Through the Dreams & Disasters

Το τέλος είναι πάντα δύσκολο, σωστά..?

Λιτό αλλά παράλληλα φανταχτερό έρχεται για να φέρει την καινούργια αρχή όπως έχω ξαναπεί.

Μα τι γίνεται όμως..?

Τι γίνεται όταν όλα όσα ήξερες τελειώνουν ..? Τι κάνεις όταν εκείνο το μαγαζί (το γνωστό σε όλους μας) κλείνει πια τις πόρτες του αφήνοντας σε με μια γλυκόπικρη ανάμνηση και με ένα κενό που απεγνωσμένα θες να καλύψεις λες και η ίδια σου η ύπαρξη ρε γαμώτο εξαρτάται απ’το αν θα τα καταφέρεις..?

Και τι γίνεται όταν τελειώνει αυτό που ποτέ δεν ξεκίνησε όπως εσύ θα ήθελες..? Σαν τότε (πριν από καιρό) που με ρώτησες τι “γίνεται με ‘μας” για να με κάνεις να δω πως τελικά τίποτα δεν είχε τελειώσει μιας και καμία απόφαση δεν είχε παρθεί, αφήνοντας έτσι όλα τα χαρτιά στο παιχνίδι. Μα εγώ λατρεύοντας – ως συνήθως – να πετάω τα πάντα στην άβυσσο του χάους, έριξα τη χαριστική βολή σε ένα ήδη ραγισμένο γυαλί οδηγώντας μας σε ένα τέλος που ούτε επιθυμούσα και ούτε ήθελα να δεχτώ.

Και τι γίνεται τότε που τον βλέπεις ξανά, εκείνον τον φίλο απ’τα παλιά..? Ένα κύμα θλίψης παλεύει να σε πνίξει καθώς αναρωτιέσαι πως τον έχασες, αλλά κυρίως γιατί τον έχασες.

Μα έτσι είναι όμως μικρό μου. Οι άνθρωποι αλλάζουν, τα συναισθήματα χάνονται ή άλλα στη θέση τους δημιουργούνται.

Και οι συνήθειες πια διαφορετικές, οι προσωπικότητες τώρα ασύμβατες. Και παλεύουμε, ναι παλεύουμε ακόμα (γιατί η ελπίδα πεθαίνει – οh πόσο λάθος και αυτό – πάντα τελευταία), γυρνάμε πίσω, προχωράμε μπροστά, ξαναχανόμαστε.

Μιας και στον δαίδαλο αυτόν, που έχουμε ονομάσει ανθρώπινες σχέσεις, δεν μπορούμε παρά να χαθούμε. Σε μονοπάτια ανθρώπων ξένων ή γνωστών, που θέλουμε έστω και για λίγο να καταλάβουμε, να φτάσουμε, να αγγίξουμε. Υπάρχουν οι ρόλοι, υπάρχει το σκηνικό, ο «από μηχανής θεός», μα δεν υπάρχει το σενάριο.

Και κάπως έτσι θα πληγωθούμε. Και θα πληγώσουμε. Θα γελάσουμε και θα κλάψουμε. Θα πούμε ψέματα και θα μας πουν. Θα απογοητεύσουμε και θα απογοητευτούμε.

Και θα φταίμε.

Και θα φταίνε.

Και κάποτε όλα θα αλλάξουν, τα πάντα θα τελειώσουν. Ίσως να ήταν πια καλό να το μάθουμε ρε γαμώτο – να το δεχτούμε. Ό,τι αξίζει ούτε πονά, ούτε μας είναι δύσκολο. Όταν πια γίνει έτσι τότε μάλλον το τέλος πλησίασε. Και όλα θα τελειώσουν – εξάλλου το τέλος δεν είναι παρά η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων, η ολοκλήρωση τους. «Μα πότε θα το πάρεις απόφαση επιτέλους..?» ουρλιάζουν οι φωνές στο μυαλό μου.

Αποφάσεις. Το τέλος δεν είναι παρά μια απόφαση. Πότε θα έρθει δεν το διαλέγεις πάντα, αλλά το να το δεχτείς είναι απλά μια απόφαση. Μα πότε άραγε είναι η σωστή ώρα να πάρεις την απόφαση..? Και ποια θα έπρεπε να ήταν αυτή..?

Αποφάσεις. Με αυτές διέλυσα τη νιότη μου, πετώντας με σε ένα κόσμο ψυχρό, άγριο, αχάριστο. Διέλυσα εμένα, εσένα – κάθε εσένα – παίζοντας παιχνίδια καταστροφικά, κάνοντας ριψοκίνδυνες κινήσεις σε ταμπλό γεμάτα παγίδες, κρύβοντας αμέτρητες περσόνες τις οποίες κατέστρεψα και αυτές στην πορεία (μαζί με όλα τ’άλλα) με την ελπίδα του να σώσω εμένα.

Θυμάσαι άραγε..? Θυμάσαι τις νύχτες, τις αστραφτερές, που ούρλιαζαν πως η ζωή είναι ωραία..? Τότε που τα αστέρια έλαμπαν ακόμα στον ουρανό σε μια ατμόσφαιρα ηλεκτρική, μεθυστική, εθιστική. Θυμάσαι τα παιχνίδια εκεί που έσκαγε το κύμα ενώ ο ήλιος έκαιγε στον ουρανό..? Τις σακούλες που γεμίζαμε αηδίες που ποτέ δεν χρειαζόμασταν..? Θυμάσαι πως σου φώναζα να μην τρέχεις τόσο γρήγορα γιατί θα σε χάσω..? Πως ούρλιαζα πως τα πόδια μου δεν αντέχουν άλλο, πως δεν την παλεύω πλέον..? Θυμάσαι πως δεν το σεβάστηκα ποτέ..? Θυμάσαι τις κραυγές, τα γέλια, τις τρέλες, τα δάκρυα..?

Θυμάσαι τις νύχτες, τις αστραφτερές, που ουρλιάζαμε πως θα τους βάλουμε φωτιά, θα τις τυλίξουμε στις φλόγες της ζωντάνιας μας..? Τότε, που με ένα ποτό και ένα τσιγάρο στο χέρι λέγαμε πως γεννηθήκαμε για να ζήσουμε γρήγορα, να πεθάνουμε νέοι και να αφήσουμε ένα όμορφο πτώμα πίσω μας, αφήνοντας και το φέρετρο ανοιχτό,  έτσι ώστε όλοι να μας δουν μια τελευταία φορά – in all our glory – πριν χαθούμε βαθιά μέσα στο χώμα. For the night was young and we dwelled in it, wishing never to grow old. Θυμάσαι..? Πως ουρλιάζαμε, high on our drinks, our drugs, our craze, our fame – on our fucked-up love and hate..?

We were on fire, baby, we were on fire, weren’t we..?

Και λένε πως οι καλύτερες των παραστάσεων συνεχίζονται και αφού κλείσει η αυλαία..

Και αναρωτιέμαι.. Όταν θα πέσει πια και η δική μου αυλαία, θα συνεχιστεί τελικά η δική μου παράσταση..?

Μα, κάπως έτσι, το τελευταίο μου ποτό θα το πιω σε εμάς – σε όσα δεν είπαμε, σε όσα δεν νιώσαμε, σε όσα νιώσαμε μα τρομαγμένοι δεν πράξαμε, σε όσα εξαντλημένοι χυδαία δεν γιορτάσαμε..
Κάπου εκεί μικρό μου, στο κλείσιμο στης αυλαίας..

Και μάλλον και σε όλα αυτά που ποτέ μου δεν κατάφερα να κρατήσω όπως ίσως να ‘θελα..

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: Το να αναφερθώ σε όλες τις επιρροές του entry ανά κομμάτι ίσως να μου έπαιρνε όσο το ίδιο το entry. Σε γενικές γραμμές, οι κυριότερες επιρροές είναι από Lana Del Rey και κυρίως από τα κομμάτια της “National Anthem”, “Driving in Cars with Boys”, “Body Electric” και “This is What Makes Us Girls”. Ο τίτλος είναι κομμάτι στοίχου από το τραγούδι του Owl City, “Dreams & Disasters”, ενώ το κλείσιμο είναι επηρεασμένο από Jean-Paul Sartre. Την εικόνα δυστυχώς δεν θυμάμαι που την βρήκα.

P.S. #2: Έχει δουλευτεί καιρό, ξεκίνησε να γράφετε κάπου στα τέλη Σεπτέμβρη και ολοκληρώθηκε μέσα στον Οκτώβρη αν και δεν βρήκα τον χρόνο να το βάλω εγκαίρως. Προφανώς.

Advertisements

Speak up your mind ;)

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: