Archive | 04 Απρίλιος 2012 RSS for this section

Even If It Was a Matter of Life or Death, I Know You’d Choose Life..

“Τον θέλω τόσο πολύ, ναι, αναμφίβολα τον θέλω, μα δεν ξέρω.. Κάτι πάει πάντα στραβά, τόσο στραβά που τα γαμάει όλα. Είναι λες και κάθε φορά που ζητά κάτι, οτιδήποτε κι αν είναι αυτό, ένας τοίχος ορθώνεται μπροστά μου και με εμποδίζει από το να του το δώσω.” μου λες, νευριασμένος και απογοητευμένος με τον εαυτό σου. Για μια ακόμη φορά χώρισες, από μια ακόμη σύντομη μα θυελλώδης, υποθέτω, σχέση σου.

Θυσίες.

Αγαπάω σημαίνει πως αφήνω στον άλλον τον χώρο και τον χρόνο να ανοιχτεί και να “απλωθεί” στον χώρο. Αγαπάω σημαίνει δίνω. Σημαίνει νοιάζομαι. Ασχολούμαι.

Θυσίες.

Το μεγαλύτερο εμπόδιο μιας σχέσης. Οποιουδήποτε είδους. Ερωτική ή μη. Γιατί για να συνυπάρξεις πρέπει να κάνεις βήματα, τόσο πίσω όσο και μπροστά. Σαν ένα πόλεμο που η στρατιγική σου δεν πρέπει να οδηγήσει ούτε στην ήττα αλλά ούτε και στην νίκη. Αντίθετα πρέπει να αποσκοπεί στη διαιώνιση αυτού του πολέμου. Γιατί όσο κρατά θα νικάς. Όταν πια τελειώσει μάλλον θα χάσεις. Σίγουρα θα χάσεις ένα άνθρωπο που κάποτε είχες κοντά σου. Καλώς ή κακώς, δεν ξέρω.

Μπορούμε να κάνουμε πίσω..? Να συμβιβαστούμε με κάτι που δεν επιθυμούμε..? Μπορούμε σίγουρα. Θέλουμε όμως..? Πολύ αμφιβάλλω.

Μπορούμε να δώσουμε απλά για να δώσουμε, χωρίς την αναμονή οποιουδήποτε ανταλλάγματος..? Κι αν μπορούμε, θα έπρεπε..? Μάλλον όχι. Γιατί τότε χάνουμε.

Τον εαυτό μας.

Σαν την γοητευτική ξανθιά. Που αν και η ζωή της ήταν πάντα ατίθαση και γεμάτη πάθος, τα έδωσε όλα. Τα “θυσίασε” στο βωμό της αγάπης, σε ένα ακόμα φριχτό παιχνίδι της δικής της μοίρας. Λες και δεν της είχε ήδη συμπεριφερθεί με υπέρμετρη κακία. Λες και οι προσπάθειες της δεν ήταν ήδη αρκετά τραγικές. Δεν ξέρω γιατί την θυμήθηκα τώρα, μετά από τόσο καιρό. Αν και από τον “πάτο” που βρίσκεται δεν έψαξε ποτέ την λύπηση. Αντίθετα πάλεψε για να κρατά το κεφάλι της ψηλά. Και κέρδισε μέσα στην ήττα της. Τον θαυμασμό. Γιατί δεν μπορείς να μην θαυμάσεις αυτόν που έδωσε τα πάντα για τους ανθρώπους που αγαπά. Μα αυτή η κοπέλα πια έχει χαθεί. Το ξέρει καλά. Οι θυσίες της, στο τέλος, της κόστισαν εκείνη την ίδια. Μα δεν θα άλλαζε τίποτα.

Γιατί είναι όπως ακριβώς ήσουν και εσύ. Που πιστεύω, από καθαρό εγωισμό, πως μαζί μου έκανες το πιο τραγικό λάθος. Το πιο χυδαίο και αποτρόπαιο. Γιατί δεν ξέχασα και δυστυχώς δεν θα ξεχάσω. Δεν θέλω να ξεχάσω. Και δεν θέλω να καταλάβω κι ούτε πια να παίξω σε ένα παιχνίδι αγάπης. Γιατί αθελά σου με κατέστρεψες. Για καλό το έκανες, το ξέρω. Στο τέλος το απέδειξες. Πόσα σήμαινα εγώ για σένα. Αλλά εσύ για μένα..? Δεν ξέρω. Και πια ποτέ μου δεν θα μάθω.

Θυσίες.

Η ουσία των ανθρώπινων σχέσεων. Βήματα μικρά ή μεγάλα που πρέπει να βρίσκονται σε αρμονία με τα βήματα του χορευτή που έχεις απέναντι σου σε ένα αδιάκοπο tango με εναλλασσόμενους παρτενέρ. Γιατί αλλιώς ή θα πατήσεις ή θα πατηθείς. Ή θα σκάσετε και οι δύο στο σκληρό, κρύο πάτωμα.

Η αγάπη ακολουθεί την καρδιά εκεί που η επιβίωση ακολουθεί το μυαλό. Και η καρδιά είναι η αυτοκαταστροφή, ο θάνατος ενώ το μυαλό η αυτοσυντήρηση, η ζωή.

Κι αν βρεθείς στο δίλλημα αυτό, ποτέ μην κάνεις το ίδιο λάθος. Αν και ξέρω ήδη τι θα διάλεγες. Even if it was a matter of life or death, I know you’d choose life. Απλά ελπίζω πως θα είναι η δική σου και όχι η δική μου.

Γιατί, θυμίσου, στο παιχνίδι αυτό των ανθρώπινων σχέσεων, ακόμα κι αν διαλέξεις να δίνεις δίχως να περιμένεις αντάλλαγμα, ποτέ μην δώσεις περισσότερα από όσα θα έδινε ο άλλος. Γιατί οι μεγαλύτερες θυσίες πάντα αφήνουν τερατώδεις πληγές. Και δυστυχώς, αυτές δεν κλείνουν ποτέ..

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: Δεν ξέρω, ειλικρινά, γιατί θυμήθηκα όλα αυτά. Στο τέλος, ξέρω, πως θα μείνω απλά με την αμφιβολία.

In the End We’re All Just People Who Just Adore Staring at the Stars..

Starbucks, Τετάρτη απόγευμα. Στα δεξιά μου, αναρωτιέσαι για έναν τύπο με τον οποίο είσαι ερωτευμένη. Δεν ξέρεις τι θέλει από ‘σένα, παρά το γεγονός πως σε απέρριψε ήδη, μιας και η συμπεριφορά του δείχνει πως τελικά σε θέλει. Στα αριστερά μου, παραπονιέσαι για ένα αγόρι που σε πλήγωσε αφού σου “έταξε τον ουρανό με τ’άστρα”, γιατί τα έφτιαξε με κάποια άλλη. Αν και εσύ, πριν συμβεί αυτό, είχες ήδη χάσει το μέτρημα με πόσους είχες πάει. Και εγώ στη μέση, με την σκέψη μου να ανατρέχει στον “γνωστό-άγνωστο”. Καιρό είχα να τον σκεφτώ και ακόμα περισσότερο να τον αναφέρω εδώ. Καθώς μιλάνε, σκέφτομαι το πόσο τον θέλω, αν όντως ακόμα τον θέλω, όλα τα λάθη που έκανα μαζί του.

Ω ναι. Για μια ακόμη φορά έρχεται η “αγάπη”. Γιατί πάντα θα βρισκόμαστε στα “σκαλοπάτια” της. Περιφερόμαστε, γνωρίζουμε κόσμο, φασωνόμαστε ή πηδιόμαστε, γουστάρουμε κόσμο ή τους ερωτευόμαστε. Ή τουλάχιστον, έτσι θέλουμε να πιστεύουμε. Και τελικά, αυτός ο “έρωτας” μας πληγώνει. Μα όντως ερωτευόμαστε όλες αυτές τις φορές..?

Ας είμαστε ειλικρινείς. Μάλλον όχι. Και η αλήθεια είναι πως ο κάθε νέος έρωτας ακυρώνει, σβήνει, κάθε προηγούμενο. Και θα ήταν ψέμα να πούμε πως δεν θέλουμε τον έρωτα. Θέλουμε να νιώσουμε κάποιον κοντά μας, να “τυλιχτούμε” γύρω του, να περιγράφουμε στην παρέα μας τα όσα συμβαίνουν μεταξύ μας με ένα ηλίθιο νάζι. Γιατί τελικά, ψάχνουμε τον έρωτα που θα νικήσει τα πάντα. Και θα κρατήσει, φυσικά, για πάντα.

Κι αν δεν τον βρούμε, δεν έχει σημασία. Θα πονέσουμε, μα θα συνεχίσουμε να τον ψάχνουμε. Ακόμα κι όταν ισχυριζόμαστε το αντίθετο. Τον ψάχνουμε παντού, στα ταξίδια μας, στα δείπνα μας, στα ραντεβού μας, στα πηδήματα μας, στα λάθη μας, στα πάθη μας.

Γιατί, στην τελική, είμαστε όλοι άνθρωποι που λατρεύουμε να χαζεύουμε τα αστέρια. Hoping to find our own “star-crossed lovers” among their infinity..

xoxo,
FluffyUnicorn

Anger, Jealousy, Bitterness, Tiredness, Hope, Lust, Love..

Madame Deluca: “And what emotion have you chosen to depict..?”
Effy Stonem: “Anger, jealousy, bitterness, tiredness, hope, lust, love..”
M.D.: “A veritable feast. So where is it..?”
E.S.: “It’s everywhere.”
M.D.: “My dear girl I’m not sure I understand.”
E.S.: “It’s conceptual. You just can’t see it.”
M.D.: “You’re saying you haven’t done it..?”
E.S.: “No, I’m saying you can’t see it.”

Τέχνη. Ζωγραφική, μουσική, φωνητική, θέατρο, λογοτεχνία, γλυπτική και δεν-ξέρω-και-εγώ-τι-άλλο. Πίνακες, αγάλματα, τραγούδια και έργα. Αδιάφορα, ασήμαντα, σημαντικά, alternative, προκλητικά.

Μα τι είναι η τέχνη..? Είναι τέχνη κάτι το οποίο δείχνει όμορφο στο μάτι..? Είναι τέχνη αυτό που δημιουργήθηκε με υπέρμετρη ικανότητα..? Δεν νομίζω.

Η τέχνη είναι conceptual. Τέχνη είναι το συναίσθημα. Είναι το δάκρυ, η απόγνωση που νιώθεις στο χαμό κάποιου που αγαπάς. Τέχνη είναι η χαρά, το γέλιο που πλημμυρίζει τον χώρο. Τέχνη είναι ο έρωτας που καίει με τις φλόγες του όσα αγγίζει. Τέχνη η προσβολή που σε συγκλονίζει. Τέχνη είναι η πικρία της ανάμνησης, η εξαθλίωση του πνεύματος, η ελπίδα της νέας αρχής, η απόλαυση της κρυφής αμαρτίας.

Τέχνη δεν είναι μόνο ό,τι δημιουργεί κανείς με το ταλέντο. Δεν είναι μόνο το όμορφο. Δεν είναι αρκετό αυτό για να δημιουργηθεί ένα έργο τέχνης.

Τέχνη είναι αυτό που σου προκαλεί συναισθήματα, οποιαδήποτε κι αν είναι αυτά και έχει κάτι να σου πει δίχως εξηγήσεις. Σίγουρα όχι αυτό που παλεύει να εμβαθύνει σε μια εικόνα ρηχή και αδιάφορη.

Και ναι, η δημιουργία συναισθημάτων είναι τέχνη.

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: Ο αρχικός διάλογος είναι από το όγδοο επεισόδιο του δεύτερου κύκλου του Skins. Στη συγκεκριμένη σκηνή η Effy συζητά με την καθηγήτρια της για ένα πίνακα που θα έπρεπε να έχει ζωγραφίσει που να απεικονίζει κάποιο συναίσθημα. Παρόλο που δεν τον έχει ζωγραφίσει, σε όλο το επεισόδιο χειραγωγεί τους υπόλοιπους χαρακτήρες και δημιουργεί όλα τα συναισθήματα που αναφέρει.

Vodka Roberto Cavali

I’m so, so sick..

Με αηδιάζουν πια οι φίλοι που σε θυμούνται μόνο όταν θέλουν κάτι.

Με αηδιάζουν πια οι φίλοι που θα ‘θελαν πολύ να σε δουν στο χώμα.

Με αηδιάζουν πια όλοι τους, αυτοί που έχουν το μαχαίρι στο χέρι περιμένοντας να γυρίσεις την πλάτη.

Με αηδιάζουν όλες οι προσδοκίες, όλα τα taboo, όλα τα “πρέπει”. Όλα τα βλέμματα, εκείνα που κρύβουν τόσα ανείπωτα λόγια.

Με αηδιάζει το πως προσπαθεί κανείς να μου αποδείξει πως δεν με έχει ανάγκη. Λες και σου ζήτησα ποτέ να με χρειάζεσαι. Κάθε άλλο.

Με αηδιάζει το πως προσπαθείς να διορθώσεις το κάθε τι πάνω μου. Λες και είμαι απλά ένα τραγικό λάθος. Λες και δεν καταλαβαίνω πόσο σε απογοητεύω.

Με αηδιάζει το πως με θεωρεί κανείς δεδομένο. Δεδομένο το ότι δεν θα παρεξηγηθώ, δεδομένο το ότι δεν νοιάζομαι, δεδομένο το ότι θα φασωθώ, δεδομένο το ότι θα γελάσω, το ότι θα βγω, το ότι θα πιω.

Με αηδιάζει η ανεξήγητη, άνευ λόγων, κόντρα. Γιατί μάλλον νομίζεις πως αν δείξεις πως είσαι καλύτερος από μένα, θα γίνεις κάποιος. Άντε και του χρόνου στο Guinness. Και μην ξεχνάς. Με όση άνεση “φτιάχνω”, με περισσότερη διαλύω.

Με αηδιάζει όταν δεν εκτιμάς όσα έδωσα για σώσεις το δικό σου τομάρι. Με αηδιάζει περισσότερο όταν, αντιθέτως, με μειώνεις.

Και πια το έχω δει. Όταν πια πέσω, θα πρέπει να κυλιστώ στις λάσπες μέχρι να βρω τον τρόπο να σηκωθώ ξανά. Μόνος μου. Γιατί διάλεξα να είμαι όπως είμαι. Ήξερα το τίμημα. Και δεν θα αλλάξω τίποτα για να το γλιτώσω.

Μα μερικές φορές δεν μπορώ παρά να φοβάμαι. Να φοβάμαι πως κάποια στιγμή (κάπου εκεί, ανάμεσα στα ξέφρενα parties, στο άφθονο αλκοόλ, στο mindless sex) θα χαθώ και δεν θα λείψω σε κανέναν. Πως δεν θα αφήσω τίποτα κενό παρά ένα δωμάτιο. Και ας είμαστε ειλικρινείς – όλοι μας θέλουμε το τέλος μας να βρεθεί στο δρόμο των δακρύων.

Με αηδιάζει. Με αηδιάζει η ανάγκη για ένα “όνομα”, η ανάγκη να το “παίξεις κάποιος”. Όλα τα fancy ρούχα, τα γάματα stylάκια, οι τυποποιημένοι τρόποι, οι προσαρμοσμένοι άνθρωποι.

Γιατί στο τέλος δεν είναι παρά σαν μια vodka Roberto Cavali. Την πληρώνεις ακριβά, σου έρχεται σε ένα fancy μπουκάλι, με γαμάτο περιτύλιγμα μα όσo και αν σε κάνει “κάποιο” να πίνεις αυτή τη vodka δεν αλλάζει το σημαντικότερο –

Πως από την πρώτη μέχρι την τελευταία γουλιά παραμένει χειρότερη και από vodka μπόμπα..

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: Να εξηγήσω πως “Ο Δρόμος των Δακρύων” είναι το τρίτο βιβλίο στη σειρά “Φύλλα Πορείας” του Χόρχε Μπουκάϊ. Η σειρά αυτή περιγράφει τις πέντε διαφορετικές καταστάσεις, δρόμοι, που ο άνθρωπος πρέπει να αντιμετωπίσει ώστε να ολοκληρωθεί. Ο δρόμος των δακρύων είναι η κατάσταση της απώλειας, της θλίψης, του θανάτου. Enough said, I guess.

All Those Downtown Streets..

Ένας φωτογράφος περιφέρεται και απαθανατίζει όλα όσα βλέπει ο φακός του. Τα παγιδεύει, αείμνηστα να μείνουν στις εικόνες του. Τα θύματα του άλλοτε ήταν χαρούμενα. Πλέον αιχμαλωτίζει τη θλίψη τους.

Ένας τουρίστας προσπαθεί να σηκώσει λεφτά από την τράπεζα. Δίπλα του ένας γεράκος προσπαθεί να τον βοηθήσει. Περνά το χέρι του γύρω από τη μέση του νεαρού. Του ψιθυρίζει να πάνε στο σπίτι του. Θα του δώσει εκείνος λεφτά. Σύντομα βρίσκονται καθ’οδόν.

Μια παρέα νεαρών κάθεται στο πεζοδρόμιο και πίνει κρασί. Γελάνε δυνατά, συζητούν ευχάριστα με το κρασί και τα τσιγάρα να εναλλάσσονται στα χέρια τους. “Καλά είστε λες και βγήκατε από editorial!” λέει μια περαστική κυρία. “Ευχαριστούμε!” απαντά χαρούμενα ένας από αυτούς. “Ρε.. Τι είναι το editorial..?” ρωτά όταν η κυρία έχει απομακρυνθεί. Γελάνε όλοι τους δυνατά.

Ένας ζητιάνος περιφέρεται ψάχνοντας το βραδινό του. Τα ρούχα του λερωμένα, σκισμένα και γεμάτα τρύπες. Σκύβει πάνω από ένα κάδο σκουπιδιών. Απογοητευμένος και κατάκοπος, τελικά ξαπλώνει δίπλα τους.

Ένας skater κάνει grinding σε ένα πεζούλι. Χάνει την ισορροπία του και πέφτει. Βλαστημά και χτυπά με το χέρι του το τσιμέντο. Η απογοήτευση και ο πόνος είναι εμφανείς στο πρόσωπο του. Μένει κάτω, κοιτώντας προς την παρέα του. Γελάνε μαζί του.

Μια κοπέλα διασχίζει τον δρόμο με τα ψηλοτάκουνα της. Κοντή φούστα, ελαφριά μπλούζα με τον ώμο έξω. Άρωμα μεθυστικό και ένα τατουάζ στον γυμνό της ώμο. Ένας ταξιτζής της σφυρίζει. Τον βρίζει αν και την ικανοποιεί που ασχολήθηκε μαζί της.

Ένα ηλικιωμένο ζευγαράκι κάθεται αγκαλιασμένο σε ένα παγκάκι. Ο δρόμος είναι σκοτεινός και ήσυχος. Είναι μαζί σαράντα χρόνια. Ποτέ πριν δεν καταλάβαιναν τόσο ο ένας τον άλλο. Στο επόμενο παγκάκι ένα ζευγάρι gay φασώνονται παθιασμένα.

Μια κοπέλα βρίσκεται ξαπλωμένη στο δρόμο. Γύρω της μαζεύεται κόσμος ανήσυχα. Ένα αγόρι περνά ανάμεσα τους και τρέχει σε αυτήν. Γονατιστός, την παίρνει στην αγκαλιά του. Δάκρυα κυλάνε από τα μάτια του. Του ψιθυρίζει αδύναμα πριν την φιλήσει. Επιτέλους είναι μαζί.

Μια κοπέλα πηγαίνει προς το metro. Εμφανώς εκνευρισμένη, έχει συνειδητοποιήσει πως μόλις της έκλεψαν το πορτοφόλι. Ένα αγόρι της ακουμπά τον ώμο. “Συγγνώμη” της λέει “Σου έπεσε το πορτοφόλι.” Της το δίνει και φεύγει. Δεν προλαβαίνει να τον ευχαριστήσει. Μέσα έχει ένα επιπλέον χαρτί. Διαβάζει: “You’ve been given the spark. If you wish share it with an act of kindness.”

Ένας νεαρός φωνάζει καθώς ορμάει προς την πλατεία. Δίπλα του άλλοι σαν αυτό. Στα χέρια τους ένας λοστός. Σύντομα βρίσκει τον στόχο του. Η κοπέλα πέφτει βίαια στο τσιμέντο ουρλιάζοντας. Πανικός. Δεν ήταν η ζήλια, δεν ήταν η απάτη. Είναι απλά μίσος, τυφλό και καταστροφικό. Τριγύρω τρέχουν. Αυτός συνεχίζει να τη βαρά παρά τις κραυγές της. Ξαφνικά σταματά μετά από ένα δυνατό θόρυβο. Απέναντι ένα αγόρι τον έχει πυροβολήσει. Ατάραχος στρέφεται από την άλλη καθώς ο πρώτος σκάει δυνατά κάτω άψυχος. Chaos unleashed.

Μια παρέα παιδιών περπατά στον δρόμο. Πειράζονται μεταξύ τους και γελάνε. Στα χέρια τους μπουκάλια αλκοόλ και τσιγάρα. Στυλάτοι, όμορφοι, δημοφιλείς. Ο κόσμος τους χαιρετά και τους μιλά καθώς περνάνε. Μα το μόνο που θέλουν είναι φτάσουν στο party και να χορέψουν.

Ένας τύπος βρίσκεται ξαπλωμένος στο πεζοδρόμιο με την πλάτη στον τοίχο. Άπλυτος, καταπονημένος, τρέμει από το κρύο. Τα μάτια του, το βλέμμα του κενό. Οι σκέψεις του ανύπαρκτες. Απλά εύχεται να βρει τη δόση του.

Μια παρέα παιδιών παίζει μουσική. Μια φίλη τους τραγουδά. Αγγελική φωνή με συνοδεία οργάνων. Ο κόσμος περνά, κάποιοι τους ακούν, άλλοι απλά προσπερνούν. Λίγοι σταματούν. Ένα αγόρι κάνει το πρώτο βήμα. Σέρνει τη φίλη του και χορεύουν. Διστακτικά κάποιοι τραγουδούν. Σύντομα περισσότεροι συμμετέχουν. Μια πανδαισία χρωμάτων στον καμβά του γκρι.

Αυτές και πολλές άλλες. Ιστορίες μικρές, αδιάφορες, ασήμαντες. Σε όλους εκείνους τους δρόμους, εκείνους που με έφτιαξαν, που με κατέστρεψαν, που με αναγέννησαν. For I, too, wish to be a decent manboy but all I am, is smoke and mirrors..

And there forever remains the change from G to E minor..

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.#1: Μια ακόμη συλλογή μικρών ιστοριών. There’s always more than meets the eye.

P.S.#2: Όλο το entry είναι εμπνευσμένο από το τέταρτο part, “Love” του τραγουδιού “Song of Myself” των Nightwish. Το κομμάτι “For I… E minor” είναι η τελευταία στροφή του τραγουδιού, έχοντας αφαιρέσει ένα στοίχο.