At the Break of Dawn

Ξέρεις πάει καιρός. Αν και ίσως στη φάση που είμαι, να είμαι γάματα, ίσως να είμαι σκατά, χαμένος στο δικό μου δράμα. Μπορεί η αίσθηση να χάθηκε. And though I’ve minded, it no longer matters. Ναι μου έλειψε ήδη να σηκώνομαι με τον κόσμο στα πόδια μου. Γεμάτος ενέργεια, δυνατός, δυναμικός, έτοιμος να αντιμετωπίσω τα πάντα.

Μου έλειψε να ξυπνάω χαρούμενος, να βλέπω το φως που μπαίνει από την μπαλκονόπορτα γεμάτο ζωντάνια και όχι ως ένα ακόμα πονοκέφαλο. Να ανυπομονώ να ξεκινήσει η καινούργια μέρα και να μην κοιμάμαι γιατί απλά έχω τόσα να κάνω – που θέλω πραγματικά να κάνω – και ο ύπνος απλά μου τρώει τον χρόνο, ξέρεις, είναι ασήμαντος εκείνες τις μέρες, δεν τον έχω καμία ανάγκη.

Μου έλειψε να θέλω.

Μα ξέρεις, παρόλα αυτά, πάει καιρός. Πάει καιρός από τότε που ήμουν καλά τελευταία φορά. Και παραδόξως – με κάποιο τρόπο – είμαι καλά.

It stroked me then, a couple of days ago, at the break of dawn. Ξαφνικά και απλά, το είδα λες και ήταν πάντα εκεί.

Ακόμα και αν όλοι θα έλεγαν πως όλα είναι χειρότερα από ποτέ. Ακόμα κι αν μένω όλο το βράδυ ξύπνιος, ανίκανος να κοιμηθώ, ακόμα κι αν το κάθε βήμα μου μοιάζει μαρτύριο. Ναι, ο πόνος, η θλίψη είναι ακόμα εδώ. Και δεν θα φύγει σύντομα το ξέρω όσο και να προσπαθώ να τα διώξω. Και κάπως έτσι έχω – για μια ακόμη φορά – βρεθεί σε αυτό – το τόσο καταραμένο – σταυροδρόμι, που με στοιχειώνει όλη μου τη ζωή.

Προχωράς ή γυρνάς..? All my life I’ve moved on; always I did, leaving things slip away, leaving nothing but ashes behind – scorched the earth I’ve walked on, my love – though I never really knew the reason why. Και ακόμα δηλαδή δεν νομίζω να ξέρω.

Μα ξέρω πως μπορώ. Ξέρω τι θέλω και τι δεν θέλω. Το ξέρω αρκετά καλά πια για να μπορώ να διαλέγω. Δεν θέλω να δώσω μια μάχη για κάτι που πια δεν αξίζει. Και μπορώ τελικά ακόμα να προχωράω. Το είχα ξεχάσει, σχεδόν, για να είμαι ειλικρινής.

Και ίσως είμαι καλά για αυτόν το λόγο. Γιατί προχωράω ξανά, γιατί κάνω πράγματα πάλι. Διαφορετικά, διασκεδαστικά, μάλλον ασήμαντα, μα τουλάχιστον με τραβάνε, έστω και για λίγο, μακριά από το χάος.

And in the end, please don’t cry for my loss. For through all the tears, the pain, the disasters and even though I’ll be all alone and hollow at the break of dawn; I’ll be fine my love. I will wade my way through and I’ll rise up once more.

Πάει καιρός γλυκό μου..

Από τότε που για τελευταία φορά ούρλιαξα με όλη μου τη ψυχή πως είμαι καλά.

Και περνώντας μέσα από όλα τα αδιέξοδα – που δεν ήταν καθόλου άδικα για να είμαστε όλοι ειλικρινείς – της ζωής μου, μπορώ να ουρλιάζω ξανά.

Και το χαίρομαι ρε μπάσταρδε..!

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: Η φωτογραφία δεν είναι δική μου αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να θυμηθώ που στο διάολο την βρήκα ώστε να δώσω τα εύσημα εκεί που πρέπει -.-‘

Advertisements

Speak up your mind ;)

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: