Archive | 03 Μάρτιος 2012 RSS for this section

In the Name of God

Okay. Μην περιμένει κανείς να διαβάσει το κατά πόσο υπάρχει Θεός ή όχι. Προσωπικά δεν πιστεύω στο Θεό, σε οποιοδήποτε Θεό. Το αν υπάρχει κάποια ανώτερη δύναμη από την άλλη που μας δημιούργησε κλπ, κλπ, επίσης δεν μου φαίνεται ιδιαίτερα πιθανό. Αλλά okay, ίσως και να υπάρχει. Δεν καταλαβαίνω γιατί θα έπρεπε να με νοιάζει.

Nevertheless, στο θέμα μας. Νομίζω πως όλοι ξέρουν πως οι εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής πλησιάζουν. Θα γίνουν τον Νοέμβριο αν δεν κάνω λάθος. Και γιατί με ενδιαφέρει..? Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς. Η Αμερική έχει την τάση να εκπλήσσει με τους πολιτικούς της. Όπως και με σχεδόν ό,τι κάνει. Από τον Bush, το μεγαλύτερο, ίσως, λάθος της Αμερικής, ως τον Obama και κάθε άλλο υποψήφιο που έχει περάσει.

Και ειδικά των Ρεπουμπλικανών. Έτυχε χθες να πετύχω online κάποια από τα πιστεύω τους. Και ειλικρινά. Δουλευόμαστε τελείως..? Γίνεται ένας άνθρωπος, που έχει τόσο μίσος, να βγαίνει και να μοιράζεται τις απόψεις του και να τον παίρνει κάποιος στα σοβαρά..? Okay, το πιάσαμε. Δεν γουστάρεις τους μαύρους, τους gay, τους Μουσουλμάνους, τους μετανάστες, τις εκτρώσεις, τους άθεους, τους δεν-ξέρω-κι-εγώ-τι. Κι όλο αυτό το μίσος βασίζεται σε τι..? Στο Θεό. Σε όσα υποτίθεται πως είπε.

Ωραία. Ας ξαναπιάσουμε το σταυρό στο χέρι και εμπρός να σφάξουμε τους άπιστους. Seriously..? Δεν θα μπω στον κόπο να μιλήσω για το αν ο Θεός υπάρχει ή κάτι τέτοιο. Ούτε κατά πόσο έχουν βάση τα όσα είπε.

Αλλά δεν μπορείς να επιβάλεις τα πιστεύω σου. Δεν γίνεται να λες να απαγορευτεί η αντισύλληψη, οι εκτρώσεις, η ανεκτικότητα προς τους gay, η ελευθερία των μαύρων, η ανεξιθρησκεία γιατί απλά δεν είναι σύμφωνα με τα λεγόμενα του Θεού σου.

Δεν γίνεται να μιλάς για την κατάργηση θεμελιωδών ιδεών, αξιών και δικαιωμάτων υποστηρίζοντας πως καταπατούν τη θρησκευτική ελευθερία σου. Και δεν ξέρω κατά πόσο θα έπρεπε να σου επιτρέπεται να μιλάς όταν το μόνο πράγμα που σου μένει να προτείνεις είναι το να γίνει η Ku Klux Clan κρατικός οργανισμός και να τους απονεμηθεί παράσημο ανδρείας και κοινωνικής προσφοράς.

Δεν είπαμε γίνε gay, κάνε solarium μέχρι να γίνεις κατάμαυρος, πίστεψε στο Κοράνι ή πάρε αντισύλληψη. Αν δεν θέλεις, είναι επιλογή σου. Αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός πως είναι βασικά δικαιώματα του κάθε ανθρώπου να κάνει οποιοδήποτε από όλα αυτά.

Μάλλον τελικά έχει πλέον έρθει η ώρα να σταματήσουμε να δικαιολογούμε τον “κλειστόμυαλισμο” μας στο όνομα του Θεού. Και να πιστέψουμε και λίγο ο ένας στον άλλον. Μα κυρίως να αποδεχτούμε ο ένας τον άλλον.

xoxo,
FluffyUnicorn

Advertisements

Blanche DuBois

Ιστορίες, αφηγήσεις. Αναμνήσεις.

Μοιάζει η ζωή μου να είναι μια απλή συλλογή τους.

Μαλλιά, με αμέτρητες βαφές, σκιές, φακοί, ενδυμασίες. Άλλοτε υπερβολικές και extravagant, άλλοτε λιτές και αδιάφορες. Αριθμοί, ορισμοί γεγονότων. Ασήμαντοι, δίχως ουσία.

Και κάπου εκεί, εσύ. Να με ρωτάς, να αναρωτιέσαι για την αλήθεια όσων ακούς.

Μα δεν θέλω την αλήθεια αγάπη μου. Θέλω μαγεία. Ναι, ναι μαγεία. Δεν λέω την αλήθεια. Λέω τη δική μου αλήθεια, όπως τη βίωσα εγώ.

Πολλά, αν τα ζούσες, ίσως και να σου ήταν παντελώς αδιάφορα. Μα πάντα υπερβάλω. Όχι τόσο σε όσα  λέω μα σε όσα νιώθω. Θα ερωτευτώ, τρελά, παράφορα και θα μας τυλίξω στις φλόγες μέχρι να βαρεθώ. Και όταν βαρεθώ θα φύγω, αδιάφορα, ψυχρά, πατώντας πάνω στις στάχτες σου. Θα κλάψω και θα αφήσω τα δάκρυα μου να με πνίξουν και θα γελάσω μέχρι να σταματήσει η καρδιά μου.

Δεν μ’αρέσει η πραγματικότητα. Τη μισώ. Μου προκαλεί απέχθεια. Μη ρωτάς τι είμαι, γιατί είμαι όλα όσα θέλω. Όποτε θέλω. Όχι με ψέματα. Δεν προσπαθώ να αλλάξω την πραγματικότητα με ένα ψέμα.

Παρουσιάζω την αλήθεια όπως με συμφέρει, όπως με ευχαριστεί, όπως ακούγεται πιο διασκεδαστική, όπως θέλω. Αφήνοντας τα σωστά κενά, τις κατάλληλες ασάφειες ώστε η φαντασία σου να οργιάσει. Και θα σε αφήσω να πιστέψεις αυτό που θα ήθελες εσύ να συμβεί, να βρεις μια δική σου αλήθεια μέσα στη δική μου.

Γιατί η πραγματικότητα δεν είναι παρά βαρετή.

Και εγώ θέλω απλά μαγεία.

So don’t ask, don’ tell. Γιατί και αυτό εδώ δεν είναι παρά ένα κομμάτι της μαγείας που έχω να προσφέρω.

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: H Blanche DuBois είναι fictional χαρακτήρας. Είναι μια από τους πρωταγωνιστές της ταινίας “A Streetcar Named Desire” και το post αυτό βασίζεται σε μια από τις πιο γνωστές της ατάκες: “I don’t want realism. I want magic! Yes, yes, magic. I try to give that to people. I do misrepresent things. I don’t tell truths. I tell what ought to be truth.”

Gimme a Blank Wall to Paint in Colour

Quite a while. Αλλά δεν γαμιέται..?

Το Σάββατο πέρασε. Όπως και το party των γενεθλίων μου. Βαριέμαι να γράψω τι έγινε. Τα είπα πια τόσες φορές που βαρέθηκα να τα ακούω. Δεν μου κάνουν καν αίσθηση ως κάτι αστείο.

Το δήλωσα. Ζω ένα δράμα. Τις τελευταίες 7.309 πλέον μέρες. Don’t ask, don’t tell.

Και, nevertheless, τώρα που κάθομαι στην βιβλιοθήκη της σχολής μου αναρωτιέμαι για διάφορα. Κυρίως γιατί κάθομαι και γράφω αυτή τη μαλακία και όχι τις εργασίες των αγγλικών.

Μερικές φορές με πιάνουν τα υπαρξιακά μου. Όπως μερικές φορές, σαν τη Δευτέρα, με πιάνει η μοναχοφοβία μου. Ξέρεις, η σκέψη πως θα ήταν ωραίο να έχω και εγώ κάποιον να κάθομαι αγκαλίτσα μέσα στην βιβλιοθήκη της σχολής. Ευτυχώς η σκέψη κρατά μόλις μερικά δευτερόλεπτα. Και μετά με πιάνει αηδία.

Σήμερα αναρωτιέμαι λοιπόν για την ζωή. Θα μπορούσα να βρω πολλές έξυπνες, βαθύτατες και κουλτουριάρικες παροιμίες για την ζωή. Δεν έχω όρεξη όμως. Για αυτό θα πω κάτι δικό μου. Σχεδόν.

Η ζωή μου, για όσους με ξέρουν ήταν, είναι και πολύ πιθανόν θα είναι για καιρό ακόμα μια τρέλα. Βρίσκεται διαρκώς στο χάος και στην αστάθεια, λες και τρεμοπαίζει σε μια λεπτή κλωστή πριν βυθιστεί στο απόλυτο σκοτάδι.

Θα μπορούσε να είναι βιβλίο. Αλλά αν ήταν θα είχε πρώτα μουλιάσει στο αλκοόλ και θα λογοκρίνω με τι θα είχε χρησιμοποιηθεί αντί για μελάνι. Θα μπορούσε να είναι ταινία. Αλλά θα σάρωνε τα Razzies και θα ήταν τόσο θολή, τόσο κουνημένη που θα προκαλούσε εμετό σε όποιον την έβλεπε. Ίσως να ήταν και ένα album φωτογραφιών ή κάποιο τραγούδι. Μα δεν είναι.

Είναι σαν ένας τοίχος. Μου δώθηκε λευκός και εγώ απλά τον γέμισα με χίλια-δυο χρώματα, με μουτζούρες και εμμετικά graffiti. Τον πυρπόλησα και τον τύλιξα στις φλόγες με την ελπίδα να τον διορθώσω αλλά μάταια. Και πλέον δεν θέλω. Μπορεί πλέον να έχει γεμίσει στάχτες και μουτζούρες αλλά πια με τρομάζει να βρεθώ αντίκρι με ένα κατάλευκο τοίχο.

Με τρομάζει να χάσω όσα ήξερα, όσα ήδη έχω. Και δεν μετανιώνω πια. Έμαθα. Έπαιξα και έχασα. Ή έτσι θέλεις να πιστεύεις.

Γιατί στο δράμα που είναι η ζωή μου (γιατί πως αλλιώς μπορεί να το πει κανείς..?) δεν έχασα ποτέ μου. Αλλά αντιθέτως κέρδισα.

Πολύ περισσότερα από όσα νόμιζα πως θα μπορούσα ποτέ μου να κερδίσω.

Γιατί τελικά η κάθε μουτζούρα πάνω σε αυτόν τον τοίχο, θολή, κουνημένη και κακοζωγραφισμένη είναι και από κάτι.

Μια ιστορία.
Μια εμπειρία.
Ένα βράδυ.
Ένα γέλιο.
Ένα δάκρυ.
Ένα πικρό χαμόγελο.
Ένα γλυκό τέλος.
Μια καινούργια αρχή.
Ένα χρώμα.
Ένας έρωτας.
Ο έρωτας –

Αυτός που νιώθω μόνο για τη ζωή.

Και στο τέλος αυτή είναι η ζωή μου. Και ακόμα όταν χάνω πάντα θα κερδίζω. Γιατί σε αυτόν τον τοίχο θα προσθέτεται ένα ακόμα χρώμα. Ξεχωριστό και διαφορετικό από όλα τα άλλα.

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: Θέλω να βρω να γράψω κάτι έξυπνο εδώ αλλά δεν μου έρχεται κάτι. Σκεφτείτε το μόνοι σας. 😉

Το Παιδί που Μοίραζε Ταμπέλες

Τα γέλια τους ακούγονταν δυνατά, πάνω από τον ήχο της μουσικής που έπαιζε στο γεμάτο μαγαζί. Στο τραπέζι τους ήταν ακουμπισμένα δύο μπουκάλια vodka και αρκετά σφηνοπότηρα για όλους τους.

Γελούσαν και συζητούσαν, εμφανώς πια μεθυσμένοι και οι εφτά τους. Όλοι ήξεραν ποιοι και τι ήταν σε εκείνη τη μικρή πόλη. Τα παιδιά των πιο πλούσιων οικογενειών και αυτοί που κάθε άλλο παιδί θα ήθελε να κάνει παρέα μαζί τους.

Κανονικά ήταν έξι. Ο Μιχάλης, ο Αντώνης, ο Θωμάς, η Λίζα, η Μαρία και η Ελένη. Το έβδομο άτομο ήταν εκείνο το αγόρι που εμφανίστηκε στην πόλη μερικές μέρες νωρίτερα και κανένας δεν είχε ξαναδεί.

“Πανέμορφος μα υπερβολικός.” “Θα έπρεπε να ντρέπεται έτσι όπως κυκλοφορεί.” “Ευγενέστατος και πανέξυπνος.” “Απλά θέλει να προκαλεί.” Αυτά ήταν κάποια από όσα έλεγαν οι ντόπιοι για αυτόν. Και φυσικά ήταν αρκετά για να κινήσουν την περιέργεια των παιδιών.

Κι έτσι όταν τον είδαν να μπαίνει στο μαγαζί δεν έχασαν καιρό. Η Λίζα, η πιο παχουλή της παρέας, γνωστή ως η διαρκώς χαρούμενη της παρέας, τον προσκάλεσε στο τραπέζι τους. Η κουβέντα ξεκίνησε αμέσως με το αγόρι να απαντά με αποστομωτική ειλικρίνεια σε όλες τις ερωτήσεις των παιδιών, ενώ οι κινήσεις του ήταν προσεγμένες και λεπτεπίλεπτες. Όλοι είχαν κάτι να τον ρωτήσουν εκτός από το Θωμά, τον μικρότερο αδερφό του Μιχάλη (που ήταν άκρως αντίθετοι στα πάντα) που απλά έγραφε σε ένα τετράδιο.

“Οπότε τι κάνεις εσύ..? Εννοώ στη ζωή σου..?” ρώτησε η Μαρία, η πιο προκλητική της παρέας και το επίκεντρο των κοριτσιών.

“Τίποτα το ιδιαίτερο.. Τριγυρνάω θα έλεγε κανείς.” απάντησε με τη ψυχρή φωνή του.

“Πηγαίνεις σχολείο..? Σπουδάζεις..?” ρώτησε η Ελένη, μια κοπέλα με ένα περίεργο ψιλό-goth στυλ.

“Μπα δεν θα το έλεγα.” είπε ενώ η φωνή του παρέμενε το ίδιο ψυχρή λες και τα πάντα τον άφηναν αδιάφορο και άναψε ένα τσιγάρο.

Κοίταξε τον Μιχάλη, ο οποίος ήταν εμφανώς εκνευρισμένος και του χαμογέλασε. Το χαμόγελο άφηνε να εννοηθούν πολλά.

“Τώρα άσχετο αλλά ρε φίλε να σε ρωτήσω κάτι…?” είπε ο Μιχάλης με τον γνωστό τσαμπουκά του. “Γουστάρεις αγόρια έτσι δεν είναι..?”

Το αγόρι γέλασε δυνατά μα το γέλιο του ήταν ψεύτικο, ένας τρόπος για να δείξει στον Μιχάλη πως τον κοροϊδεύει. Ο Αντώνης, το “κακό παιδί” εκείνης της πόλης κάτι πήγε να πει αλλά το αγόρι ήδη απάντησε.

“Ατύχησες γλυκέ μου αλλά gay δεν είμαι.”

Ο Θωμάς είχε πλέον σηκώσει το κεφάλι του και τον κοίταζε με περιέργεια.

“Μα τα μαλλιά σου, το ντύσιμο σου και η συμπεριφορά σου δεν σε κάνουν να μοιάζεις τόσο με straight.” είπε ο Μιχάλης.

“Και πως θα έπρεπε να συμπεριφέρομαι..? Σαν εσένα..? Τότε θα ήμουν αρκετά “straight”..? Hah. Δεν το αρνούμαι, η συντροφιά ενός άντρα μπορεί να είναι ιδιαίτερα ευχάριστη. Μα gay δεν είμαι. Ούτε bi. Αρνούμαι να κρεμάσω μια ταμπέλα όταν ξέρω το πόσο ελλιπής θα είναι για να με ορίσει.” είπε.

“Μα δεν ρωτάει με κακία. Αλλά για να ξέρει. Πως θα μπορούσες εσύ να ξέρεις αν θα την πέσεις σε κάποιον αν δεν ξέρεις αν είναι gay..?” σχολίασε η Ελένη.

“Hah. Απλά γλυκιά μου. Αν κάποιος μ’αρέσει του δίνω να το καταλάβει. Από εκεί και πέρα αν του αρέσω έρχεται εκείνος. Δεν νομίζω να παίζει ρόλο η σεξουαλικότητα του. Αν ενδιαφέρεται, ενδιαφέρεται. That’s all.” απάντησε το παιδί. “Nevertheless, τι λέτε για ένα παιχνίδι..?”

Τα παιδιά συμφώνησαν και το αγόρι πήρε ένα χαρτί από το τετράδιο του Θωμά και αφού το έσκισε σε έξι κομμάτια και τα δίπλωσε, έγραψε κάτι πάνω τους και από μέσα και από έξω. Στη συνέχεια τα μοίρασε λέγοντας ο καθένας να κρατήσει το χαρτί του μπροστά του και έβαλε την Ελένη να τα διαβάσει.

“Νταής” έγραφε του Μιχάλη.

“Πρεζάκι” του Αντώνη.

“Φυτό” του Θωμά.

“Τσούλα” της Μαρίας.

“Χοντρή” της Λίζα.

“Φρικιό” της Ελένης.

“Πουστάρα” το δικό του.

Τα παιδιά προφανώς και παρεξηγήθηκαν με αυτό. Ο Αντώνης φώναξε δυνατά κάτι αλλά το αγόρι δεν έδειξε να νοιάζεται.

“Αυτές είναι οι ταμπέλες που το πιθανότερο είναι να σας κρεμάσουν όταν φύγετε από αυτή την πόλη και πάτε κάπου που δεν θα ξέρουν το ποιοι είστε. Και οι ίδιοι μεταξύ σας τις έχετε αυτές τις ταμπέλες ώστε να ορίζετε ο ένας τον άλλον. Άσχημες, δεν είναι..? Είναι αρκετές για να πει κανείς ότι γνωρίζοντας αυτές, γνωρίζει και εσάς..? Δεν θα το έλεγα. Όποτε θα πρότεινα να γυρίσετε το χαρτί από την άλλη για να δείτε την ταμπέλα που σας βάζω εγώ.” είπε.

Τα παιδιά το έκαναν και έμειναν λίγο να κοιτάζουν το ένα το άλλο. Το αγόρι σηκώθηκε και άναψε ένα ακόμα τσιγάρο.

“Και τώρα ξέρω πως πια δεν μπορείτε να πείτε πως ξέρετε ο ένας τον άλλον. Μα μήπως μπορείτε να δείτε την ομορφιά που κρύβεται στο άπειρο που αφήνει ανοιχτό η δική μου επιλογή ταμπέλας..?

Γιατί μπορεί να μην καταλαβαίνω κανέναν και τίποτα άλλα τουλάχιστον μπορώ να αφήσω το περιθώριο στον άλλο να ανοιχτεί και να απλωθεί στον χώρο. Και έτσι ξαφνικά.. Ο κόσμος γίνεται τόσο όμορφος.”

Τελειώνοντας γύρισε από την άλλη και έφυγε, αφήνοντας τα παιδιά να κοιτούν ο ένας τον άλλον κρατώντας στο χέρι τους την ταμπέλα που τους ταίριαζε περισσότερο..

ΆΝΘΡΩΠΟΣ.

xoxo,
FlyffyUnicorn

P.S.: Κάπου εδώ να πω, πως δεν θεωρώ πως οι ταμπέλες είναι ένας “διαβολικός” τρόπος που έχουν οι χείριστοι των ανθρώπων για να σε μειώσουν. Οι ταμπέλες φτιάχνονται από την ανάγκη μας να καταλάβουμε κάποιον, να προσπαθήσουμε να τον ορίσουμε ή να τον ξεχωρίσουμε από εμάς. Μα μάλλον πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως δεν χρειάζεται να καταλάβεις κάποιον απόλυτα για να τον αγαπήσεις ή για να τον μισήσεις. Και κυρίως δεν χρειάζεται να καταλάβεις ή να ορίσεις τον εαυτό σου για να ζήσεις και να κάνεις όσα επιθυμείς..

EN1212

γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ γαμώ
gender stereotypes

ΦΩΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΑΙΔΟΒΟΥΒΑΛΟ!!!

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Don’t ask, don’t tell. 😉

Σαν τις Ανθοδέσμες Που Έχουν οι Θείες στα Σπίτια.

“Να κοίτα αυτό το κολιέ.” λέει μια κυρία στη φίλη της δίπλα, και οι δύο εμφανώς μιας προχωρημένης ηλικίας, γύρω στα εξήντα. Δήθεν μοντέρνες, φτιαγμένες “επιμελώς ατημέλητα”, με μαλλιά προσεκτικά βαμμένα ώστε να δείχνουν λες και μόλις έχουν αρχίσει να ασπρίζουν.

“Σκέψου να φοράς όλο αυτό το πλαστικό λουλουδικό στον λαιμό σου. Πόσο άσχημο.” συνεχίζει και η φίλη της συμφωνεί μαζί της.

“Μου θυμίζει τις ανθοδέσμες που έχουν οι θείες στα σπίτια τους. Αηδία.” συμπληρώνει η δεύτερη.

Και κάπου εδώ σταματώ να τις παρακολουθώ. “Τις ανθοδέσμες που έχουν οι θείες στα σπίτια τους”, σκέφτομαι, προσπαθώντας να φέρω την εικόνα στο μυαλό μου. Εκείνες οι ανθοδέσμες από εμφανώς ψεύτικα λουλούδια, τόσο ψεύτικα που σε αηδιάζει και το να τα κοιτάς. Και κάπως έτσι, αυτές οι λέξεις δείχνουν να είναι αυτό που έψαχνα.

Πάντα αναρωτιόμουν τι είναι χειρότερο. Κάτι να καεί, να καταστραφεί ολοσχερώς πριν την ώρα του ή να παραμείνει ακόμα και όταν όσα το έκαναν μοναδικό έχουν χαθεί..? Όπως είναι και το αγόρι που τα έχετε χρόνια αλλά πια ο έρωτας έχει σβήσει. Ή όπως εκείνος ο φίλος που πλέον δεν σε διασκεδάζει. Ή όπως η μητέρα που έπαψε να σε αγαπάει.

Όπως ήταν εκείνη η φίλη που βλέπεις και πια κοιτιέστε αμήχανα, προσπαθώντας να βρείτε και οι δυο κάποιο κομμάτι που να αναγνωρίζετε στην άλλη. Κάτι που να σας θυμίζει το άτομο που βρίσκεται απέναντι σας, κάτι από όλα αυτά που το έκαναν τόσο μοναδικό και σημαντικό. Μάταια όμως. Οι δυο σας βέβαια είχατε την τύχη (γιατί αναμφίβολα πιστεύω πως είναι τύχη) να “καείτε” πριν χαθούν οριστικά όσα έκαναν μοναδική την μία για την άλλη. Και έτσι έχετε αυτή την γλυκιά (μα ταυτόχρονα πικρή) ανάμνηση των όσων περάσατε.

Γιατί δυστυχώς (ή ίσως και ευτυχώς, δεν το γνωρίζω) τα πράγματα αλλάζουν. Ο χρόνος ίσως να είναι ο καλύτερος γιατρός, μα είναι και η μεγαλύτερη καταστροφή. Οι άνθρωποι αλλάζουν. Μα κυρίως τα συναισθήματα.

Ο έρωτας θα υποκύψει στον χρόνο και θα σβήσει. Έτσι και η χαρά, η ικανοποίηση, η θλίψη ή ο πόνος. Ίσως στο τέλος και η αγάπη, αυτή που είναι δίχως όρους, να σβήσει. Οι άνθρωποι οι οποίοι τώρα είναι ο κόσμος μας, πιθανόν κάποια μέρα (χωρίς καν να το καταλάβουμε) να καταλήξουν να βρίσκονται σε κάποιον άλλο κόσμο, τελείως αντίθετο από τον δικό μας.

Και το έχω ξαναπεί. Όταν κάτι τελειώνει, είναι καλό να το αφήσουμε να τελειώσει. Γιατί αν δεν “καεί” τότε απλά καταλήγει σαν τις ανθοδέσμες που έχουν οι θείες στα σπίτια..-

Αηδία.

xoxo,
FluffyUnicorn