Archive | 02 Φεβρουάριος 2012 RSS for this section

Gimme Something to Dream About

Μου μιλάς. Ίσως και να με ξέρεις. Μόλις τώρα ή με ξέρεις εδώ και καιρό. Αδιάφορο. Με πιστεύεις. Ή και όχι. Ασήμαντο. Yet do trust me in one thing:

Believe it; we live as we scream. Or as we dream. Ή καλύτερα, ζούμε μέσα από τις κραυγές και τα όνειρα μας. Και παραδόξως, για όσους με ξέρουν, δεν θα ασχοληθώ με τις κραυγές αυτή τη φορά. Αλλά με τα όνειρα.

Τι να ονειρεύεσαι άραγε..? Τι να θέλεις να καταφέρεις σε αυτή τη ζωή που σου δόθηκε..? Hahaha. Tragicque. Αλλά δική σου η επιλογή. Και την σέβομαι φυσικά. Ακόμα και όταν δεν μου αρέσει. Ειδικά τότε.

Και εγώ..? Τι ονειρεύομαι..? Να ξεφύγω. Να μπορέσω επιτέλους να τρέξω μακριά, εκεί, στη μέση του πουθενά. Ακόμα και αν ίσως να μην το καταφέρω ποτέ.

Όπως είπα όμως, ζούμε μέσα από τα όνειρα μας. Δίχως αυτά, δεν έχουμε λόγο ύπαρξης, δεν έχουμε σε κάτι να ελπίζουμε, κάτι για το οποίο θα παλέψουμε και θα προχωρήσουμε.

Μα είναι τα όνειρα μας, ο λόγος που υπάρχουμε..? Ο απαισιόδοξος μέσα μου διαφωνεί. Θα έλεγε πως υπάρχουμε για να κάνουμε λάθη. Ώστε να γίνουμε χρήσιμοι ως σημεία αναφοράς στους πιο ικανούς.

Αλλά απόψε, όχι. Δεν θέλω να τον ακούσω. Ζούμε μέσα από τα όνειρα μας, επιμένω. Ζούμε για να τα δούμε να ολοκληρώνονται και να εκτυλίσσονται μπροστά μας. Να τα δούμε να γίνονται πραγματικότητα.

Και κάπως έτσι, σε αυτό τον δρόμο, των ονείρων, βρέθηκες μπροστά μου. Και δεν με νοιάζει ιδιαίτερα ποιος είσαι, πως είσαι, τι είσαι. Απλά δώσε μου κάτι να ονειρεύομαι. Κάτι στο οποίο να ελπίζω. Αλλιώς φύγε από μπροστά μου.

Όποιος δεν μπορεί να βρει τον δρόμο του στα όνειρα της φαντασίας μου, τότε μου είναι απλά αδιάφορος.

Just gimme something to dream about. Tonight. Tommorow. Always. It’s for dreams that I walk through my nights and the screams they bring me. Without them I’d dare not live. So.

Just gimme something more to dream about.

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: Λοιπόν.. Και αυτό, νομίζω, πως είχε γραφτεί μέσα σε κάποιο club της Αθήνας (αυτό όπου έχω γράψει και τα περισσότερα από όσα γράφτηκαν μέσα σε club, για όσους ξέρουν). Nevertheless, το βρήκα μέσα στις σημειώσεις του κινητού μου, οπότε δεν μπορώ να πω με σιγουριά πότε ολοκληρώθηκε. I just liked it and so here it is. ^^

Advertisements

Memoir of Fucked-Up Drinks

All of you. That loved me. I guess you were right. You once said that I’m gonna fall in love and then I’d end up just staring at him. Mocking me and ignoring me.

I hope you’re happy now. Just as you thought you’d be with me. Or even more. I don’t really care. Because, you know, I never really meant to hurt you. I just refused to fool you. To make you believe that I could give all that you asked me for. I’m sorry. I know this won’t be enough but I still am.

And in the end, payback’s always a bitch, isn’t it..? We just rise to fall. And fall to rise.

Anyhow, what I really wanna say in this short post (and the first in this blog in total english) is that I’m in love with you. Head over heels. And I cannot get you outta my fucking mind. And yet I always get to see you. Half-naked, dancing (awfully), talking and always avoiding me. In the end I guess I’ll always be that kid you’ll never get to know. So similar to you.

And you’ll just always be that unknown-known person, won’t you..?

It’s just 463 and counting after all, ain’t it..?

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: This was written last night, in the club like some of my previous entries.

Will You Be My Valentine..?

(Ή αλλιώς, “Οι Λόγοι που Δεν Θα Γιορτάσω Ποτε Αυτή τη Γορτή”) 

Όσοι έχουν διαβάσει το τελευταίο μου entry, θα μπορούσαν να πουν, πως στην καλύτερη των περιπτώσεων έχουν σοκαριστεί. Fear not. The bitch is back on the block.

14/02. Όλοι νομίζω ξέρουμε αυτή την (καταραμένη) μέρα. Θυμίζει κάτι από Χριστούγεννα, απλά χωρίς την διακόσμηση. Είναι ίσως η αγαπημένη μέρα των περισσότερων γυναικών και των “σχεδάκηδων” κυρίως. Μα φυσικά και των ανθοπώληδων και των ζαχαροπλαστών.

Όχι, don’t worry, δεν θα κράξω τον Άγιο Βαλεντίνο ως κερδοσκοπική γιορτή, επειδή και καλά δεν υπήρξε ποτέ κάποιος Άγιος Βαλεντίνος. Εδώ καλά καλά δεν έκραξα τα Χριστούγεννα για παρόμοιους λόγους.

Για ακόμη φορά, συναντάμε μια γιορτή που υποστηρίζει την σχέση, τον έρωτα και blah, blah, blah. Και εγώ αναρωτιέμαι. Γιατί το να είσαι δεσμευμένος είναι κάτι που επικροτείται ενώ το να είσαι καθ’ επιλογήν single κατακρίνεται..? Και γιατί εγώ στην τελική να είμαι υποχρεωμένος να τρώω όλο τον συναισθηματισμό στην μούρη, όταν ακόμα και η προσφώνηση γλυκέ μου μου προκαλεί αηδία..?

Όχι, όχι. Μην αρχίσετε καν. Δεν φοβάμαι να αγαπήσω γιατί ίσως πληγωθώ ή για κάποιο άλλο λόγο που μάλλον θα βρείτε για να με χαρακτηρίσετε “τρομαγμένο”, ανασφαλή ή κομπλεξικό. Απλά μ’αρέσει να είμαι μόνος μου. Γιατί έχω το κεφάλι μου ήσυχο για να κάνω ό,τι θέλω και γιατί πραγματικά δεν θεωρώ πως ένας άνθρωπος χρειάζεται κάποιον να του στέλνει πεντακόσια μηνύματα την ημέρα για να δείξει το ενδιαφέρον του.

Και κάπου εδώ τσαντίζομαι με αυτή την ανούσια γιορτή. Okay, δεν ήρθα να πω: “Ας γίνουμε όλοι τσουλάρες” ή κάτι παρόμοιο. Αλλά ειλικρινά τώρα. Πιστεύετε πως έχετε όντως ανάγκη από μια over-saturated γιορτή για να δείξετε τον έρωτα σας..? Γιατί πρέπει να πάει 14/02 για να βγείτε με την σχέση σας για φαγητό ή για να κάνετε κάτι διαφορετικό ή μια υποχώρηση για τον άλλον..? Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο αλλά όσοι φίλοι μου είναι σε σχέση και όντως περνάνε καλά δεν συμπεριφέρονται διαφορετικά μια μέρα σαν αυτή. Ίσα-ίσα που συνήθως την θεωρούν γελοία. Γιατί δεν έχουν ανάγκη από μια δικαιολογία για να δείξουν το πόσο ερωτευμένοι είναι.

Και over-saturated είναι σίγουρα αυτή η γιορτή. Μην τολμήσει κανείς να σκεφτεί να με πείσει για το αντίθετο. Φαίνεται όταν κάθε χρόνο όλα τα μαγαζιά γεμίζουν με κόκκινες καρδούλες, τεράστιες ανθοδέσμες και η τηλεόραση δεν παίζει κάτι πέρα από ρομάντζα αμφίβολης ποιότητας. Και με κουράζει απίστευτα. Το σιχαίνομαι βασικά.

Λυπάμαι αλλά έτσι είναι. Δεν αντέχω να βγαίνω έξω και να βλέπω ζευγαράκια αγκαλιά, παρέα με ένα κουτί σοκολατάκια και ένα μπουκέτο λουλούδια. Όπως νομίζω δεν άντεχε κάποιος να με βλέπει να πηδιέμαι στην μέση της πλατείας Συντάγματος.

Nevertheless, το είπα και πριν. Είμαι single. Ναι έχω παραπονεθεί αμέτρητες φορές για τον γνωστό-άγνωστο σε αυτό το blog, όμως δεν είπα ότι θα ήθελα να έχω μια σχέση μαζί του. Θα ήθελα απλά να είναι κομμάτι της ζωής μου. Γιατί μπορεί να είμαι μόνος μου αλλά τελικά έχω πολλούς ανθρώπους κοντά μου. Και περνάω καλά. Με όποιον τρόπο θέλω εγώ, χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσω τίποτα.

Και επιτέλους. Καταλάβετε ένα βασικό πράγμα. Εκεί που εσείς βλέπετε καρδούλες και λουλουδάκια, εγώ βλέπω mindless sex, parties και άφθονο αλκοόλ. Και όταν μου λέτε “Θέλω να είμαστε για πάντα μαζί”, εγώ το μόνο που θέλω είναι να πιάσω την ταφόπλακα που μόλις μου πετάξατε και να σας ανοίξω το κεφάλι. Ευχαριστώ.

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: By the way, έχω μια ιδέα. Γιατί να μην καθιερώσουμε τις 15/02 ως γιορτή για τα party animals, τις “τσουλάρες” και καθ’ επιλογήν singles..? Έτσι για να είναι πιο δίκαιο. Και για το γαμώτο φυσικά.


Lovesongs, Candies & Lollipops

Ωραία. Να κάνω μια δήλωση..? Θα κάνω.

Είμαι ένας άνθρωπος που πάει με τις μέρες του, κάποιες φορές με τις ώρες του. Κάποιες μέρες έχω νεύρα χωρίς λόγο ή είμαι απίστευτα χαρούμενος. Ή τρελά αγχωμένος. Ή δεν ξέρω-και-εγώ-τι.

Nevertheless, μέσα σε όλες αυτές τις καταστάσεις υπάρχει κι άλλη μια, όχι τόσο γνωστή. Είναι οι μέρες που ξυπνάω τόσο απελπιστικά..

Ρομαντικός.

Just like a hopeless and helpless romantic.

Σοκαριστικό. Κι όμως αληθινό. Και μια τέτοια μέρα είναι σήμερα. Που απλά ξυπνάω and all I see is rainbows and butterflies. Χωρίς κάποιο λόγο. Και μένω αγκαλιά με τον τεράστιο λούτρινο κροκόδειλο μου, χαμογελώντας σαν τον ηλίθιο και ενώ καταριέμαι τη στιγμή που δεν πέρασα Taylor Swift στο κινητό μου.

Είναι ίσως η μοναδική μέρα που κάποιος θα μπορούσε να μου φέρει λουλούδια και να μην τα βρει στο κεφάλι του, η μόνη φορά που θα ήθελα κάποιος να μου μιλήσει γλυκά. Η μέρα, που αν είχα τα χρήματα, θα διακοσμούσα το δωμάτιο μου με καρδούλες (λεξούλες, βελάκια), λουλουδάκια και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Μέχρι το δωμάτιο μου να καταλήξει σαν εποχιακό κατάστημα ενώ πλησιάζει ο Άγιος Βαλεντίνος. Και μετά θα άδειαζα τα ζαχαροπλαστεία από οτιδήποτε σοκολατένιο σε σχήμα καρδιάς (και σιχαίνομαι την σοκολάτα), πριν βγω έξω για να μαζέψω τον πρώτο άσχετο για ένα ρομαντικό δείπνο για δύο. Πόσο χαίρομαι που δεν έχω χρήματα κάτι τέτοιες στιγμές.

Και όλα μου μοιάζουν ιδανικά, τέλεια, εξιδανικευμένα. Ακόμα και οι φασαρίες στο Σύνταγμα (που σε normal φάση θα τις κατέκρινα) μου μοιάζουν ηρωικές λες και έχουν βγει από ένα σύγχρονο παραμύθι.

Και στο τέλος αφού παίξει όλα η δισκογραφία της Swift, όλο το soundtrack της Amelie και κάθε άλλο lovesong που μπορώ να σκεφτώ, θα βγω ελπίζοντας να βρω τον έρωτα της ζωής μου μέσα στο λεωφορείο ή στο τρόλεϊ.

Και αύριο θα ξυπνήσω και θα σκεφτώ πόσο ηλίθιος γίνομαι ώρες-ώρες. Και πλησιάζει ο Άγιος Βαλεντίνος. Μα που πάω, πείτε μου?!

Κάτι στιγμές σαν αυτή μου φαίνονται δελεαστικά τα sites γνωριμιών. ‘Cause I’m really in need of some mindless, lustful sex.

Μπας και συνέλθω.

Αν και στην κατάσταση που βρίσκομαι, πιο πιθανό να τον ερωτευτώ.

Τον γλυκό μου.

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: Το συγκεκριμένο post γράφτηκε χθες, ναι κοπανάω το κεφάλι μου για τις ηλιθιότητες που σκεφτόμουν και το τι έκανα είναι άλλη ιστορία. Που ίσως βρει τον δρόμο της για το blog κάποια στιγμή.

Είναι Στιγμές..

Είναι στιγμές σαν κι αυτή. Που στέκομαι ακίνητος μα νιώθω πως συνεχίζω να πονάω. Είναι εκείνες οι φορές που κοιτώ έξω από το τζάμι του δωματίου μου και εύχομαι να μπορούσα να εξαφανιστώ. Να χαθώ για πάντα, δίχως τίποτα μαζί μου. Να περιπλανιέμαι άσκοπα, ψάχνοντας. Χωρίς όμως να ξέρω τι είναι αυτό που ψάχνω.

Γιατί είναι αυτές οι στιγμές που το νιώθω τόσο έντονα. Πως ό,τι βρίσκεται μέσα μου ακόμη, ζωντανό ή νεκρό, εκρύγνηται δυνατά, συνθλίβοντας το προσωπείο που τα καλύπτει. Αυτό το χαρούμενο πλάσμα, που χαμογελά, διαρκώς γελά, που τολμά, γεμάτο αυτοπεποίθηση, έτοιμο να κινηθεί ενάντια στα πάντα. Και τότε κάθε προσπάθεια να κρατήσω αυτό το πλάσμα, που στα μάτια κάποιων συμβολίζει τόσα πολλά, με πληγώνει. Με πεθαίνει.

Δεν μου έδωσες ποτέ την ευκαιρία να αμφιβάλλω. Έπρεπε πάντα να ήμουν σίγουρος για κάθε μου βήμα. Δεν μου άφησες περιθώριο να χαθώ και να ψάξω. Έπρεπε πάντα να ξέρω ποιός είμαι και που πάω. Μα δεν ξέρω τίποτα πια. Μου έμαθες να είμαι δυνατός, να στηρίζω τον εαυτό μου, την γνώμη, τα πιστεύω μου. Και εγώ έμαθα μέσα από τα λάθη μου, αυτά που πάντα θεωρούσες ανεπίτρεπτο να κάνω.

Τα έκανα όμως. Αναπόφεκτα. Ήταν η πρώτη φορά που έσπασα. Σε απογοήτευσα, είχα σκεφτεί. Σιγά-σιγά άρχισα να βλέπω την ηλιθιότητα των λεξεών σου. Και κάνοντας λάθη έμαθα να μη νοιάζομαι για όσα μου είπες και όσα έχουν να πουν οι άλλοι για μένα. Έμαθα πως να μην αφήνω κανέναν να με φέρει κάτω. Μα όμως κανείς δεν μου έμαθε πως να με προστατεύω από μένα.

Και έτσι, κάτι στιγμές σαν αυτή, σπάω δίχως κάποιο λόγο. Κι όλα μοιάζουν τόσο μάταια, χωρίς νόημα. Και θέλω απλά να χαθώ, να βουλιάξω βαθιά μέσα στην άβυσσο της σκέψης μου και μην ανέβω πότε ξανά στην επιφάνεια της. Στιγμές σαν αυτή, που δεν θέλω να κάνω τίποτα, ούτε να ετοιμαστώ, ούτε να βγω, ούτε καν να προσπαθήσω να μαζέψω τα συντρίμμια του εγώ μου.

Δεν θέλω. Δεν θέλω..

Ούτε καν να σκεφτώ. Και οι λέξεις σε αυτό το χαρτί μου μοιάζουν λες και βγήκαν μετά από τόση πίεση και κόπο.

Είναι στιγμές σαν αυτή που μεταμορφώνομαι σε ένα άβουλο ον, χωρίς καμία θέληση για το οτιδήποτε.

Αν και στο τέλος θα σηκωθώ το ξέρω. Και θα πάρω μια βαθιά ανάσα, μια ακόμη γουλιά από την θάλασσα που τίνει να με πνίξει, όπως σου υποσχέθηκα τότε. Και σιγά-σιγά θα αρχίσω να συναρμολογώ τα κομμάτια του εαυτού μου. Και θα φτιαχτώ, σκεφτόμενος το πόσο δελεαστική μοιάζει η κατάσταση μου στα μάτια σου. Γελοίε. Και στο τέλος θα βρεθώ ξανά έξω,

shiny as ever. Hmph. Your stubbornness I certainly got.

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: Να ξεκαθαρίσω, πως ο τίτλος δεν είναι αναφορά στο ομώνυμο σήριαλ που παίζει σε κάποιο κανάλι της τηλεόρασης, ούτε στο τραγούδι κάποιου (Ρέμος αν θυμάμαι καλά..?), όπως με έχουν ρωτήσει αρκετοί. Honestly, όταν το έγραψα αγνοούσα την ύπαρξη και των δύο. ‘^^

I Sometimes Wish for that Lustful, Party Craze..

Κυριακή βράδυ.

Ένα ακόμα Σαββατοκύριακο ή καλύτερα Παρασκευοσαββατοκύριακο φτάνει στο τέλος του. Και βρίσκομαι εδώ, να σκέφτομαι όσα συνέβησαν κατά τη διάρκεια του, απλά για να δώσω στον εαυτό μου κάτι να ασχοληθεί μέχρι την άφιξη του επόμενου. Ζω στην νύχτα, νομίζω πως το ξέρουμε πια καλά αυτό. Στα ξέφρενα parties, στο άφθονο αλκοόλ, στην “ακολασία” της υπερβολής και της λήθης. Γιατί ξέρουμε πολύ καλά πως θα ξεχαστούν οι ασχήμιες του μεθυσμένου μας εγώ.

Και γιατί για ακόμη μια φορά τα “δακρύβρεχτα” γεγονότα βρίσκονται θολά μέσα στο μυαλό μου. Άκυρα τα εισαγωγικά, αφού τα δάκρυα δεν έλειψαν ούτε από τα μάτια κι ούτε από τα λόγια.

Υπήρχαν εκεί στα λόγια που είπες. “Θα ήθελα για πάντα να μείνω παιδί! Όπως τότε στο δημοτικό.” ούρλιαξες. Μα βρισκόσουν μέσα εκεί, στις τέσσερις το πρωί. Ενώ πίνεις και ψάχνεις να βρεις κάποιον γκόμενο. Γελάω χαζά για να μην κλάψω. Πόσο γελοία καταστρέφουμε ό,τι αθώο έχουμε.

Και η ώρα περνά, το αλκοόλ κατεβαίνει. Νομίζω πως πλέον όλοι το νιώθουμε καλά μέσα μας να κυλά. Και εσύ κλαις μπροστά μου (και αργότερα στην αγκαλιά μου) για κάποιο λάθος που έκανες ή ίσως για κάτι που θα έπρεπε να κάνεις και δεν έκανες ποτέ σου. Και λίγο αργότερα φεύγεις για να το διορθώσεις. Ή απλά για να βρεις την κολλητή σου ώστε να μην κλαίγεσε σε μένα. Δεν ξέρω, δεν κατάλαβα.

Και όταν πια πλησιάζει το ξημέρωμα, εμφανίζεται και ενα τρίτο εσυ ενώ εγώ βρίσκομαι μεθυσμένος και κυρίως έξαλλος. Και κλαις, κάνοντας τη σκύλα μέσα μου να σχολιάσει τον dramaqueenισμό αυτού του μέρους. “Αυτό που δεν θα μπορέσεις ποτέ να είσαι με κάποιον” μου εξηγείς. Θέλω να γελάσω, μα η προσωπική μου εμπειρία δεν με αφήνει. Σε κοιτώ μα γρήγορα το βλέμμα μου γυρνά στον γνωστό-άγνωστο που κάθεται πιο πέρα. Νομίζω προσπαθείς να κατηγορήσεις κάποιον για ό,τι σου συμβαίνει. Πόσο εύκολα θα σε έσπαγα με την ίδια κατηγορία. Μα ξέρω πως το λάθος ήταν κυρίως δικό μου. Και κάπως έτσι, φεύγω, αδιαφορώντας για σένα αλλά και για μένα.

Και είναι τα πρωινά σαν αυτό, που κομμάτια (από την κούραση και το αλκοόλ) βρίσκω τον εαυτό μου να τριγυρνά στους δρόμους της Αθήνας προσπαθώντας να αποφασίσει αν θα δεχτεί πως ήρθε η ώρα να επιστρέψει σπίτι. And it is exactly then, when I find myself wishing for that lustful, party craze that comes with the summer. Γιατί η τρέλα αυτή, το κάθε βράδυ έξω μέχρι το επόμενο πρωί, δεν σου αφήνει περιθώρια να αναρωτηθείς..

Και οι χαρές και το δράμα της μιας νύχτας θα αντικατασταθούν και θα σβηστούν από τα γεγονότα της αμέσως επόμενης..

Σαν ένα χρυσόψαρο με κάπως μεγαλύτερη μνήμη. Που σβήνει τα πάντα κάθε φορά που το ρολόι χτυπά μεσάνυχτα ώστε να χαρεί και να κλάψει από την αρχή..

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: And so I’ll always be in parties. ‘Till the dawn shatters the night and my dreams that come with it. Indeed; everytime I can feel it a little bit. After every party I die a little bit more inside..