσιμο χωρίς να πολύ-ξέρω και τι θέλω. Αρκεί κανείς να σκεφτεί πως την πρώτη ώρα του 2012 την πέρασα ακούγοντας Taylor Swift και Ζουγανέλη (Ελεονώρα), χοροπηδώντας στο κρεβάτι μου και όντας σε ντελιρίο. Lame, I know.
Και μερικές ώρες αργότερα θα έλεγε κανείς πως πραγματικά το είχα χάσει. Γιατι ήταν αυτός εκεί. Όχι ο γνωστός-άγνωστος αλλά ένα ακόμα μικρό-χαζό-παιδάκι. Και Θεέ μου έχω βαρεθεί να πέφτω πάνω σε μικρά-χαζά-παιδάκια. It just feels like banging, head first, on a stupid brick wall. Και για να πω και την αλήθεια μου, πάντα με τρομάζουν. Adorable, so lovely and cue. Yet breakable and fragile at the same time. Μου θυμίζουν όπως όταν ήμουν μικρός που ήθελα να παίζω με τα ζωάκια απο Swarovski που είχε η μητέρα μου. Μα πάντα όταν τα έπιανα στα χέρια μου φοβόμουν. Φοβόμουν πως θα μου πέσουν και θα γίνουν χιλιάδες κομμάτια.
Και έτσι και συ. Σε βλέπω και δεν σε ξέρω. Μ’αρεσεις, ναι. Με τρομαζεις περισσότερο. Δεν σκοπεύω να μιλήσω αλλα τελικά το κάνω. Δεν σκοπεύω να κάνω κάτι αλλά τελικα κάνουμε. Πόσο πιστός μένω στις αποφάσεις μου, σκέφτομαι. Δεν κάνουμε πολλά όμως. Αλλά η ανασφάλεια σου μου κάνει το click. Η αβεβαιότητα ή η αμηχανία σου να πεις την αλήθεια.
Οπότε δεν μπορώ παρα να αναρωτηθώ: Νέα χρονιά, νέα αρχή..? Το 2011 ήταν “αφιερωμένο” στον γνωστό-άγνωστο, το 2012 ας το “αφιερώσουμε” στο μικρό-χαζό-παιδάκι..?
Και ποιά η διάφορα δηλαδή..? Απο εκει που ήμουν με τον γνωστο-άγνωστο να θέλει οπότε δεν θέλω και να θέλω οπότε δεν θέλει, θα είμαι τώρα να θέλω και ο άλλος μια να θέλει και μια όχι..? Ευχαριστώ, δεν θα πάρω. Όχι πως θα είναι επιλογή μου κάτι τέτοιο.
Αν και μέχρι τώρα νομίζω πως είμαι ακόμα εκει, στον γνωστό-άγνωστο. Δεν ξέρω κιόλας γενικά και τι παίζει αυτες τις μέρες. Think I’m losing it.
Και κάπως έτσι πήγε το βράδυ της Πρωτοχρονιάς. Με μένα στο χάσιμο, με άφθονο αλκοόλ, ακόμα περισσότερο χορό, με καλή παρέα και πολυ γέλιο. Α και έναν τύπο με τον οποίο πηδηχτηκα και είχα ξεχάσει οτι το είχα κάνει μέχρι το απόγευμα της Κυριακής.
Και κάπου εδω ας κλείσω. Άλλαξε ο χρόνος, ναι. Αλλα πέρα απο αυτο άλλαξε κάτι άλλο..? Δεν νομίζω. Και ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω αυτη τη μανία του κόσμου με την Πρωτοχρονιά. Με ποιους θα αλλάξεις τον χρόνο, τι θα φορεσεις, τι θα κάνεις πριν και μετά, τι θα μαγειρεψεις για το δείπνο που ετοιμάζεις. Δεν νομίζω όμως πως έχει οντως κάτι διαφορετικό αυτη η βραδιά.
Τουλάχιστον για μένα δεν είχε.
Anyhow, η απορία παραμένει. Με την νέα χρονιά τελικα συνεπάγεται και νέα αρχή..?
Ναι.
Όχι.
Αχ, δεν ξέρω.
Αφήστε με.
Με κουράσατε.
Θα δείξει.

xoxo,
FluffyUnicorn.

Ωραία. Και τώρα που το διαβάσατε όλο αυτο και φάγατε δεν ξέρω και εγω πόση ώρα απο τη ζωή σας, έχω να κάνω μια ανακοίνωση: Μαλακίες. Ξεχάστε όσα είπα. Το κείμενο ως εδω γράφτηκε την Κυριακή το απόγευμα. Πλέον, Τετάρτη απόγευμα, απο Δευτέρα βασικά, αποφάσισα πως δεν αξίζει τον κόπο.
Γιατι τελικα είμαι ακόμα εδώ, με την παρέα μου, να γελάμε και να πίνουμε, να χορεύουμε εκεί που δεν χορεύει κανείς, να περνάμε καλά. Δεν ξέρω τι θέλω, αυτό εξάλλου είναι κοινό μυστικό.
Τον γνωστό-άγνωστο, πιθανότερο.
Το μικρο-χαζό-παιδάκι, πολυ αμφιβάλλω.
Τον τύπο που γνώρισα κάτω απ’το κλουβί την Πρωτοχρονιά (και νόμιζα πως είχα πηδηχτει μαζί του, μέχρι την Δευτέρα το βράδυ που τον ξανα είδα και συνειδητοποίησα πως έχω μπλέξει αυτόν με τον οποίο πήγα με το πως γνώρισα αυτόν), όλο και λιγότερο.
Και στην τελική δεν θέλω να μάθω τι θέλω. Είμαι καλά. Διασκεδάζω. Μου είναι αρκετό.
End of story.

P.S.: Όσο λανθασμένα και να χρησιμοποιείται αυτή η έκφραση κρύβει και μια αλήθεια. Ο άνθρωπος είναι όντως σαν το γραμματόσημο. Όχι δεν κολλάει όσο το φτύνεις, αυτό εξάλλου είναι και το λάθος της έκφρασης. Δοκίμασε να φτύσεις γραμματόσημο και θα δεις, δεν θα κολλήσει. Θα χαλάσει. Ηλίθια πλάσματα.

xoxo, (πρέπει να κόψω το πολύ GossipGirl)
FluffyUnicorn.

Advertisements

Speak up your mind ;)

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: