Last Friday Night

Υποσχέσεις. Ασήμαντες. Μα πάντα βαρύγδουπες.

Και ίσως να μην χορέψαμε πάνω σε τραπέζια. Δεν πειράζει. Ο χορός ήταν πάνω σε κλουβιά.

Και οι λέξεις..? Αδιάφορες. Πάντα θέλοντας να πουν πολλά. Μα στο τέλος να μην λένε τίποτα.

Σίγουρα δεν κάναμε τρίο ή γυμνισμό. Δεν θα κάναμε εξάλλου. Δεν βρήκαμε κανένα φλαμίνγκο στην πισίνα. Και ούτε θα ξυπνήσουμε με ένα φριχτό hangover. Έχουμε συνηθίσει πλέον.

Αισθήματα. Πάντα παγιδευμένα μέσα μας. Στο έλεος της ανάδρασης. Να κοπανούν στον νοητό τοίχο που δημιουργήσαμε μόνοι μας για προστατέψουμε τους άλλους από εμάς. Μα εμάς ποιος θα μας προστατέψει από αυτά..?

Και το πρωί δεν ξυπνήσαμε σε ένα δωμάτιο γεμάτο glitter, με έναν άγνωστο ακόμα δίπλα μας. Και ακόμα και αν όντως ήπιαμε πολλά σφηνάκια, δεν ξεπεράσαμε το όριο των πιστωτικών μας. Δεν έχουμε εξάλλου.

Και ο πόνος..? Είναι εκεί όπως πάντα. Στο τσιγάρο που αφήσαμε να καίει γιατί τρομάξαμε να το σβήσουμε. Και το αφήνουμε να καίει παρά τη βρόμα του. Παρά την αηδία που μας προκαλεί πια η κάθε τζούρα του.

Στην αδυναμία μας ελπίζοντας να κρυφτούμε. Και να πνίξουμε όλα τα λάθη, όλες τις αμφιβολίες που έχουμε. Μα στο τέλος πάντα πνίγουν εμάς. Στον δρόμο των δακρύων που φοβόμαστε να διασχίσουμε. Στην απόγνωση που μας προκαλεί. Εκεί όπου ελπίζουμε να βρεθεί και το δικό μας τέλος. Οποιοδήποτε τέλος.

In that fucking last friday night. Where our memories will fade in a blurry darkness. When no memoir of our mischievious missdoings will be left. Και εκεί που ο πόνος μας θα σβήσει. Σε νύχτες ανύπαρκτες (πως αλλιώς θα χαρακτήριζε κανείς αυτό που δεν υπάρχει τίποτα να το θυμίζει..?). Σε λάθη που δεν κάναμε πότε, γιατί απλά τα ξεχάσαμε. Σε πράξεις και λόγια που δεν έγιναν και δεν ειπώθηκαν ποτέ για μας. Παρά μόνο για αυτούς που δεν είχαν πιει αρκετά για να ξεχάσουν.

Και οι ερωτήσεις δίχως ουσία. Γιατί δεν σε νοιάζει. Το ξέρω. Το βλέπω. Βούλωσε το. Φύγε! Δεν θέλω να ακούω. Απλά κοίτα από εδώ. Κοίτα γιατί φοβάμαι να κοιτάξω εγώ. Και φύγε. Μακριά μου. Μην μ’αγαπήσεις. Ποτέ σου. Δεν θέλω. Excitαρε με. Δώσε μου όσες ελπίδες χρειάζομαι. Τίποτα παραπάνω. Φύγε μετά.

Και αφήστε με εμένα. Αφήστε με στο δικό μου χάος να αναρωτιέμαι αν αξίζει. Αν αξίζει όλη αυτή η ετοιμασία, να βάλεις τα καλά σου, να βάλεις τα καινούργια ρούχα, να κάνεις σχέδια και να φτιάχνεσαι επί ώρες. Για ένα βράδυ που θα χαθεί. Για ένα βράδυ που δεν θα είναι το τελευταίο. Που η ύπαρξη του θα σε τσαντίσει. Θα σε αηδιάσει και θα σε απογοητεύσει.

So just go for it. Grab that fucking, stupid bottle. And pour it in your fucked-up heart. So you’ll be fucking finally able to pour it out to all them you say you love.

Υποσχέσεις, λέξεις, αισθήματα, χοροί, πράξεις, δάκρυα, πόνος, τρέλες, γέλια και ερωτήσεις. Όλα τόσο ειλικρινή. Τα  μόνα ίσως στη ζωή μας.

Μα καταδικασμένα στην λήθη εκείνης της τελευταίας Παρασκευής..

Και στο τέλος θα δεις. Δεν αξίζει. Γιατί δεν γεμίζει το άδειο σου κορμί. Μα..

Who cares..? Όλοι εξάλλου κενές εμπειρίες δεν συλλέγουμε..? Οπότε πάψε. Δεν με νοιάζει. Περνάω καλά και στο κενό. Χωρίς το “βάρος” της “κουλτούρας” σου, ακόμα και χωρίς κάποια βαρύγδουπη ουσία σε όσα κάνω. Γελάω. Διασκεδάζω. Και ας χαθούν τα γέλια μου σε θολές αναμνήσεις. Τουλάχιστον υπήρξαν. Αντίθετα με τα δικά σου που δεν υπήρξαν καν.

Χα,χα,χα!! Laugh and live for fuck’s sake. To the end of it. 😉

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S. Ο τίτλος είναι αναφορά στο ομώνυμο τραγούδι της Katy Perry “Last Firday Night”, όπως και κομμάτια του entry.

Advertisements

Trackbacks / Pingbacks

  1. Love, Love « Blog of a FluffyUnicorn - November 22, 2012

Speak up your mind ;)

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: