Archive | 06 Ιούνιος 2012 RSS for this section

Η Συμφωνία της Μοναξιάς

Ξημέρωμα Πέμπτης. Ένα ακόμα βράδυ φτάνει στο τέλος του. One more easy-going, calm drink that ended up being completely wild. Κομμάτια πια, τόσο από το αλκοόλ όσο κι από την κούραση, κάθομαι σε ένα σουβλατζίδικο (εκείνο, το γνωστό) να φάω. Ο σερβιτόρος μου χαμογελά, ένα χαμόγελο πικρό και με ένα βλέμμα μελαγχολικό σαν να μου λέει συμπονετικά: “Καημένε”. Κι ο κόσμος στα γύρω τραπέζια κοιτά με ένα παρόμοιο τρόπο. Όχι τόσο γιατί είμαι εμφανώς μεθυσμένος που μετά βίας καταφέρνω να κρατήσω τον εαυτό μου όρθιο.

Αλλά γιατί είμαι μόνος μου.

Γιατί φυσικά ποτέ δεν κάνει να είναι κανείς μόνος του. Διαρκώς πρέπει περιτριγυρισμένοι από άλλους να είμαστε. Να μας κρατούν συντροφιά, στις χαρές, στις λύπες, στα πάντα. Και δείχνει τόσο παρανοϊκό να βρίσκομαι εκεί, στο άνδρο των “μοναχοφοβικών”, κι έτσι αυθαίρετα (μα κυρίως αναιδέστατα) να είμαι μόνος μου.

Παρασκευή βράδυ πια, στο club. Κάθομαι ήσυχα στο bar της αυλής. Χαζεύω τον κόσμο, καπνίζω (μάλλον νωχελικά ως συνήθως) περιμένοντας κάτι αξιόλογο που θα με κάνει να σηκωθώ και παρά την κούραση μου να πάω μέσα.

Κάπου εκεί έρχεσαι εσύ. Συγγνώμη μα ποτέ δεν άκουσα όλα αυτά που για ακόμη μια φορά μου έσυρες. Κάπου ανάμεσα στο πόσο μίζερος είμαι και στην “καταθλιψάρα” που, όπως είπες, με είχε ξαναπιάσει, σταμάτησα να ακούω. Κουράστηκα και απλά έμεινα με ένα πικρό χαμόγελο να σε χαζεύω.

Oh, πόσο ανεπίτρεπτο το να είσαι μόνος. Πόσο ντροπιαστικό να απολαμβάνει κανείς την ηρεμία που μόνο η μοναξιά ξέρει να προσφέρει. Πόσο εξευτελιστικό να μην οδύρεσαι για παρέα σε κάθε ένα από τα βήματα σου ώστε να περάσεις το λιγότερο δυνατόν χρόνο μόνος σου.

Μα πόσο φοβόμαστε τη μοναξιά. Και πως παλεύουμε να “ξορκίσουμε” την “κατάρα” της. Κι όπως χαζεύω στο Facebook αυτά που έχουν γραφτεί, ανάμεσα σε εκατοντάδες αηδίες, βλέπω αυτό που έγραψες εσύ. Πως “αυτός που για κανέναν δεν νοιάζεται θα αντιμετωπίσει, αργά ή γρήγορα, τη μεγαλύτερη τιμωρία της φύσης, τη μοναξιά”.

Λες και δεν έχω δει. Λες και δεν έχουμε ήδη δει κι αυτούς που νοιάστηκαν. Πως εκεί που σπάει ήσυχα η νύχτα ολομόναχοι βρίσκονται με ένα ποτό κι ένα τσιγάρο. Γιατί κι ας είναι γύρω σου χιλιάδες μπορεί (ακόμα και τότε) μόνος σου να είσαι. Και να είσαι μια χαρά, να νιώθεις καλά ακόμα και μόνος.

Ας είμαστε ειλικρινείς. Η μήτρα και το φέρετρο (ευτυχώς ή δυστυχώς) είναι χώροι για μονάχα έναν.

Μα εντάξει, μην κλαις. Ο λύκος δεν ήταν κακός και δεν έφαγε τη γιαγιά. Την πήρε αγκαζέ, πήγαν περίπατο στο πάρκο, κι ύστερα, αυτοί έζησαν καλά. Κι εμείς..?

Εμείς μια ζωή αγάπη μου θα προσπαθούμε να φέρνουμε στα μέτρα μας τα παραμύθια..

Γιατί στο τέλος θέλουμε χαρά. Θέλουμε όλοι οι φόβοι να έχουν χαθεί, η εποχή τους να έχει φτάσει στο τέλος τους. Κι έτσι αυθαίρετα, αναιδέστατα, ανεπίτρεπτα, ντροπιαστικά και εξευτελιστικά πείθουμε τους εαυτούς με παραμύθια των οποίων το τέλος φτιάξαμε, “μοντάραμε” για να ικανοποιούν τις ανάγκες μας..

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: Και κάπως έτσι θα ξαπλώσω κι αυτό το ξημέρωμα στην υγρή άμμο, με την δική μου συμφωνία της μοναξιάς να παίζει μεγαλεπήβολα και μελαγχολικά και θα χαζεύω τα αστέρια. Επιτέλους ήσυχος και χαρούμενος γιατί η μόνη τρέλα που θα υπάρχει θα είναι στο δικό μου κεφάλι..

P.S.#2: Και κάπου εδώ να ενημερώσω πως το κομμάτι, “Μα εντάξει, μην κλαις…στα μέτρα μας τα παραμύθια” δεν είναι δικό μου αλλά το έγραψε κάποια φίλη μου ως status στο Facebook.

 

Advertisements