Wings of a Butterfly

20120129-003434.jpg

“Μα δεν μπορώ! Δεν υπάρχει περίπτωση να του αρέσω και θα φάω άκυρο! Είναι κούκλος και εγώ δεν είμαι για αυτόν!” μου ουρλιάζεις νευριασμένος, ή καλύτερα, απογοητευμένος με τον εαυτό σου, μέσα στις τουαλέτες εκείνου του μαγαζιού.

Και εγώ κάθομαι ακίνητος κόντρα στον τοίχο και σε κοιτώ, παίρνοντας μια ακόμη βαθιά τζούρα από το τσιγάρο μου. Σε κοιτώ, προσπαθώντας να διώξω το αλκοόλ από το κεφάλι μου, μήπως και καταφέρω να σε δω καθαρά και καταλάβω όσα θες να πεις.

Το βλέμμα μου, όμως, το τραβάει ο χώρος γύρω μας. Τουαλέτες. Wow, σκέφτομαι, πόσο σημαντικές είναι για την ανθρωπότητα. Πόσοι άραγε να έχουν ξεσπάσει, να έχουν κλάψει ή να έχουν ερωτευτεί εδώ μέσα..? Θα μπορούσα να μάθω. All it’d take would be counting. Να μετρήσω όλα αυτά τα “μηνύματα” που έχουν γραφτεί παντού εκεί μέσα. Στα άσπρα πλακάκια, στους νιπτήρες, στις τουαλέτες, στις πόρτες, στους καθρέφτες. Τόσα πολλά που έχουν κάνει τον χώρο να δείχνει τόσο ομοιόμορφος, λες και δεν υπάρχει τίποτα πέρα από τοίχους γεμάτοι συνθήματα. Και συναισθήματα.

Και κάπου εκεί, εσύ. Μα σιγά-σιγά σε βλέπω να χάνεσαι, να σβήνεις και να γίνεσαι ένα με τον χώρο. Γιατί αδυνατείς να δεις την ομορφιά σου, αρνείσαι να δεχτείς το γεγονός πως ίσως τελικά να κάνεις για αυτόν.

Μου φέρνεις στο μυαλό μια ιστορία του Μπουκάϊ, αυτή με τον αλυσοδεμένο ελέφαντα. Σταματώ να καπνίζω και γελάω, βραχνά και ψεύτικα. Δαγκώνω τα χείλη μου προσπαθώντας να βρω τις λέξεις που θέλω ενώ εσύ με κοιτάς, περιμένοντας να μιλήσω.

“You know.. Οι πεταλούδες..” λέω τελικά και με κοιτάς σοκαρισμένος.

Σηκώνω το κεφάλι μου και σε κοίτω στα μάτια. Δείχνω τόσο κατεστραμένος, σαν ένα πρεζάκι που πασχίζει να ζητήσει λεφτά, σκέφτομαι. Μ’αρέσει η ιδέα και δεν προσπαθώ να αλλάξω την στάση μου.

“Οι πεταλούδες είναι τόσο όμορφες έτσι δεν είναι..?” συνεχίζω.

Γνέφεις καταφατικά.

“Μα δεν μπορούν να δουν τα φτερά τους. Ζουν και πεθαίνουν χωρίς ποτέ να δουν την ομορφιά τους. Αν και μπορούν να δουν την ομορφιά των άλλων πεταλούδων..

Έτσι είμαστε και οι άνθρωποι. Δεν μπορούμε ποτέ να δούμε την ομορφιά που έχουμε. Γιατί όλοι είμαστε όμορφοι, με τον δικό μας, μοναδικό και ξεχωριστό τρόπο. Την βλέπουμε σε όλους τους άλλους εκτός από εμάς. Και έτσι οδηγούμαστε στην απελπισία και στον φθόνο..

Απελπισμένα προσπαθούμε να γίνουμε πιο όμορφοι και ζηλεύοντας την ομορφιά των άλλων παλεύουμε να τους φέρουμε κάτω..

Και ακόμα και αν το καταφέρουμε, όταν θα κοιταχτούμε στον καθρέφτη δεν θα δούμε, ούτε τότε, την ομορφιά μας. Και όχι γιατί ο καθρέφτης είναι λερωμένος όπως αυτός πίσω σου..

Αλλα γιατί οι λεκέδες βρίσκονται στο μυαλό μας..”

In the end, just live and rejoice. For we all hold our own, unique and elegant pair of wings of a butterfly.

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: This story is not exactly true, nor an entire imaginary creation. You could call it a “creative telling of several memory recollections”.

Advertisements

Speak up your mind ;)

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: