Archive | 01 Ιανουάριος 2012 RSS for this section

Love is a Losing Game

Oh love is nothing but a losing game and oh Good Lord how I wish I never played..

Και ίσως τελικά να μην είναι για μένα. Εξάλλου δεν μ’αρέσει να διαλέγω παιχνίδια των οποίων το τέλος είναι πάντα η ήττα. Δεν θέλω να παίξω για κάτι το οποίο θα φθαρεί, θα καταστραφεί ανεπανόρθωτα πριν σβήσει για πάντα και καλυφθεί από τους τσακωμούς και την αηδία.

Το έχω ξαναπεί, η αγάπη είναι ένα κομμάτι της ζωής. Μα ίσως το πιο αντιφατικό, το πιο αντίθετο σε όσα πρεσβεύει το να ζεις. Γιατί η αγάπη ζητά να δίνεις ενώ η ζωή θέλει να παίρνεις.

Και κάπως έτσι κάνουμε την αγάπη ένα ανούσιο και ήδη χαμένο παιχνίδι. Γιατί όσο και αν σε θέλω αρνούμαι να χάσω, γιατί σε βλέπω και νιώθω πως τα πόδια μου κόβονται μα προτιμώ να κρατήσω την υπερηφάνια μου ψηλά παρά εσένα. Και ξέρω πως θα είσαι πάντα εκεί και όχι εδώ. Που μάλλον δεν θα άντεχα να ήσουν εδώ. Τόσο γελοίος όπως πάντα..

So here’s to us. Εμπρός λοιπόν, ας πιούμε μαζί, όλοι μας, το επόμενο ποτό μας στην υγειά των ραγισμένων μας καρδιών. Που ακόμα και θρυμματισμένες αρνούνται να δεχτούν να μείνουν μακριά από το παιχνίδι που ονομάζουμε αγάπη. Λες και δεν έχουμε πονέσει αρκετά, λες και δεν έχουν σπάσει αρκετά.

Και η αλήθεια είναι πως όντως.. Ό,τι συνεχίζει και σπάει προφανώς και δεν έχει σπάσει αρκετά.

Όσο για τον πόνο..? Oh well.. Ο πόνος είναι πόνος..

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: Και ναι, σε θέλω ακόμα. Ορίστε το είπα. ΣΕ ΘΕΛΩ! Και δεν έχω τίποτα άλλο να πω ή να κάνω. Και δυστυχώς δεν ξέρω αν θα αλλάξει σύντομα αυτό. Και για αυτό.. Σε μισώ. Γιατί με σένα πάντα χάνω και δεν κερδίζω τίποτα. Πέρα από νεύρα φυσικά. Hmph.

P.S.#2: Και όλοι νομίζω πως μπορούν να καταλάβουν πως ο τίτλος καθώς και η πρώτη πρόταση είναι αναφορές στο ομώνυμο τραγούδι της Amy Winehouse. Κατά τ’άλλα, το συγκεκριμένο entry το χρωστάω στην αγαπητή μου Absinthia που αθελά της με ενέπνευσε να το γράψω με το τελευταίο της post στο blog της, Tales of Absinthe. Go read it. 😉

Advertisements

Wings of a Butterfly

20120129-003434.jpg

“Μα δεν μπορώ! Δεν υπάρχει περίπτωση να του αρέσω και θα φάω άκυρο! Είναι κούκλος και εγώ δεν είμαι για αυτόν!” μου ουρλιάζεις νευριασμένος, ή καλύτερα, απογοητευμένος με τον εαυτό σου, μέσα στις τουαλέτες εκείνου του μαγαζιού.

Και εγώ κάθομαι ακίνητος κόντρα στον τοίχο και σε κοιτώ, παίρνοντας μια ακόμη βαθιά τζούρα από το τσιγάρο μου. Σε κοιτώ, προσπαθώντας να διώξω το αλκοόλ από το κεφάλι μου, μήπως και καταφέρω να σε δω καθαρά και καταλάβω όσα θες να πεις.

Το βλέμμα μου, όμως, το τραβάει ο χώρος γύρω μας. Τουαλέτες. Wow, σκέφτομαι, πόσο σημαντικές είναι για την ανθρωπότητα. Πόσοι άραγε να έχουν ξεσπάσει, να έχουν κλάψει ή να έχουν ερωτευτεί εδώ μέσα..? Θα μπορούσα να μάθω. All it’d take would be counting. Να μετρήσω όλα αυτά τα “μηνύματα” που έχουν γραφτεί παντού εκεί μέσα. Στα άσπρα πλακάκια, στους νιπτήρες, στις τουαλέτες, στις πόρτες, στους καθρέφτες. Τόσα πολλά που έχουν κάνει τον χώρο να δείχνει τόσο ομοιόμορφος, λες και δεν υπάρχει τίποτα πέρα από τοίχους γεμάτοι συνθήματα. Και συναισθήματα.

Και κάπου εκεί, εσύ. Μα σιγά-σιγά σε βλέπω να χάνεσαι, να σβήνεις και να γίνεσαι ένα με τον χώρο. Γιατί αδυνατείς να δεις την ομορφιά σου, αρνείσαι να δεχτείς το γεγονός πως ίσως τελικά να κάνεις για αυτόν.

Μου φέρνεις στο μυαλό μια ιστορία του Μπουκάϊ, αυτή με τον αλυσοδεμένο ελέφαντα. Σταματώ να καπνίζω και γελάω, βραχνά και ψεύτικα. Δαγκώνω τα χείλη μου προσπαθώντας να βρω τις λέξεις που θέλω ενώ εσύ με κοιτάς, περιμένοντας να μιλήσω.

“You know.. Οι πεταλούδες..” λέω τελικά και με κοιτάς σοκαρισμένος.

Σηκώνω το κεφάλι μου και σε κοίτω στα μάτια. Δείχνω τόσο κατεστραμένος, σαν ένα πρεζάκι που πασχίζει να ζητήσει λεφτά, σκέφτομαι. Μ’αρέσει η ιδέα και δεν προσπαθώ να αλλάξω την στάση μου.

“Οι πεταλούδες είναι τόσο όμορφες έτσι δεν είναι..?” συνεχίζω.

Γνέφεις καταφατικά.

“Μα δεν μπορούν να δουν τα φτερά τους. Ζουν και πεθαίνουν χωρίς ποτέ να δουν την ομορφιά τους. Αν και μπορούν να δουν την ομορφιά των άλλων πεταλούδων..

Έτσι είμαστε και οι άνθρωποι. Δεν μπορούμε ποτέ να δούμε την ομορφιά που έχουμε. Γιατί όλοι είμαστε όμορφοι, με τον δικό μας, μοναδικό και ξεχωριστό τρόπο. Την βλέπουμε σε όλους τους άλλους εκτός από εμάς. Και έτσι οδηγούμαστε στην απελπισία και στον φθόνο..

Απελπισμένα προσπαθούμε να γίνουμε πιο όμορφοι και ζηλεύοντας την ομορφιά των άλλων παλεύουμε να τους φέρουμε κάτω..

Και ακόμα και αν το καταφέρουμε, όταν θα κοιταχτούμε στον καθρέφτη δεν θα δούμε, ούτε τότε, την ομορφιά μας. Και όχι γιατί ο καθρέφτης είναι λερωμένος όπως αυτός πίσω σου..

Αλλα γιατί οι λεκέδες βρίσκονται στο μυαλό μας..”

In the end, just live and rejoice. For we all hold our own, unique and elegant pair of wings of a butterfly.

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: This story is not exactly true, nor an entire imaginary creation. You could call it a “creative telling of several memory recollections”.

Raging Fists With No Blissful Dancing

Make me madder. You won’t be enough. Not now, nor ever. You are not enough in any way. To break me, to throw me back to despair of the only time I do regret.

Ένα ακόμα post παράνοιας.

Γιατί βρίσκομαι εδω. Και αυτο είναι αρκετό. Έχεις ανοίξει το στόμα σου ήδη για να μιλήσεις για μένα. Ή θα το κανεις. Και δεν λεω για κάποιον συγκεκριμένο. Αλλα γενικά. Και δεν με ξέρεις έτσι δεν είναι..? Δεν έχεις ιδέα τι και ποιος είμαι. Για σένα δεν είμαι τιποτα παρα ένα άπιαστο πλάσμα, “καταδικασμενό” να μην το καταλάβεις ποτε σου.

Κρίμα. Ή ευτυχώς. Δεν θα ήθελα να ασχοληθώ μαζι σου. Αφού δεν το έκανα ήδη τοτε μάλλον μου είσαι αδιάφορος/η. Εκτός κ αν δεν σε έχω πάρει χαμπάρι. Μα τι κακίες λεω..? Allow me to call all these truths. Γιατί αυτό είναι. Και ας θες να πιστέψεις το αντίθετο.

Η ειλικρίνεια δεν είναι κακια, είναι η αλήθεια. Sorry που στο χαλάω αλλα έτσι είναι. Sorry που σε πληγώνω αλλα δεν με νοιάζει. Για σένα δάκρυα δεν έχω. Ας μην μου μιλάγες εξαρχής. Μα μου μιλήσες. Και γιατί..? Δεν ήξερες ήδη..? Hah. Χαίρομαι. Μα όσα ο κόσμος λέει, κρύβουν μια αλήθεια. Πάντα. Αν και ίσως παραποιημενη, παραμένει αλήθεια. Η δικιά μου σίγουρα. Η δική σου αμφιβάλλω. Και εσυ λέγε οτι θες.

Γελά όσο θες. Δεν με νοιάζει. Δεν με νοιάζεις. Άκουσα και είδα τα ψέματα σου πλέον. Και ειλικρινά αναρωτιέμαι.. Τι περιμενεις να καταφέρεις..? Να αποδείξεις πως είσαι λιγότερο τσουλα απο μένα..? Είτε είσαι είτε όχι, δεν με ενδιαφέρει. Δεν έχω κάτι να αποδείξω, αντίθετα με σένα. Πως είσαι καλύτερος απο μένα..? Ας είσαι. Χεστηκα honestly. Τουλάχιστον ξέρω ποιος είμαι. And really, I can’t hate you.

Δεν μπορώ γιατί δεν βρίσκω τον λόγο. Αν ο κομπλεξισμός σου θίγεται με την παρουσία μου είναι καθαρά ένα πρόβλημα δικό σου. Όχι δικό μου. Αλλά να ξέρεις. Και να θυμάσαι καλά πως σε είχα προειδοποιήσει. Πάντα παίρνω ό,τι θέλω. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερο λάθος από το να μπεις ανάμεσα σε μένα και ό,τι θέλω. Γιατί θα σε δυαλίσω και ακόμα κι αν μου στερήσεις αυτό που ήθελα, τουλάχιστον θα έχω την ευχαρίστηση να σε κάνω κομμάτια. Ευχαριστώ.

Oh well, I hope you are enjoying this. Oh yep, I’m coming crumbling down, as we speak, burning to cinder. I hope you like it but, you see, you don’t know a thing about me. Enjoy it while you can, ’cause I’ll be back. And I’ll be furious.

And I’ll burn every fucking little piece of your stupidous, parasitic existence to nothing. And do believe me. I’ll fucking laugh my heart out doing it.
xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: Και μια ενημέρωση να κάνω γιατί σας βαρέθηκα. Η κακία, ο φθόνος και ο κομπλεξισμός δεν βοήθησαν ποτέ κανέναν. Ξεκολλήστε λιγάκι τα μυαλά σας γιατί δεν πάμε πουθενά.

P.S. #2: Α, αυτό δεν είναι ούτε απειλή και ούτε αποσκοπεί να προσβάλει κάποιον. Trust me, you’ll understand when I get to that part. 😉

A Line Can Be Straight, But NOT a Human Heart

”Straight..? What is ‘straight’..? A line can be straight or a street. But the heart of a human being..?” αναρωτιέται η Blanche DuBois στο έργο “A Streetcar Named Desire”.

Και αναρωτιέμαι το ίδιο. Τι σημαίνει straight..? Τι κάνει έναν άνθρωπο straight και είναι όντως μια κατάσταση η οποία διαρκεί για πάντα..? Straight είναι αυτός ή αυτή που ελκύεται σεξουαλικά και ερωτικά απο άτομα του αλλού φύλου..? Ετυμολογικά είναι όντως αυτό.

Μα γίνεται η ζωή να επιδέχεται ετυμολογίες..? Είναι τόσο απλά τα πράγματα όσο είναι και σε ένα λεξικό..? Αναμφίβολα δεν είναι. Στη ζωή τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Δεν είναι μια ταμπέλα πάνω απο το κεφάλι κάποιου ανθρώπου ικανή να τον χαρακτηρίσει.

Η Blanche με το φλεγματικό ύφος της είναι κάθετη σε αυτό. Μια γραμμή θα μπορούσε να είναι “ίσια” αλλα μια ανθρώπινη καρδιά ποτέ. Δεν θα μπορούσε κανένας, όση αυτογνωσία και να διαθέτει, να ισχυριστεί πως είναι straight είτε gay. Ίσως για τη δεδομένη στιγμή να μπορούσε. Αλλα ο άνθρωπος έχει την τρομακτική ικανότητα να αλλάζει διαρκώς, να επηρεάζεται απο ο,τι συμβαίνει.

Και οσο κι αν προσπαθήσει κανείς δεν μπορει να ελέγξει τα συναισθήματα του. Τον ποιον θα ερωτευτουμε ή ποια εξαρτάται απο ολα όσα έχουμε και δεν έχουμε ζήσει την κάθε δεδομένη στιγμή. Και έτσι σε ένα λεπτό αυτο μπορει να αλλάξει. Οπότε τώρα μπορεί κανείς να θέλει μια γυναίκα και αύριο έναν άντρα και μετά πάλι μια γυναίκα. Τι ταμπέλα βάζει κανείς σε αυτόν τον άνθρωπο..? Straight ή gay..? Bisexual ίσως..? Εγώ θα βάλω μια πιο απλή. Άνθρωπος.

Ένας άνθρωπος ο οποίος απλά ακολουθεί την καρδιά του. Και η καρδια δεν επιδέχεται ευθείες, τυπικοτητες και standards. Δεν υπάρχει για αυτη, αυτο που η κοινωνία ονομάζει φυσιολογικό. Δεν είναι δρόμος, δεν είναι γραμμή. Είναι απλά η καρδια, ατιθαση, αδαμαστη, τρελή. Δεν ελέγχεται, δεν μπαίνει κάτω από καμία ταμπέλα. Γεμάτη πάθος, χαρα, θλίψη, μίσος, καλοσύνη και δίχως όρια, απλά δεν ορίζεται. Only a line can be straight but not a human heart. So let yourself free to its calling and give in to its deepest desires. 😉

xoxo,
FluffyUnicorn

It Always Comes Down to Money

Ας είμαστε ειλικρινείς. Money does make the world go round. Και μη σκεφτεί κανείς πως δεν τα έχει ανάγκη. Γιατί είπαμε, ας είμαστε ειλικρινείς. Τα χρειαζόμαστε.

Χωρίς χρήματα δεν έχεις σπίτι, δεν έχεις ρούχα, δεν έχεις φαΐ. Με άλλα λόγια δεν έχεις τίποτα. Ο ιδεαλιστής θα πει πως θα μπορούσαμε να ανταλλάσσουμε προϊόντα και υπηρεσίες, όπως ακριβώς κάποτε συνέβαινε. Okay, δεκτό. Όμως γι’αυτό το λόγο δημιουργήθηκαν τα χρήματα. Και όχι, δεν θα αραδιάσω μια ακόμα θεωρία συνωμοσίας και υποδούλωσης της ανθρωπότητας.

Τα χρήματα είναι πρακτικά, δεν πιάνουν χώρο, δεν έχουν ιδιαίτερο βάρος. Εκτός κι αν μιλάμε για μια τσάντα δίευρα. Κάποτε ο κτηνοτρόφος μπορεί να αντάλλασσε τα κρέατα των ζώων του για κάτι που είχε ανάγκη, αλλά πόσα κιλά θα έδινε για ένα αμάξι..? Κι αν ο ιδιοκτήτης της εταιρίας ήταν χορτοφάγος..? Και αυτός με τη σειρά του με τι θα πλήρωνε τους υπαλλήλους του..? Με αμάξια..? Ή με μεμονωμένα εξαρτήματα έτσι ώστε κάποια στιγμή να το φτιάξουν μόνοι τους..? Αχα.

Με τα χρήματα όχι μόνο ξέρεις πόσο, περίπου, θα σου κοστίσει κάτι, αλλά επίσης υπάρχει η ανάπτυξη. Γιατί ακριβώς δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν ο΄λα αυτά – αμάξια,αεροπλάνα, υπολογιστές κ.α. – αν οι “παραγωγοί¨τους έπρεπε να πληρώνουν τους εργαζόμενους σε είδος. Σκεφτείτε πως θα ήταν να δουλεύεις σε εργοστάσιο αεροπλάνων και να πας στο περίπτερο να αγοράσεις τσιγάρα με ένα αεροπλάνο. Πόσα πακέτα θα πάρεις..? Και τι ακριβώς να το κάνει ο περιπτεράς το αεροπλάνο..?

Nevertheless. Όλα αυτά μην τα πάρετε και πολύ σοβαρά. Λέγονται μεταξύ σοβαρού και αστείου, ναι, αλλά η συζήτηση σηκώνει μεγάλη κουβέντα; την οποία δεν διατίθεμαι να κάνω.

Αλλά σκεφτείτε. Κατά πόσο μας λείπει κάτι το οποίο δεν έχει να κάνει με χρήματα..?  Παίρνοντας φυσικά ως δεδομένο πως έχουμε τους φίλους μας, την οικογένεια μας και την υγεία μας. Που βασικά, αν έχουμε πρόβλημα με την υγεία μας, πάλι έχουμε συνήθως ανάγκη από τα χρήματα για να γίνουμε καλά. Η τροφή μας, το σπίτι μας επίσης εξαρτώνται από τα χρήματα. Οι ανάγκες μας γενικότερα. Και φυσικά και οι επιθυμίες μας. Ακόμα και όταν επιθυμούμε καταξίωση, σεβασμό, αναγνώριση. Συχνά όλα αυτά είναι άμεσα συνδεδεμένα με τα χρήματα.

Αλλά ναι. Τα χρήματα δεν αποτελούν συνώνυμο της ευτυχίας. Αλλά αποτελούν αναγκαίο μέσο για την ικανοποίηση των βασικότερων αναγκών μας. Η ευτυχία δεν θα έρθει απαραιτήτως μέσω των χρημάτων αλλά αν δεν έχεις να φας, μπορείς να είσαι ευτυχισμένος..? Οπότε θα το ξαναπώ. Ας είμαστε ειλικρινείς γιατί βαρέθηκα να ακούω πως ο τάδε είναι υπεράνω χρημάτων και τα σχετικά. Αφού είναι ας πετάξει τα πάντα και ας συνεχίσει τη ζωή του χωρίς να περνάει ούτε ένα ευρώ από τα χέρια του. Αμφιβάλλω αν θα τα καταφέρει.

Και επειδή είμαι σχεδόν βέβαιος πως θα παρεξηγηθώ, θα επαναληφθώ κλείνοντας. Τα χρήματα είναι απαραίτητα. Τα εκατομμύρια όχι. Και ούτε σημαίνει πως ένας εκατομμυριούχος είναι ευτυχισμένος. Αλλά, τουλάχιστον, the millionaire has got himself a yatch and a mansion to cry in. And ain’t that lovely..? ;P

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: Ναι. Ψάχνω για δουλειά. Για αυτό με έπιασε αυτή η παράκρουση περί χρημάτων.

P.S.#2: Μια από αυτές τις μέρες, πιθανόν να μεταφέρω τα entries που είχα γράψει παλιότερα στο TumblR, στο παλιό μου blog, το οποίο πλέον έχει καταλήξει μια συλλογή φωτογραφιών που μου αρέσουν. Check it 😉

Living in a Crisis of a Paranoia..

“Λοιπόν. Το ξέρω θα ξεφτιλιστώ αυτή τη στιγμή και δεν ξέρω πως ακριβώς να το πω γιατί – ειλικρινά – δεν συνηθίζω να κάνω κάτι τέτοιο..”

Και φυσικά το έκανα. “Και το λες λογικό αφού μιλάμε για σένα” λέει μια φίλη μου. Και οντως. Μπορεί το classy να το κατέχω, αλλα στις grande “ξεφτίλες” συνηθίζω να είμαι πρώτος. Θα αναρωτιέστε, τι στο διάολο ήταν αυτό που είπα. Nothing that great, really. Απλά είπα στον τύπο που είχα γνωρίσει κάτω απο το κλουβί πως μ’αρέσει. Και πως θέλω να ξέρω αν είμαι ο μαλάκας επειδή περιμένω να γίνει κάτι. Κι ολα καλα θα έλεγε κανείς. Τίποτα τραγικό. Όχι, δεν έγινε κάτι. Μεγάλη ιστορία, truth be told. Αλλα ο μαλάκας προφανώς και είμαι. Η ίσως και όχι. Τουλάχιστον θέλω να πιστεύω πως όχι.

Γιατί πάντα με τρομάζε. Όχι, όχι. Δεν μιλάω για την απόρριψη. Ειλικρινά χέστηκα, δεν σκοπεύω να πεθάνω κιόλας. Με τρελαίνει όμως η ψεύτικη ελπίδα που μπορεί να σου δώσει μια ελλειπής απάντηση. Και ολα αυτά τα ίσως και όλες οι εναλλακτικές εκδοχές που παίζω μέσα στο μυαλό μου ωστε να σε δικαιολογήσω στον εαυτό μου. Ολα, τόσο απλά, θα σταμάταγαν με μια απλή απάντηση σου. Μα όχι. Η ανικανότητα σου να απαντήσεις πρέπει να μου δημιουργεί αυτή την ατέλειωτη παράνοια.

Παράνοια. Αυτο ακριβώς είναι το πρόβλημα. Γιατι λεω πως θέλω να ξυπνήσω νωρίς μα είναι τρεις και εγώ ακόμα γράφω. Στο χάος στο οποίο βρίσκεται αυτη τη στιγμή η ζωη μου δεν ξέρω τι άλλο μπορώ να κάνω. Το χάνω. Και θέλω να φύγεις μακριά μου. Δεν σε θέλω. Δεν θέλω να είσαι στη ζωη μου, δεν θέλω να είσαι κομμάτι της.

Γιατί πονάω μπάσταρδε. Πονάω και ας μη στο έδειξα ποτε. Δεν θέλω να ακούσω, δεν θέλω να ξέρω. Πόσο απογοήτευσα τον εγωισμό σου με αφήνει πια αδιάφορο. Έχω κουραστεί να παλεύω για να έχω μια σου λέξη. Την αλήθεια θέλω μόνο. Την αλήθεια και την αθωότητα που τα δικά σου λάθη μου στέρησαν. Την αγάπη σου ξέρω πως δεν θα την έχω τελικά. Και δεν την θέλω και ας φοβάμαι. Πως στο τέλος θα καταλήξω σαν την γριούλα στη στάση του τρόλεϊ. Με το μοβ παλτό και το λαχανί κασκόλ. Που βρίσκεται πάντα εκει να περιμένει το τρόλεϊ που δεν θα έρθει μέχρι το πρωί. Κάθε βράδυ, την ίδια ώρα.

Χάνομαι. Στις ψευδαισθήσεις που δημιουργεί η δική μου παράνοια. Και δεν θέλω να ξέρω. Που πάω, που πας. Αν είσαι καλά ή όχι. Ειδικά αν δεν είσαι, ειδικά τοτε δεν θέλω να ξέρω. Γιατι τρομάζω στην ιδέα του να εξαρτήθεις απο μια μου λέξη. Και μετα να γραπωθείς σφιχτά απο πάνω μου και να με σύρεις κάτω όταν πια τα πόδια μου δεν θα αντέξουν άλλο.

Οπως ακριβώς ίσως να ήθελα κάποτε να κάνω και εγώ. Να σε αγκαλιάσω, να τυλιχτώ γύρω σου για να νιώσω επιτέλους ασφαλής, να σε κρατήσω – γλυκά, τρυφερά – εκεί που η νύχτα θα έσπαγε σα γυαλί. Και να ξυπνήσω δίπλα σου, μα μετά από λίγο να χαθείς. Μα δεν το έκανα ποτε απο φόβο μη σε πνίξω καθώς πνίγω τον εαυτό μου.

Και αναρωτιέμαι. Ποιος θα ήθελε να είναι μόνος μια νύχτα σαν αυτή..? Όμορφα τρελή, γλυκά ξεσαλωτική. Και αναρωτιέμαι για σένα. Και για σένα. Και για σένα που στέκεσαι στο βάθος. Αγαπώ οντως κάποιον απο όλους εσάς..? Η μήπως τελικά απλά αγαπώ την ιδέα του να αγαπάς κάποιον..?

Παράνοια. Στο χάος της ζωής μου αυτή βασιλεύει. Μπάσταρδε. Σταματά. Δεν θέλω να ξέρω. Και χαλάρωσε αγάπη μου, χαλάρωσε..

Μόνο οι αδύναμοι δεν είναι μόνοι..

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: Ο τίτλος είναι στίχος απο το τραγούδι “Paranoia” της Elsiane.

P.S.#2: “Και χαλάρωσε… είναι μόνοι”: Ελεύθερη μετάφραση βασισμένη στο νόημα που δίνω στον στίχο “Slow love slow, only the weak are not lonely” από το τραγούδι “Slow Love Slow” των Nightwish.

Last Friday Night

Υποσχέσεις. Ασήμαντες. Μα πάντα βαρύγδουπες.

Και ίσως να μην χορέψαμε πάνω σε τραπέζια. Δεν πειράζει. Ο χορός ήταν πάνω σε κλουβιά.

Και οι λέξεις..? Αδιάφορες. Πάντα θέλοντας να πουν πολλά. Μα στο τέλος να μην λένε τίποτα.

Σίγουρα δεν κάναμε τρίο ή γυμνισμό. Δεν θα κάναμε εξάλλου. Δεν βρήκαμε κανένα φλαμίνγκο στην πισίνα. Και ούτε θα ξυπνήσουμε με ένα φριχτό hangover. Έχουμε συνηθίσει πλέον.

Αισθήματα. Πάντα παγιδευμένα μέσα μας. Στο έλεος της ανάδρασης. Να κοπανούν στον νοητό τοίχο που δημιουργήσαμε μόνοι μας για προστατέψουμε τους άλλους από εμάς. Μα εμάς ποιος θα μας προστατέψει από αυτά..?

Και το πρωί δεν ξυπνήσαμε σε ένα δωμάτιο γεμάτο glitter, με έναν άγνωστο ακόμα δίπλα μας. Και ακόμα και αν όντως ήπιαμε πολλά σφηνάκια, δεν ξεπεράσαμε το όριο των πιστωτικών μας. Δεν έχουμε εξάλλου.

Και ο πόνος..? Είναι εκεί όπως πάντα. Στο τσιγάρο που αφήσαμε να καίει γιατί τρομάξαμε να το σβήσουμε. Και το αφήνουμε να καίει παρά τη βρόμα του. Παρά την αηδία που μας προκαλεί πια η κάθε τζούρα του.

Στην αδυναμία μας ελπίζοντας να κρυφτούμε. Και να πνίξουμε όλα τα λάθη, όλες τις αμφιβολίες που έχουμε. Μα στο τέλος πάντα πνίγουν εμάς. Στον δρόμο των δακρύων που φοβόμαστε να διασχίσουμε. Στην απόγνωση που μας προκαλεί. Εκεί όπου ελπίζουμε να βρεθεί και το δικό μας τέλος. Οποιοδήποτε τέλος.

In that fucking last friday night. Where our memories will fade in a blurry darkness. When no memoir of our mischievious missdoings will be left. Και εκεί που ο πόνος μας θα σβήσει. Σε νύχτες ανύπαρκτες (πως αλλιώς θα χαρακτήριζε κανείς αυτό που δεν υπάρχει τίποτα να το θυμίζει..?). Σε λάθη που δεν κάναμε πότε, γιατί απλά τα ξεχάσαμε. Σε πράξεις και λόγια που δεν έγιναν και δεν ειπώθηκαν ποτέ για μας. Παρά μόνο για αυτούς που δεν είχαν πιει αρκετά για να ξεχάσουν.

Και οι ερωτήσεις δίχως ουσία. Γιατί δεν σε νοιάζει. Το ξέρω. Το βλέπω. Βούλωσε το. Φύγε! Δεν θέλω να ακούω. Απλά κοίτα από εδώ. Κοίτα γιατί φοβάμαι να κοιτάξω εγώ. Και φύγε. Μακριά μου. Μην μ’αγαπήσεις. Ποτέ σου. Δεν θέλω. Excitαρε με. Δώσε μου όσες ελπίδες χρειάζομαι. Τίποτα παραπάνω. Φύγε μετά.

Και αφήστε με εμένα. Αφήστε με στο δικό μου χάος να αναρωτιέμαι αν αξίζει. Αν αξίζει όλη αυτή η ετοιμασία, να βάλεις τα καλά σου, να βάλεις τα καινούργια ρούχα, να κάνεις σχέδια και να φτιάχνεσαι επί ώρες. Για ένα βράδυ που θα χαθεί. Για ένα βράδυ που δεν θα είναι το τελευταίο. Που η ύπαρξη του θα σε τσαντίσει. Θα σε αηδιάσει και θα σε απογοητεύσει.

So just go for it. Grab that fucking, stupid bottle. And pour it in your fucked-up heart. So you’ll be fucking finally able to pour it out to all them you say you love.

Υποσχέσεις, λέξεις, αισθήματα, χοροί, πράξεις, δάκρυα, πόνος, τρέλες, γέλια και ερωτήσεις. Όλα τόσο ειλικρινή. Τα  μόνα ίσως στη ζωή μας.

Μα καταδικασμένα στην λήθη εκείνης της τελευταίας Παρασκευής..

Και στο τέλος θα δεις. Δεν αξίζει. Γιατί δεν γεμίζει το άδειο σου κορμί. Μα..

Who cares..? Όλοι εξάλλου κενές εμπειρίες δεν συλλέγουμε..? Οπότε πάψε. Δεν με νοιάζει. Περνάω καλά και στο κενό. Χωρίς το “βάρος” της “κουλτούρας” σου, ακόμα και χωρίς κάποια βαρύγδουπη ουσία σε όσα κάνω. Γελάω. Διασκεδάζω. Και ας χαθούν τα γέλια μου σε θολές αναμνήσεις. Τουλάχιστον υπήρξαν. Αντίθετα με τα δικά σου που δεν υπήρξαν καν.

Χα,χα,χα!! Laugh and live for fuck’s sake. To the end of it. 😉

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S. Ο τίτλος είναι αναφορά στο ομώνυμο τραγούδι της Katy Perry “Last Firday Night”, όπως και κομμάτια του entry.