Living in a Crisis of a Paranoia..

“Λοιπόν. Το ξέρω θα ξεφτιλιστώ αυτή τη στιγμή και δεν ξέρω πως ακριβώς να το πω γιατί – ειλικρινά – δεν συνηθίζω να κάνω κάτι τέτοιο..”

Και φυσικά το έκανα. “Και το λες λογικό αφού μιλάμε για σένα” λέει μια φίλη μου. Και οντως. Μπορεί το classy να το κατέχω, αλλα στις grande “ξεφτίλες” συνηθίζω να είμαι πρώτος. Θα αναρωτιέστε, τι στο διάολο ήταν αυτό που είπα. Nothing that great, really. Απλά είπα στον τύπο που είχα γνωρίσει κάτω απο το κλουβί πως μ’αρέσει. Και πως θέλω να ξέρω αν είμαι ο μαλάκας επειδή περιμένω να γίνει κάτι. Κι ολα καλα θα έλεγε κανείς. Τίποτα τραγικό. Όχι, δεν έγινε κάτι. Μεγάλη ιστορία, truth be told. Αλλα ο μαλάκας προφανώς και είμαι. Η ίσως και όχι. Τουλάχιστον θέλω να πιστεύω πως όχι.

Γιατί πάντα με τρομάζε. Όχι, όχι. Δεν μιλάω για την απόρριψη. Ειλικρινά χέστηκα, δεν σκοπεύω να πεθάνω κιόλας. Με τρελαίνει όμως η ψεύτικη ελπίδα που μπορεί να σου δώσει μια ελλειπής απάντηση. Και ολα αυτά τα ίσως και όλες οι εναλλακτικές εκδοχές που παίζω μέσα στο μυαλό μου ωστε να σε δικαιολογήσω στον εαυτό μου. Ολα, τόσο απλά, θα σταμάταγαν με μια απλή απάντηση σου. Μα όχι. Η ανικανότητα σου να απαντήσεις πρέπει να μου δημιουργεί αυτή την ατέλειωτη παράνοια.

Παράνοια. Αυτο ακριβώς είναι το πρόβλημα. Γιατι λεω πως θέλω να ξυπνήσω νωρίς μα είναι τρεις και εγώ ακόμα γράφω. Στο χάος στο οποίο βρίσκεται αυτη τη στιγμή η ζωη μου δεν ξέρω τι άλλο μπορώ να κάνω. Το χάνω. Και θέλω να φύγεις μακριά μου. Δεν σε θέλω. Δεν θέλω να είσαι στη ζωη μου, δεν θέλω να είσαι κομμάτι της.

Γιατί πονάω μπάσταρδε. Πονάω και ας μη στο έδειξα ποτε. Δεν θέλω να ακούσω, δεν θέλω να ξέρω. Πόσο απογοήτευσα τον εγωισμό σου με αφήνει πια αδιάφορο. Έχω κουραστεί να παλεύω για να έχω μια σου λέξη. Την αλήθεια θέλω μόνο. Την αλήθεια και την αθωότητα που τα δικά σου λάθη μου στέρησαν. Την αγάπη σου ξέρω πως δεν θα την έχω τελικά. Και δεν την θέλω και ας φοβάμαι. Πως στο τέλος θα καταλήξω σαν την γριούλα στη στάση του τρόλεϊ. Με το μοβ παλτό και το λαχανί κασκόλ. Που βρίσκεται πάντα εκει να περιμένει το τρόλεϊ που δεν θα έρθει μέχρι το πρωί. Κάθε βράδυ, την ίδια ώρα.

Χάνομαι. Στις ψευδαισθήσεις που δημιουργεί η δική μου παράνοια. Και δεν θέλω να ξέρω. Που πάω, που πας. Αν είσαι καλά ή όχι. Ειδικά αν δεν είσαι, ειδικά τοτε δεν θέλω να ξέρω. Γιατι τρομάζω στην ιδέα του να εξαρτήθεις απο μια μου λέξη. Και μετα να γραπωθείς σφιχτά απο πάνω μου και να με σύρεις κάτω όταν πια τα πόδια μου δεν θα αντέξουν άλλο.

Οπως ακριβώς ίσως να ήθελα κάποτε να κάνω και εγώ. Να σε αγκαλιάσω, να τυλιχτώ γύρω σου για να νιώσω επιτέλους ασφαλής, να σε κρατήσω – γλυκά, τρυφερά – εκεί που η νύχτα θα έσπαγε σα γυαλί. Και να ξυπνήσω δίπλα σου, μα μετά από λίγο να χαθείς. Μα δεν το έκανα ποτε απο φόβο μη σε πνίξω καθώς πνίγω τον εαυτό μου.

Και αναρωτιέμαι. Ποιος θα ήθελε να είναι μόνος μια νύχτα σαν αυτή..? Όμορφα τρελή, γλυκά ξεσαλωτική. Και αναρωτιέμαι για σένα. Και για σένα. Και για σένα που στέκεσαι στο βάθος. Αγαπώ οντως κάποιον απο όλους εσάς..? Η μήπως τελικά απλά αγαπώ την ιδέα του να αγαπάς κάποιον..?

Παράνοια. Στο χάος της ζωής μου αυτή βασιλεύει. Μπάσταρδε. Σταματά. Δεν θέλω να ξέρω. Και χαλάρωσε αγάπη μου, χαλάρωσε..

Μόνο οι αδύναμοι δεν είναι μόνοι..

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: Ο τίτλος είναι στίχος απο το τραγούδι “Paranoia” της Elsiane.

P.S.#2: “Και χαλάρωσε… είναι μόνοι”: Ελεύθερη μετάφραση βασισμένη στο νόημα που δίνω στον στίχο “Slow love slow, only the weak are not lonely” από το τραγούδι “Slow Love Slow” των Nightwish.

Advertisements

Speak up your mind ;)

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: