Archive | 2011 RSS for this section

All I Want for Christmas..

All I want for Christmas is you. Με τα μαύρα σου μαλλιά, τα καστανά σου μάτια (καστανο-πράσινα δεν θες να τα λες..?), την ελαφρώς μεγαλύτερη από ότι θα ήταν το ιδανικό μύτη σου και όλα τα άλλα.
Okay, let’s be honest. All I want for Christmas is a brand-new shiny Lamborghini (one in every city I’ll have a house at), unlimited tickets to any destination, cigarettes that never end, free drinks everywhere I go, houses in every city centre, no taxes to pay, servants to work for free for me at all those houses and the Empire State Building for my personal accommodation. And of course you. Though now that I think about it, who would give a fuck about you if he had all those things..?
Και κάπου εδώ υποτίθεται πως ζητάς παγκόσμια ειρήνη και να εξαφανιστεί η φτώχεια και η δυστυχία. Αν είσαι καλός άνθρωπος. Και για να είμαστε ειλικρινής δεν φημίζομαι για την καλοσύνη μου. Κρίμα.
Χριστούγεννα λοιπόν. Χο, χο, χο. Όπως λέει ο γνωστός σε όλους μας χοντρός, κοκκινο-ντυμένος παππούλης. (Μήπως τελικά είναι ο παππούς της Κοκκινοσκουφίτσας..?) Ο οποίος μάλλον δεν υπάρχει. Εκτός και αν υπάρχει και είναι κανένας σαδιστής μαλάκας που την βρίσκει με το να μην ικανοποιεί τις ευχές και τις επιθυμίες όσων πιστεύουν σε αυτόν.
Nevertheless, είπαμε τι θέλω για τα Χριστούγεννα. Βέβαια ξέχασα το πιο βασικό: να εξαφανιστούν τα Χριστούγεννα. Αν και δε νομίζω πως μπορεί κανείς να ζητήσει κάτι τέτοιο. Μαλακία παίχτηκε. Το ξέρω, το ξέρω. Μα τι είναι αυτά που λέει θα σκέφτεστε. Ω ναι. Είναι αλήθεια. (Ο Θεός να με συγχωρήσει για τα λόγια που θα ξεστομίσω. #NOT. Ας καώ στην κόλαση, who cares..?)
ΜΙΣΩ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ.
Γιατί..? Γιατί είναι απλά γελοία, ηλίθια, εκνευριστικά και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Τα Χριστούγεννα είναι το απόγειο του καρακιτς, η εξύμνηση της κακογουστιάς, η αποθέωση της “λατέρνας”. Γιατί δεν ξέρω πως μπορώ να αποκαλέσω πιο κομψά το σπίτι που στην περιμετρική μάντρα έχει χιλιόμετρα απο πολύχρωμα φωτάκια που αναβοσβήνουν με χίλιους δυο τρόπους ενώ στους τοίχους φιγουράρουν από Χριστουγεννιάτικες φιγούρες μέχρι γιρλάντες και ψεύτικο χιόνι. Ενώ η αυλή είναι γεμάτη πήλινους νάνους και λοιπές φιγούρες. Sorry κιόλας αλλά είπαμε okay για το δέντρο. Είναι και μέσα στο σπίτι και δεν το βλέπουμε. Αλλά αυτό..? What the fuck δηλαδή..? Αποφάσισες να αντικαταστήσεις τους φανοστάτες τις γειτονιάς σου..? Και γάμα εμάς. Τον λογαριασμό της Δ.Ε.Η. δεν τον σκέφτηκες..?
Συνεχίζοντας, τα Χριστούγεννα είναι μια καλοσχεδιασμένη εκδίκηση. Είναι η εκδίκηση των μοναχοφοβικών, των ανασφαλών που κρύβονται στις σχέσεις τους, των συναισθηματικά εξαρτημένων ενάντια στις καθεπιλογήν τσουλάρες, των singles που γουστάρουν να είναι μόνοι τους, των party animals και των συναισθηματικά χειραφετημένων. Γιατί τα Χριστούγεννα από παντού σε βομβαρδίζουν με μηνύματα αγάπης και έρωτα. Αν κανείς ανοίξει την τηλεόραση θα πέσει πάνω σε κάποια ταινία με το γνωστό, εμετικό concept. (Και δεν λεω για τις παιδικές, και εξίσου απαίσιες, ταινίες με τον Αΐ Βασίλη που παθαίνει από κρυολόγημα ή αμνησία μέχρι ρήξη σπονδύλου και δεν μπορεί να μοιράσει τα δώρα) Αυτό που λέω πάει κάπως έτσι: Ο/η τάδε είναι μόνος/η και πλησιάζουν Χριστούγεννα. Ο έρωτας της ζωής τους τους έχει πληγώσει, η οικογένεια τους έχει στραφεί εναντίον τους, η μοναξιά τους πνίγει και η ζωη τους πηγαίνει κατά διαόλου, με την αυτοκτονία να μοιάζει ως μοναδική λύση. Και πάνω που είναι ένα βήμα πριν την αυτοκτονία, δυστυχώς βρίσκει τον καινούργιο έρωτα της ζωής του, εξίσου πληγωμένο, και περνά τα Χριστούγεννα τρισευτυχισμένος.
Ειλικρινά. Αρκετά. Έχω. Απλά. Βαρεθεί. Δεν αντέχω άλλα cheesy love stories, τους σιχαμερούς στολισμούς και τις κρίσεις καλοσύνης. Και αν θέλει κανείς να το παίξει η νέα Μητέρα Τερέζα ας το κάνει όλο το χρόνο και να μην περιμένει να τον “καταβάλει το πνεύμα των Χριστουγέννων” για να θυμηθεί πως υπάρχει κάποιο δείγμα καλοσύνης στο κακιασμένο εγώ του. Που, by the way, δεν σε κάνει καλο άνθρωπο αν πρωί Χριστουγέννων δώσεις λεφτά στα παιδιά που ήρθαν για τα κάλαντα ενώ θες να τα σκοτώσεις επειδή σε ξύπνησαν πριν τις 2 το μεσημέρι. Αλλά αυτά σε επόμενο post.
Και για να κλείσω. Okap, το καταλαβαίνω. Το έχετε ανάγκη να νιώσετε καλοί άνθρωποι, να σιγουρέψετε την μοναχοφοβία σας και να ικανοποιήσετε το καρακιτσαριό που έχετε για γούστο. Αλλά γιατί πρέπει να βομβαρδίζετε τον κόσμο από τον γαμημένο Νοέμβριο?!?

Advertisements

Redefing Tragedy

Λοιπόν.. Πολύ γράψιμο έχει πέσει αυτές τις μέρες μπορώ να πω. Γενικά να περιμένετε (hopefully) αρκετά entries τις επόμενες μέρες. Αν φυσικά και τα τελειώσω ποτέ. Πάντως από ότι φαίνεται η Πάρος έχει και τα καλά της. Though I’d prefer not having the time to write a word more than staying around this place any longer.

Nevertheless. “Τραγικό”! Μια απ’τις αγαπημένες μου εκφράσεις. Όπως και το ανύπαρκτο frenchlish (half french – half english) “tragicque”. Τραγικό, I know. Κανείς θα αναρωτιόταν γιατί το λέω τόσο συχνά. Είναι όντως όλα γύρω μου τόσο τραγικά ώστε να το επαναλαμβάνω διαρκώς..?

Ίσως, ναι, όχι. Εξαρτάται βασικά. Τι είναι αυτό που ονομάζουμε τραγικό..? Και το κυριότερο, τι είναι αυτό που ονομάζω εγώ τραγικό..? Είναι τραγικό αυτό που σου δίνει την εντύπωση πως το σύμπαν έχει συνωμοτήσει εναντίον σου για να σου γαμήσει την ψυχολογία και να σε κάνει περίγελο των πάντων..? Ή μήπως είναι εκείνο το άσχημο και τόσο δυσάρεστο το οποίο απλά αντιμετωπίζεις με γέλια πριν ξεσπάσεις σε κλάματα..? Και γιατί να μην είναι τραγικό αυτό το κακόγουστο που αγγίζει τα όρια του γελοίου τόσο που σου φτιάχνει την διάθεση..?

Nah. Θα μπορούσε, η αλήθεια είναι, να είναι όλα αυτά. Αλλά όχι για μένα.

Τραγικό είναι να είσαι κομμάτια ένα Σαββατόβραδο απ’το αλκοόλ και μες τα νεύρα με εκείνον τον γνωστό-άγνωστο μαλάκα επειδή είναι αλλού. Και όταν λέμε αλλού δεν εννοούμε με άλλον (αυτό διορθώνεται), εννοούμε σε άλλη χώρα (και αυτό δεν διορθώνεται). Και παράλληλα να έχεις τον κολλητό #1 να φασώνεται με εκείνον τον τύπο που τα είχαν μήνες πριν και είχε βγει από psychotic, obsessive μέχρι και δεν-ξέρω-κι-εγώ-τι. Αν και πάντα παρέμενε κούκλος. Λίγο πιο δίπλα να έχεις την κολλητή #1 να ωρύεται γιατί ένας μαλάκας (όχι ένας ακόμα γνωστός-άγνωστος αλλά ο γνωστός-για-την-μαλακία-που-κουβαλάω μαλάκας) αποφάσισε να εξασκήσει τις ικανότητες του στο wrestling πάνω της, πέφτοντας με τον αγκώνα του πάνω στον μηρό της. Και μαζί με όλα αυτά να πρέπει να ανεχτεί (όπως και όλοι μας) την κολλητή #2 η οποία αναφωνεί κάθε δυο δευτερόλεπτα το πόσο κουκλάρα είναι η ξανθιά που χορεύει πάνω στο κλουβί. Χωρίς να πηγαίνει να της μιλήσει φυσικά. Γιατί είναι και μια diva. Λέμε τώρα. Γιατί, last time I checked, αυτός που τραβολογά όλο τον κόσμο γύρω-γύρω μέσα σε ένα μαγαζί πίσω από μια γκόμενα ενώ δεν σκοπεύει να της μιλήσει μόνο diva δεν λέγεται. Και λίγο πιο δίπλα στο bar ο κολλητός #2 κάθεται. Πάνω στο bar. Όλα καλά #NOT. Γιατί είναι επίσης κομμάτια (το λες και λογικό αφού μιλάμε για μας) και κοιμάται. Ω ναι. Στο όρθιο.

Και παράλληλα κάθε άλλος φίλος να έχει αποφασίσει να μην βοηθήσει ούτε στο ελάχιστο, ο καθένας με τη δική του κλάψα. Και οι άγνωστοι του τύπου “σε-παρακαλώ-άσε-με-να-γίνω-γνωστός” τα κάνουν όλα ακόμα χειρότερα με ατάκες που ποικίλουν από “θέλω κοννέ με τον κολλητό σου” (Σε καθρέφτη κοιτάχτηκες..?), “ρε η κολλητή σου είναι καλά..?” (Έλα ντε..? Το πόδι της μόνο που δεν έχει πάθει γάγγραινα, οπότε πως λες να είναι..?), “ρεε.. το παιδί που κοιμάται στο bar κολλητός σου δεν είναι, μ’αρέσει, να πάω να τον ξυπνήσω να του μιλήσω..?” (Όχι. Δεν είμαι κολλητός του αλλά baby-sitter του. Και οι γονείς του μου ζήτησαν να τον βάλω για ύπνο αφού πιει το γαλατάκι του) μέχρι “γιατί δεν θες να έρθεις από το σπίτι μου..?” (Πάλι για καθρέφτες θα μιλάμε..?), “ρε σοβαρά τώρα η κολλητή σου είναι λεσβία..? Γιατί..?” (Γιατί έχοντας να διαλέξει από γκόμενους σαν εσένα, έμοιαζε η πιο λογική λύση) και “εε.. το ξέρεις πως το αγόρι σου σε κερατώνει με ένα παιδί..?” (Το ποιο..?!? Έχω αγόρι και κανείς δεν με ενημέρωσε..?! Μα όλα τελευταίος πρέπει να τα μαθαίνω..?!?)

Και όλα αυτά ενώ η κολλητή #3 περιφέρεται μανιωδώς μέσα στο μαγαζί, αποφασισμένη να μυήσει όλο τον κόσμο στην κουλτουριάρικη, αρχαία τραγωδία της Επιδαύρου, ουρλιάζοντας απεγνωσμένα “ΚΑΙ ΑΝ ΛΕΙΠΕΙ ΤΟ ΑΛΛΟ ΣΟΥ ΜΙΣΟ (!), ΜΙΣΟΣ ΜΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥ!!”

Και όχι πείτε μου. Δεν είναι αυτό τραγικό..? But don’t get me wrong. Δεν τα λέω με κακία or anything of the sort. Γιατί το τραγικό, δεν είναι και απαραιτήτως και άσχημο. Μπορεί να είναι αστείο, amusing, exciting. And that’s what’s all about having in a crazy, beautiful life.

P.S.: Τα γεγονότα είναι πραγματικά, συνέβησαν κάπου μέσα στον Ιούνιο (..?), τα ονόματα παραλείπονται όχι για ευνόητους λόγους αλλά γιατί έτσι θέλω και έχει γραφτεί ως ένα entertaining memento και όχι για να προσβάλει κανέναν. (Obviously enough, είμαι στις καλές μου)

P.S.#2: Ας ωρύεστε όσο θέλετε. Έγινε posted όποτε δεν βγαίνει. ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ.

P.S.#3: Αφιερωμένο στην αγαπημένη μου Γιαγιακουλούρα (Μα με ποια λογική μου το μαρκάρει ως λάθος?!) η οποία με έπρηξε να το γράψω και 6 μήνες μετά ικανοποιώ την επιθυμία της. (So blame it on her, sckrs!) Το καλό που της θέλω να της αρέσει γιατί με έπιασαν τα δάχτυλα μου από το γράψιμο.

All the best,

Fluffy Unicorn ❤

Drugs, Drinks & Lovesongs

20111222-203451.jpg

Indeed. Δεν έχω κάνει κάποιο λάθος. No more “drugs, sex & rock ‘n’ roll” των 70s. Ούτε “love, peace & weed” των hippies ή “love, integrity & unity” των moonchildren. Just drugs, drinks and lovesongs. Γιατί..? Γιατί απλά αυτό είμαστε πλέον. Ερείπια, μεθυσμένα και μαστουρωμένα σε μια προσπάθεια να “γιατρέψουν”/κρύψουν τις πληγές τους, που ακούν όλα αυτά τα lovesongs που μιλούν για ανολοκλήρωτες μα ταυτόχρονα αψεγάδιαστες αγάπες.

Drugs, drinks & lovesongs. Γιατί σε είδα εκεί, σε εκείνο το μαγαζί, εκείνο το βράδυ. Ακόμα θυμάμαι τη μέρα. Παρασκευή βράδυ, ξημερώματα Σαββάτου βασικά, το μαγαζί σιγά-σιγά να αδειάζει και εγώ έχω πιεί, έχω χορέψει, έχω περάσει καλά. Κάθομαι μόνος πάνω στο bar. Καπνίζω νοχελικά, μοιραία όπως πάντα. Δεν είμαι καλά, το ξέρω (πότε είμαι εξάλλου..?). Δεν προσπαθώ να το κρύψω καν. Χαμένος στις σκέψεις μου γυρνώ στα αριστερά. Κάθεσαι λίγο πιο δίπλα. Δεν μπορώ να μην σε προσέξω. Με κοιτάς. Έχεις πιεί, φαίνεται στα μάτια σου. Καρφώνομαι. Δεν το θέλω αλλά το κάνω. Θες να μου μιλήσεις, πιστεύω, ή καλύτερα θέλω να μου μιλήσεις. Διστάζεις όμως. Σπάω, γίνομαι κομμάτια, έτσι νιώθω. Ποτέ δεν είχα ανάγκη απο κάποια σχέση, ούτε τώρα έχω. Και εσύ είσαι εκεί. Αλλά δεν με κοιτάς με αυτό το συνηθισμένο λάγνο βλέμμα, το wanna-be sexy, που είναι σαν της αγελάδας. Με κοιτάς αλλιώς και εκείνη τη στιγμή το έχω ανάγκη. Η παρέα μου φεύγει και εσυ μου ζητάς τσιγάρο. Κλασική ατάκα, λέει η σκύλα μέσα μου. Μου λες το όνομα σου αλλά δεν το συγκρατώ. Καθόμαστε μαζί, μιλάμε, μ’ακούς. Σ’αρέσω αλλά δεν σε πειράζει που δεν γίνεται κάτι. Και κάπου εκει φεύγουμε.

Τις επόμενες μέρες τις περνάω ψάχνοντας σε. Δεν θυμάμαι πως σε λένε, μετα βίας θυμάμαι πως έμοιαζες. Το μόνο που μου έχει μείνει, χαρακτηριστικό πάνω σου για να σε αναγνωρίσω είναι το μαύρο στρογγυλό σκουλαρίκι στο αριστερό αυτί σου. I know. ΤΡΑΓΙΚΟ. Αλλά αυτό μου έχει μείνει. Κάτι το οποίο θα μπορούσες ανα πάσα στιγμή να βγάλεις και να χαθείς για πάντα μαζί με τις υπόλοιπες θολές αναμνήσεις εκείνης της νύχτας. Αλλά δεν το έβγαλες και εγώ σε βρήκα.

Σε ξανά βλέπω Σάββατο βράδυ μετά απο party στην Καλών Τεχνών. Drunk and wasted. Both of us. Σε έχω ξαναδεί πολλές φορές μέχρι τοτε. Όμως απόψε δεν ξέρω τι παίζει. Με αποφεύγεις μια, καταλήγω με άλλον λίγο αργότερα. Ένα ακόμα one-night-stand. Μιλάμε αργότερα αλλά δεν θυμάμαι τι είπαμε. Και κάπου εκεί τελειώνουμε. Κόβεις επαφές με κάθε τρόπο. Και τι έμεινε..?

Αυτά τα χαζά, ηλίθια lovesongs για τις δυνατές αγάπες που θα μπορούσαν τον κόσμο να αλλάξουν σε μια βραδιά. Αν ολοκληρωνόντουσαν ποτέ. Αν και το δικό μας lovesong θα έπρεπε να το τραγουδήσει η Ke$ha, έτσι δεν είναι..?

Και με αυτό το entry, το πιο ειλικρινές που ίσως έχω γράψει ποτέ, θέλω ένα να πω: Ας σοβαρευτούμε. Την δική μας γενιά σημαδεύει, μεταξύ άλλων, ακριβώς αυτό• η αγάπη, το κυνήγι της, οι πληγές της, οι απογοητεύσεις της και οι χαρές της αν και σπάνια τις θυμόμαστε.

Αγαπάμε διαρκώς, ή έτσι θέλουμε τουλάχιστον να πιστεύουμε. Πληγωνόμαστε, ή καλύτερα πληγώνουμε τους εαυτούς μας, με τα παραμύθια που φτιάχνουμε μέσα στα άδεια μας κεφάλια. Και τότε τρέχουμε, να σβήσουμε κάθε ίχνος, κάθε σημάδι της πως υπήρξε ωστε να κλείσουμε τις πληγές της.

Δεν θα αγαπήσω ποτέ ξανά. Ψέμα, ψέμα, ψέμα! Και όσα και αν σβήσει κανείς, οι πληγές μένουν εκεί, στην άρνηση να μας απειλούν περισσότερο από ποτέ. Και έτσι θα πιούμε, θα την “πιούμε” και θα την βρούμε προσποιούμενοι την ανεξαρτησία μας. Μέχρι να βρεθεί ο επόμενος έρωτας για να ξαναξεκινήσει τον κύκλο. Όπως ακριβώς θέλουμε εξάλλου.

Ας σοβαρευτούμε λοιπόν. Ας σοβαρευτούμε γιατί τα lovesongs κοντεύουν να πνίξουν τον κόσμο και το αλκοόλ εμάς. Ας σοβαρευτούμε και ας παραδεχτούμε πως όντως πληγωθήκαμε, ώστε να μπορούμε να καλύψουμε το κενό χωρίς να χρειαζόμαστε μια καινούργια σχέση για να το καταφέρουμε. Ας σοβαρευτούμε γιατί είναι distasteful να κλαιγόμαστε στα πεζοδρόμια, ψάχνοντας τον έρωτα που χάθηκε κάπου στα ξενύχτια μας. Ας σοβαρευτούμε γιατί σε θέλω, με θες. Γιατί αυτο δεν μπορεί να είναι αρκετό..?
Γιατί πρέπει να είναι το στοιχείο που γαμάει όλα όσα θα μπορούσαν να υπάρξουν μεταξύ μας..?

So let’s drink to that. To our drugs, our drinks & our foolish lovesongs. Yet allow me to drink as well; To (my) love & (your) disarming beauty. Still hoping to find love in this hopeless place..

It’s a New State

Όλα τελείωσαν.

Όλα τελείωσαν όταν ο Έλληνας δεν είχε άλλα να ξοδέψει. Όλα τελείωσαν όταν η τραγουδίστρια ξύρησε τα μαλλιά της. Όλα τελείωσαν όταν ο Πρόεδρος δεν τελείωσε τον πόλεμο. Όλα τελείωσαν όταν ο τρομοκράτης σκοτώθηκε. Όλα τελείωσαν όταν μια άλλη τραγούδησε για το ανέκφραστο της πρόσωπο. Όλα τελείωσαν όταν εκείνη φόρεσε κρέας και acapella είπε πως γεννηθήκαμε έτσι. Όλα τελείωσαν όταν έκλεισε το πρώτο μαγαζί σε εκείνο το δρόμο. Όλα τελείωσαν όταν το αγόρι σκοτώθηκε από μια σφαίρα. Όλα τελείωσαν όταν για πρώτη φορά γύρισες το κεφάλι σου αδιάφορα από την άλλη. Όλα τελείωσαν όταν ο σχεδιαστής αυτοκτόνησε. Όλα τελείωσαν όταν πήρες εκείνη την πρώτη τζούρα. Όλα τελείωσαν με εκείνο το πρώτο ψέμα. Όλα τελείωσαν όταν έχασες το νόημα ψάχνοντας το. Όλα τελείωσαν όταν η Ελλάδα έμαθε το PR. Όλα τελείωσαν όταν αρνήθηκες τον εαυτό σου.  Όλα τελείωσαν όταν έγινε είδηση το πως κάποιος, κάπου πάσχει από μια παράξενη ασθένεια. Όλα τελείωσαν όταν για πρώτη φορά δεν σου έκαναν τη χάρη. Όλα τελείωσαν μαζί με εκείνο το φθηνό κρασί. Όλα τελείωσαν όταν εκείνος ο πολιτικός αναφώνησε πως τα φάγαμε μαζί. Όλα τελείωσαν μαζί με τον νέο μάγο. Όλα τελείωσαν όταν τα vampires άρχισαν να γυαλίζουν. Όλα τελείωσαν όταν τα style freaks έμαθαν τον Hemingway. Όλα τελείωσαν όταν έμαθαν να κρατούν το κρασί μαζί με το BlackBerry. Όλα τελείωσαν όταν κάποιος αγανάκτησε δυνατά. Όλα τελείωσαν όταν αποφάσισες να το παίξεις κουλτούρα. Όλα τελείωσαν όταν έχασες την πίστη σου σε οτιδήποτε καινούργιο. Όλα τελείωσαν όταν ήθελες να κλέψεις την παράσταση με ένα ακόμη ψέμα. Όλα τελείωσαν όταν έκανες όσα ποτέ σου δεν ήθελες να κάνεις. Όλα τελείωσαν..

Μα όλα τώρα αρχίζουν.

Για τα tarrot τα 22 major arcanas συμβολίζουν την πορεία του ατόμου κατά τη διάρκεια μιας κατάστασης. Ξεκινώντας απ’τον “Ηλίθιο” για να καταλήξουν στον “Κόσμο”. Ο “Κόσμος” είναι η 22η κάρτα των tarrot και ίσως και μια από τις πιο σημαντικές. Συμβολίζει τον θάνατο, το τέλος μιας κατάστασης. Αλλά όχι μόνο. Αυτή η κάρτα δηλώνει και την αρχή. Όχι μια ανεξάρτητη αρχή αλλά αυτή η οποία ακολουθεί το τέλος. Με πιο απλά λόγια, ο “Κόσμος” συμβολίζει τον κύκλο, της αρχής, του τέλος και της νέας αρχής μετά από αυτό.

And so, after every ending there is a new state. Και έτσι μένει πάντα η ίδια απορία για το τι γίνεται τώρα. Out with the old and in with the new, or not..?

Όλα όσα αναφέρθηκαν νωρίτερα είναι γεγονότα ή συμβάντα που έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια . Ήτα ένα τέλος μιας κατάστασης, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο για μια καινούρια αρχή. Σύμφωνα με τη θεωρία του Erik Erikson περί των σταδίων της ανάπτυξης της προσωπικότητας, το άτομο, στο τελευταίο στάδιο, αντιμετωπίζει το δίλημμα μεταξύ αξιοπρέπειας και απόγνωσης.

Αν και ο Erikson το εννοεί με θέμα τον θάνατο, επιτρέψτε μου να το φέρω στο επίπεδο αυτής της κουβέντας. Όταν μια κατάσταση τελειώνει το άτομο βρίσκεται ακριβώς στο ίδιο δίλημμα. Αξιοπρέπεια και απόγνωση. Απόγνωση ώστε να κρατήσει, να “διαιωνίσει”, την κατάσταση όπως υπήρξε. Ή να αντιμετωπίσει με αξιοπρέπεια το τέλος και να προχωρήσει στην νέα αρχή που ανοίγεται μπροστά του.

Remember; Walking in when everybody is about to leave and making them stay for you, makes you a diva. But it is when you walk out when everybody is screaming at the top of their lungs for more that makes you a legend.

And oh deary me. Don’t forget. Change IS good.

Welcome to Winterland!

Χειμώνας. Κρύο, χοντρά ρούχα, παλτό, κασκόλ, βροχές, χιόνια, Χριστούγεννα και όλα τα σχετικά. Αλλά και εσύ στο δάσος γύρω απ’τη φωτιά με την παρέα σου, να τραγουδάτε ή να λέτε τρομακτικές ιστορίες ενώ ψήνετε marshmallows ή κάστανα. Ή κάτι άλλο (πάντως όχι σουβλάκια!!). Ιδανικό σκηνικό χειμώνα (αν και ούτε marshmallows τρώω κι ούτε κάστανα, but just for fuck’s sake μ’αρέσει ώρες-ώρες να νιώθω σαν το χαζό Αμερικανάκι σε μια σαχλή κωμωδία ή σε ένα over-saturated θρίλερ), όπως είναι και το φιλί κάτω απ’το γκι ή το sex με τον “έρωτα της ζωής σου” μπροστά απ’το αναμμένο τζάκι, πάνω στο χαλί-αρκουδοτόμαρο (κατά προτίμηση λευκό εκτός αν το σπίτι είναι εξολοκλήρου ξύλινο όπου επιβάλλεται μια απόχρωση του καφέ). Βέβαια μέσα σε όλο το πάθος μπορεί το χαλί να αρπάξει (ή το ξύλινο πάτωμα) (ή τα marshmallows/κάστανα αν αποφασίσατε να τα κάνετε όλα μαζί) (ή το γκι αλλά τότε είστε μάλλον πολύ ηλίθιοι και σας άξιζε) και να γίνει το σπίτι φλαμπέ. Ε δεν πειράζει· σας “έκαψε το πάθος”.
Nevertheless, ο χειμώνας δεν είναι μόνο ερωτικές, γλυκάντικες (γλυκές που παλεύουν να γίνουν πικάντικες) ιστορίες that may go bad. Και μακάρι να πάνε δηλαδή, γιατί τόσο συρόπι ούτε σε ζαχαροπλαστείο δεν βρίσκεις.
Τον χειμώνα το κέντρο ζωντανεύει ξανά, βάζει τα καλά του και στολισμένο γιορτάζει. Και φυσικά δεν εννοώ τα Χριστούγεννα, αλλα την επαναπροσδιόριση του ως the-place-to-be in Athens. Γκάζι, Εξάρχεια, Σύνταγμα, Μοναστηράκι, Κολωνάκι και λοιπές περιοχές εχουν την τιμητική τους και γεμίζουν ξανα ασφυκτικά με κόσμο. Και αντίθετα με τα νότια προάστια του “καλοκαιριού”, το κέντρο απευθύνεται σε ένα πολύ ευρύτερο κοινό. Hipsters, skaters, hip-hopάδες, κυριλέ, λεσβίες, gays, fashion & style freaks, freaks γενικότερα και πολλά άλλα “είδη” ανθρώπων μαζεύονται στις πλατείες και στα μαγαζιά του κέντρου για να μιλήσουν ή να διασκεδάσουν.
Απ’την άλλη ο χειμώνας έχει ένα ακόμα καλό. Το κρύο. Τα χοντρά ρούχα επιβάλλονται και αντίθετα με το καλοκαίρι κανείς μπορει να φορέσει περισσότερα ρούχα ταυτόχρονα. T-shirts και ζακέτες ή πουκάμισα ενώ τα raincoats και τα παλτό μέχρι το γόνατο (ή και πιο κάτω) είναι must, τόσο για λόγους style όσο και “επιβίωσης” από το κρύο. Κατά προτίμηση σε σκούρα χρώματα καθώς τα έντονα χρώματα στα παλτό ίσως και να δείχνουν too much. Κασκόλ ή χοντρα φουλάρια σε έντονα χρώματα για να δώσουν λάμψη σε ένα κατά τ’άλλα total black look. Leather jackets & black tight jeans με εκείνη την ζώνη που όλοι έχουμε χαμένη στις ντουλάπες μας με τα καρφιά (απ’την εποχή των emo) για ένα πιο “rockish” look. Μποτάκια φυσικά σε αντίστοιχα χρώματα αυτών που φοράμε. Αλλα honestly, I beg you. No more of these fucking awful UGGs. Μόνο απ’το όνομα μπορεί κανείς να καταλάβει πόσο distasteful είναι. Καλύτερα να προτιμήσετε χοντρά μποτάκια ή ακόμα καλύτερα, μποτάκια με ψηλό τακούνι. Taking for granted that you can walk on it.
Και βέβαια όλοι διαρκώς επιμένουν πως το χειμώνα οι γήινες αποχρώσεις είναι must. I say fuck it. Χρώμα, χρώμα και πάλι χρώμα. Στις μπλούζες σας, στα αξεσουάρ, στα παντελόνια, στις ζακέτες, παντού. Χρώματα έντονα και φανταχτερά, τα οποία σας εκφράζουν και σας κάνουν να νιώθετε άνετα. Μην φοβηθείτε να εκφράσετε την διάθεση σας ή την τρέλα σας. In the end dressing is all about this; describing yourself.
Όπως και να ‘χει, θα κλείσω με ένα γνωστό σε όλους μας “ρητό”: κρύο καιρός για δύο. Βασικά, γιατι όχι και για τρεις, τέσσερις, πέντε, έξι ή και παραπάνω..? As I usually say, why have one when you can have all..? Γνωρήστε κόσμο, βγείτε, κάντε σχέσεις αν θέλετε αλλα και τα one-night-stands μια χαρά είναι. Καλύτερα κατά τη δική μου άποψη.
Κατά τ’άλλα ο χειμώνας αυτός προβλέπεται ευχάριστος παρα τις δυσκολίες του. Μην ξεχνάτε υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορείτε να κάνετε χωρίς καθόλου χρήματα. Και ελπίζω να τα κάνετε, τουλάχιστον αυτά δηλαδή και να μην κλειδαμπαρωθείτε στα σπίτια σας για να κλάψετε την μοίρα σας! Δεν βοήθησε ποτέ κανέναν, right..? Well.. That’s all for now! See ya around!

Η Τυφλή Όραση

Γύρω μας διαρκώς πολλά συμβαίνουν αλλα ασήμαντα αλλα σημαντικά. Άλλοτε θεωρούμε πως όλοι μας προσέχουν και άλλοτε όχι. Και άλλοτε εμείς προσέχουμε τους πάντες γύρω μας και άλλοτε κανέναν.

Και οι άνθρωποι γύρω μας είναι εκατοντάδες. Φτωχοί, πλούσιοι, παντρεμένοι, singles, υγιείς, άρρωστοι, τρελοί, εκκεντρικοί, διαφορετικοί, τυφλοί.

Και προφανώς (όπως φαίνεται απ’τον τίτλο) σε αυτό το τελευταίο θα μείνουμε. Τι είναι αυτο που κάνει έναν άνθρωπο τυφλό..? Είναι απλά μια θλιβερή πάθηση που είτε γεννιέται κανείς με αυτή είτε την αποκτά στην πορεία..? Ναι. Εν μέρη η τύφλωση θα μπορούσε να είναι αυτό το πράγμα. Μα υπάρχει και ένα άλλο είδος ” τύφλωσης”. Το να βλέπεις αλλα μην βλέπεις τίποτα. Και με αυτό το είδος τύφλωσης  γεννιόμαστε όλοι ανεξαιρέτως. Και κάποιοι απο εμάς μαθαίνουμε πως να ξεπεράσουμε αυτή την πάθηση αν και οι περισσότεροι δεν το καταφέρνουμε ποτέ. Τουλάχιστον όχι για πάντα.

Τι ακριβώς σημαίνει το “να βλέπεις αλλα μην βλέπεις τίποτα” θα αποφύγω να το εξηγήσω με θεωρίες. Για την ώρα τουλάχιστον. Ας δούμε ένα παράδειγμα όμως.

Έχουμε τον Γιάννη και την Μαρία. Είναι μαζί ένα χρόνο τώρα, αλλα τελευταία ο Γιάννης δεν περνάει πολύ καλά σε αυτή τη σχέση γιατί πιστεύει πως η Μαρία κάτι του κρύβει ή θέλει να χωρίσουν. Μερικές μερες τώρα, η Μαρία δεν τον έχει πάρει τηλέφωνο και δεν έχουν βρεθεί. Πριν απο αυτό δεν είχαν βρεθεί για μέρες γιατί η Μαρία, όπως έλεγε, είχε εξεταστική και έμενε μέσα για να διαβάσει. Ο Γιάννης ενοχλήθηκε αλλά έκανε πίσω, αφήνοντας την Μαρία στην ησυχία της να διαβάσει. Αλλα νευρίασε μαζί της όταν μίλησαν σήμερα και του είπε πως θα έβγαινε με φίλες και τα σχετικά.

Και τώρα υποθέτω πως δεν βλέπετε τι σχέση μπορεί να έχει αυτη η ιστορία με όσα είπα πριν. Μα έχει γιατί ο Γιάννης “πάσχει” απο αυτό το είδος τύφλωσης που ανέφερα πριν. Ξεχνά πως ο ίδιος σπανίως έπαιρνε τηλέφωνο την Μαρία, σε κάθε του εξεταστική την αγνοούσε και συχνά προτιμούσε να βγαίνει με φίλους του παρά μαζί της παρόλο που μπορεί να είχαν μέρες να βρεθούν. Και αυτο ακριβώς είναι η τύφλωση για την οποία μιλάω.

Τυφλό δεν σε κάνει μόνο το να μη μπορείς να δεις, αλλά το να βλέπεις μόνο αυτά που βολεύουν την πραγματικότητα που θες να πιστέψεις. Ο Γιάννης πιστεύει πως η Μαρία έχει κάτι μαζί του ή κάτι να κρύψει και έτσι όσα κάνει τα ερμηνεύει με μοναδικό παράγοντα ακριβώς αυτό χωρίς να βλέπει τι έχει κάνει ο ίδιος σε παρόμοιες καταστάσεις ή έστω τα πράγματα και απο την πλευρά της Μαρίας.

Και η επόμενη σκέψη νομίζω πως είναι τουλάχιστον τρομακτική. Πόσες φορές το κανουμε αυτό στη ζωή μας..? Πόσες φορές έχουμε ρίξει το φταίξιμο σε άλλους επειδή μας βόλευε, χωρίς να δούμε το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί..?

Και δεν είναι μόνο αυτό. Πόσες φορές θεωρούμε σωστό κάτι που κάνει κάποιος που συμπαθούμε ή κατι που κάνουμε εμείς οι ίδιοι ενώ αν το κάνει κάποιος που δεν συμπαθούμε το θεωρούμε λάθος..? Πόσες φορές θεωρούμε πως αυτά που μας αρέσουν είναι τα καλύτερα ή τα ομορφότερα..? Πόσες φορές οι σκέψεις μας και οι ιδέες μας είναι οι πιο σωστές και δεν επιδέχονται καμία αμφιβολία..? Αμέτρητες, αν όχι πάντα.

Και έτσι καταλήγουμε – τόσο τραγικά – να βλέπουμε χωρίς να βλέπουμε απολύτως τίποτα. Γιατί απλά μας βολεύει αυτη η κατάσταση, μας βολεύει το να μην χρειάζεται να αμφιβάλλουμε. Και κάπου εδώ θα κλείσω με ένα ρητό που είπε κάποιος του οποίου το όνομα μου διαφεύγει αυτη τη στιγμή:

Αν αυτο που βλέπεις ταιριάζει απόλυτα στην πραγματικότητα που θες να πιστέψεις τοτε.. ΜΗΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ!

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, να ενημερώσω πως η ιστορία είναι φτιαχτή και δεν έχει να κάνει με κανένα Γιάννη που ξέρω και τα έχει με κάποια Μαρία και έχουν περάσει παρόμοια φάση.

C’Est L’Amour, BUT C’Est La Vie

Αγάπη. Έρωτας. Σχέσεις. Γάμος. Sex. Χωρισμός. Αγάπη. Αγάπη. Αγάπη.

Αγάπη.

Αγάπη. Εξυμνήθηκε, λατρεύτηκε, ενέπνευσε, κατέστρεψε. Αν ήταν γυναίκα ίσως να ήταν η πιο όμορφη, η πιο γλυκιά, αυτή που καθένας και καθεμιά θα ζητούσε να έχει πλάι του. Μα δεν είναι. Η αγάπη είναι Αγάπη, απλά παρανοϊκή, λιτά πανέμορφη μα ταυτόχρονα τόσο γλυκά άσχημη. Είναι η αρχή όλων των συναισθημάτων, η πηγή όσων η καρδιά μας μπορεί να νιώσει. Η χαρά, η ευτυχία, η ζήλια, η θλίψη, ο θρήνος, το μίσος.

Και ίσως τώρα να θες να πεις εσύ πως η καρδιά σου δεν χτυπάει πια και δεν μπορείς άλλο να αγαπήσεις. Ίσως να θέλω και εγώ να το ισχυριστώ αυτό. Ψέμα. Ίσως όντως να μην μπορούν όλοι να αγαπήσουν εκ φύσεως. Αλλά το εκ φύσεως πια ελάχιστα μετράει and after all everybody is conditioned to fall in love.

Από τη γέννηση μας ακόμα μας γεμίζουν το κεφάλι με ιδέες περί έρωτα και αγάπη. Ιστορίες με έρωτες δυνατούς σαν τον άνεμο, γερούς σαν βουνά, ανθεκτικούς στο χρόνο. Αλήθειες ή ψέματα δεν έχει καμία σημασία.
Μα η Αγάπη έτσι είναι η Αγάπη. Αυτή που τον χρόνο νικά και στην άκρη κάνει ολόκληρα βουνά. Και όλοι τη ζητάμε· την κυνηγάμε διαρκώς λες και όταν επιτέλους βρεθεί θα λυθούν όλα μας τα προβλήματα· λες και θα χαθεί όλη μας η μιζέρια. Αλλά γιατί κανένας μας δεν τα καταφέρνει τελικά..?

Γιατί απλά η Ζωή, έτσι είναι η Ζωή. Η Αγαπη είναι θυσία, να είσαι εκεί και να ζεις για κάποιον πέρα από το “εγώ” σου. Ενώ η Ζωή είναι εγωισμός, υπάρχεις εσύ, τα θέλω σου, η υπερηφάνεια σου. Δεν γίνεται να είσαι εκεί γιατί απλά έχεις τα δικά σου όνειρα, αυτά που θες να κανείς εσύ για ικανοποιήσεις το εγώ σου, την λαγνεία σου, την ματαιοδοξία σου.

Και παράλληλα απαιτείς, ζητάς από αυτόν που αγαπάς δίχως να θες πάντα να δώσεις πίσω. Και όταν αρνηθεί – που ξέρεις πως σίγουρα κάποια στιγμή θα το κάνει – τότε προδότης στα ματιά σου θα είναι. Και όταν αγαπάς μέσα στην υπερηφάνεια σου διαρκώς πνιγμένος κάνεις τα πράγματα περίπλοκα.

Γιατί αντί απλά να παραδεχθείς όσα νιώθεις και όσα η καρδιά σου ζητά και να βάλεις αυτόν τον γαμημένο τον εγωισμό σου στο πάτωμα, το παίζεις δύσκολος και πως δεν ξέρεις τι θες ή πως όντως ξέρεις αλλά δεν είσαι εσυ για αυτόν “γιατί δεν μπορείς να ελέγξεις τον εαυτό σου και θα την κανείς την μαλακία ως μια ακόμη grande τσουλάρα και δεν του αξίζει ειλικρινά.”

Χαχαχαχαχα. Κάπου εδώ δεν υποτίθεται πως γελάμε ε..?

Αν και ίσως θα έπρεπε να κλαίμε. Γιατί πραγματικά χρειάζεται να πρέπει να ξοδέψεις τόσο χρόνο σε ηλίθια “παιχνίδια” εγωισμού και σνομπισμού..? Πόσες ιστορίες πρέπει να ακόμη να ακουστούν και να γραφτούν με έρωτες και αγάπες που έσβησαν και χάθηκαν επειδή και οι δυο ήθελαν να το παίξουν δύσκολοι και drama queens..? Και κάπως έτσι η Αγάπη έχει καταλήξει να είναι. Και κάπως έτσι έχουν βγει να πουν πως δεν την θέλουν, πως την μισούν.

‘Η όπως λέει η Carla Bruni στο τραγούδι της “L’Amour”:
Love.. Um um that’s not for me
All these “forevers”
It’s not clear, it tricks you
It comes closer without showing itself, like a velvet traitor
It hurts me or bores me depending on the days..
(Μετάφραση από internet translator οπότε μην νομίζετε πως έχει πιάσει όλες τις λέξεις σωστά)

Και κάπου εδώ θα συμφωνήσω. Με κάνει να βαριέμαι. Απίστευτα. Όχι η Αγάπη η ίδια, αλλά όλα αυτά τα ηλίθια παιχνίδια, αυτή η αγάπη που έχει καταλήξει πλέον να υπάρχει.

Oh c’est l’amour but c’est la vie. Και ο,τι άκρη βγάλετε, βγάλατε..

xoxo,
FluffyUnicorn