Είναι Στιγμές..

Είναι στιγμές σαν κι αυτή. Που στέκομαι ακίνητος μα νιώθω πως συνεχίζω να πονάω. Είναι εκείνες οι φορές που κοιτώ έξω από το τζάμι του δωματίου μου και εύχομαι να μπορούσα να εξαφανιστώ. Να χαθώ για πάντα, δίχως τίποτα μαζί μου. Να περιπλανιέμαι άσκοπα, ψάχνοντας. Χωρίς όμως να ξέρω τι είναι αυτό που ψάχνω.

Γιατί είναι αυτές οι στιγμές που το νιώθω τόσο έντονα. Πως ό,τι βρίσκεται μέσα μου ακόμη, ζωντανό ή νεκρό, εκρύγνηται δυνατά, συνθλίβοντας το προσωπείο που τα καλύπτει. Αυτό το χαρούμενο πλάσμα, που χαμογελά, διαρκώς γελά, που τολμά, γεμάτο αυτοπεποίθηση, έτοιμο να κινηθεί ενάντια στα πάντα. Και τότε κάθε προσπάθεια να κρατήσω αυτό το πλάσμα, που στα μάτια κάποιων συμβολίζει τόσα πολλά, με πληγώνει. Με πεθαίνει.

Δεν μου έδωσες ποτέ την ευκαιρία να αμφιβάλλω. Έπρεπε πάντα να ήμουν σίγουρος για κάθε μου βήμα. Δεν μου άφησες περιθώριο να χαθώ και να ψάξω. Έπρεπε πάντα να ξέρω ποιός είμαι και που πάω. Μα δεν ξέρω τίποτα πια. Μου έμαθες να είμαι δυνατός, να στηρίζω τον εαυτό μου, την γνώμη, τα πιστεύω μου. Και εγώ έμαθα μέσα από τα λάθη μου, αυτά που πάντα θεωρούσες ανεπίτρεπτο να κάνω.

Τα έκανα όμως. Αναπόφεκτα. Ήταν η πρώτη φορά που έσπασα. Σε απογοήτευσα, είχα σκεφτεί. Σιγά-σιγά άρχισα να βλέπω την ηλιθιότητα των λεξεών σου. Και κάνοντας λάθη έμαθα να μη νοιάζομαι για όσα μου είπες και όσα έχουν να πουν οι άλλοι για μένα. Έμαθα πως να μην αφήνω κανέναν να με φέρει κάτω. Μα όμως κανείς δεν μου έμαθε πως να με προστατεύω από μένα.

Και έτσι, κάτι στιγμές σαν αυτή, σπάω δίχως κάποιο λόγο. Κι όλα μοιάζουν τόσο μάταια, χωρίς νόημα. Και θέλω απλά να χαθώ, να βουλιάξω βαθιά μέσα στην άβυσσο της σκέψης μου και μην ανέβω πότε ξανά στην επιφάνεια της. Στιγμές σαν αυτή, που δεν θέλω να κάνω τίποτα, ούτε να ετοιμαστώ, ούτε να βγω, ούτε καν να προσπαθήσω να μαζέψω τα συντρίμμια του εγώ μου.

Δεν θέλω. Δεν θέλω..

Ούτε καν να σκεφτώ. Και οι λέξεις σε αυτό το χαρτί μου μοιάζουν λες και βγήκαν μετά από τόση πίεση και κόπο.

Είναι στιγμές σαν αυτή που μεταμορφώνομαι σε ένα άβουλο ον, χωρίς καμία θέληση για το οτιδήποτε.

Αν και στο τέλος θα σηκωθώ το ξέρω. Και θα πάρω μια βαθιά ανάσα, μια ακόμη γουλιά από την θάλασσα που τίνει να με πνίξει, όπως σου υποσχέθηκα τότε. Και σιγά-σιγά θα αρχίσω να συναρμολογώ τα κομμάτια του εαυτού μου. Και θα φτιαχτώ, σκεφτόμενος το πόσο δελεαστική μοιάζει η κατάσταση μου στα μάτια σου. Γελοίε. Και στο τέλος θα βρεθώ ξανά έξω,

shiny as ever. Hmph. Your stubbornness I certainly got.

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: Να ξεκαθαρίσω, πως ο τίτλος δεν είναι αναφορά στο ομώνυμο σήριαλ που παίζει σε κάποιο κανάλι της τηλεόρασης, ούτε στο τραγούδι κάποιου (Ρέμος αν θυμάμαι καλά..?), όπως με έχουν ρωτήσει αρκετοί. Honestly, όταν το έγραψα αγνοούσα την ύπαρξη και των δύο. ‘^^

Advertisements

Speak up your mind ;)

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: