Gimme a Blank Wall to Paint in Colour

Quite a while. Αλλά δεν γαμιέται..?

Το Σάββατο πέρασε. Όπως και το party των γενεθλίων μου. Βαριέμαι να γράψω τι έγινε. Τα είπα πια τόσες φορές που βαρέθηκα να τα ακούω. Δεν μου κάνουν καν αίσθηση ως κάτι αστείο.

Το δήλωσα. Ζω ένα δράμα. Τις τελευταίες 7.309 πλέον μέρες. Don’t ask, don’t tell.

Και, nevertheless, τώρα που κάθομαι στην βιβλιοθήκη της σχολής μου αναρωτιέμαι για διάφορα. Κυρίως γιατί κάθομαι και γράφω αυτή τη μαλακία και όχι τις εργασίες των αγγλικών.

Μερικές φορές με πιάνουν τα υπαρξιακά μου. Όπως μερικές φορές, σαν τη Δευτέρα, με πιάνει η μοναχοφοβία μου. Ξέρεις, η σκέψη πως θα ήταν ωραίο να έχω και εγώ κάποιον να κάθομαι αγκαλίτσα μέσα στην βιβλιοθήκη της σχολής. Ευτυχώς η σκέψη κρατά μόλις μερικά δευτερόλεπτα. Και μετά με πιάνει αηδία.

Σήμερα αναρωτιέμαι λοιπόν για την ζωή. Θα μπορούσα να βρω πολλές έξυπνες, βαθύτατες και κουλτουριάρικες παροιμίες για την ζωή. Δεν έχω όρεξη όμως. Για αυτό θα πω κάτι δικό μου. Σχεδόν.

Η ζωή μου, για όσους με ξέρουν ήταν, είναι και πολύ πιθανόν θα είναι για καιρό ακόμα μια τρέλα. Βρίσκεται διαρκώς στο χάος και στην αστάθεια, λες και τρεμοπαίζει σε μια λεπτή κλωστή πριν βυθιστεί στο απόλυτο σκοτάδι.

Θα μπορούσε να είναι βιβλίο. Αλλά αν ήταν θα είχε πρώτα μουλιάσει στο αλκοόλ και θα λογοκρίνω με τι θα είχε χρησιμοποιηθεί αντί για μελάνι. Θα μπορούσε να είναι ταινία. Αλλά θα σάρωνε τα Razzies και θα ήταν τόσο θολή, τόσο κουνημένη που θα προκαλούσε εμετό σε όποιον την έβλεπε. Ίσως να ήταν και ένα album φωτογραφιών ή κάποιο τραγούδι. Μα δεν είναι.

Είναι σαν ένας τοίχος. Μου δώθηκε λευκός και εγώ απλά τον γέμισα με χίλια-δυο χρώματα, με μουτζούρες και εμμετικά graffiti. Τον πυρπόλησα και τον τύλιξα στις φλόγες με την ελπίδα να τον διορθώσω αλλά μάταια. Και πλέον δεν θέλω. Μπορεί πλέον να έχει γεμίσει στάχτες και μουτζούρες αλλά πια με τρομάζει να βρεθώ αντίκρι με ένα κατάλευκο τοίχο.

Με τρομάζει να χάσω όσα ήξερα, όσα ήδη έχω. Και δεν μετανιώνω πια. Έμαθα. Έπαιξα και έχασα. Ή έτσι θέλεις να πιστεύεις.

Γιατί στο δράμα που είναι η ζωή μου (γιατί πως αλλιώς μπορεί να το πει κανείς..?) δεν έχασα ποτέ μου. Αλλά αντιθέτως κέρδισα.

Πολύ περισσότερα από όσα νόμιζα πως θα μπορούσα ποτέ μου να κερδίσω.

Γιατί τελικά η κάθε μουτζούρα πάνω σε αυτόν τον τοίχο, θολή, κουνημένη και κακοζωγραφισμένη είναι και από κάτι.

Μια ιστορία.
Μια εμπειρία.
Ένα βράδυ.
Ένα γέλιο.
Ένα δάκρυ.
Ένα πικρό χαμόγελο.
Ένα γλυκό τέλος.
Μια καινούργια αρχή.
Ένα χρώμα.
Ένας έρωτας.
Ο έρωτας –

Αυτός που νιώθω μόνο για τη ζωή.

Και στο τέλος αυτή είναι η ζωή μου. Και ακόμα όταν χάνω πάντα θα κερδίζω. Γιατί σε αυτόν τον τοίχο θα προσθέτεται ένα ακόμα χρώμα. Ξεχωριστό και διαφορετικό από όλα τα άλλα.

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: Θέλω να βρω να γράψω κάτι έξυπνο εδώ αλλά δεν μου έρχεται κάτι. Σκεφτείτε το μόνοι σας. 😉

Advertisements

5 responses to “Gimme a Blank Wall to Paint in Colour”

  1. stroumf says :

    nmz pws kati paixtike k auto pu eipa egw to deixnei san n to eipe h hlektra hahahahhahahahha

  2. stroumf says :

    ps. (oxi gia to post gia sena) pies 10 red bull gt aurio erxete h mana su k prepei n ka8arisoume exw kanei tn kouzina k to dwmatio ts alexias k twra paw gia to mpanio!

  3. Ilektra Art says :

    P.S thelw s mia vdomada n exis teleiwsei t allo..xereis..kai n mn grafeis oti p***a s erxetai stn egkefalo step ❤

Speak up your mind ;)

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: