Archive | 08 Αύγουστος 2012 RSS for this section

Η Απολογία του Καλοκαιριού

“Το καλοκαίρι τελείωσε, έτσι δεν είναι..?” αναρωτιέμαι σιωπηλά, με μάτια που νιώθω να καίνε, καθώς το καράβι απομακρύνεται απ’το λιμάνι της Πάρου με μένα μέσα.

Μοιάζει σχεδόν αστείο, αλλά για κάποιον λόγο πάντα είχα δύο εποχές και όχι τέσσερις. Χειμώνας, καλοκαίρι. Τα τελευταία χρόνια το καλοκαίρι για μένα ξεκινά καθώς φεύγω από την Αθήνα και τελειώνει όταν επιστρέφω. Οπότε ναι, αν και κάπως νωρίς, το καλοκαίρι τελείωσε. Και κάπως έτσι, ήρθε κι η ώρα μου να κάνω τον κλασσικό, μελοδραματικό και clisse πια απολογισμό μου. Ας εξηγήσω όμως πρώτα τον τίτλο του entry, ο οποίος είναι επιτηδευμένα λάθος.

Το entry αυτό κανονικά ονομάζεται, “Η Απολογία του Καλοκαιριού που δεν Πέρασε”.

Γιατί δεν πέρασε, αρνούμαι να το δεχτώ. Μπορεί να ξεκίνησε και να τελείωσε, αλλά όχι δεν πέρασε. Δεν θέλω να πιστέψω πως πέρασε.

Γιατί αν το δεχτώ, τότε θα πρέπει να δεχτώ και τόσα άλλα και δεν θέλω. Όπως τους ανθρώπους που ήρθαν και δεν είδα ή δεν είδα όσο θα ‘θελα. Τα ξέφρενα parties που λόγω κούρασης έχασα, τις στιγμές που δεν έζησα. Και όχι μόνο.

Δεν θέλω να δεχτώ πως πέρασε γιατί θα πρέπει να παραδεχτώ – και πόσο το φοβάμαι αυτό – πως όλα αυτά τελείωσαν.

Οι άνθρωποι που συνάντησα και λάτρεψα. Οι αμέτρητες ώρες που θα λέγαμε μαλακίες και θα γελάγαμε, τα ποτά, τα ξενύχτια, ο δρόμος της επιστροφής για το σπίτι. Οι άνθρωποι, ειδικά αυτοί, που μου στάθηκαν με τον δικό τους τρόπο – ίσως χωρίς καν να το καταλάβουν – αναπάντεχα, που με υποστήριξαν παρά το πόσο αντίθετος είμαι στα δικά τους πιστεύω. Οι σχέσεις, ή καλύτερα εκείνη η συγκεκριμένη, η σχέση-τυφώνας.

Με πονάει γαμώτο, το ξέρεις..? Είναι λες και μου ξεριζώνεις την καρδιά, αργά και βασανιστικά.

Δεν αντέχω να φεύγω, να αφήνω πράγματα πίσω μου, καλά ή κακά. Είμαι υπερβολικός, θα επιστρέψω, το ξέρω, μα αυτό δεν σταματά τα δάκρυα στα μάτια. Δεν σταματά το ντελίριο στο μυαλό μου, το πονοκεφαλιαστικό μου παραλήρημα.

Όχι. Δεν άξιζε αυτό το καλοκαίρι. Παρά όλες του τις καλές στιγμές, παρά το ότι ήταν καλύτερο από κάθε άλλο. Δεν άξιζε. Γιατί ήταν και 15 ώρες δουλειά την ημέρα non-stop, γιατί ένιωθα σαν ένα ερείπιο σε ένα μέρος δίχως τη παλιά του αίγλη που έμοιαζε λες και κάποιος το έφτυσε με όλα τα παρατράγουδα του φετινού καλοκαιριού.

Αναρωτιέμαι όμως, σε πείραξε που έφυγες, που έφυγα. Αν όχι όσο εμένα, έστω και λίγο..? Θυμάσαι ακόμα άραγε τα όσα κάναμε, τα γέλια, τις μαλακίες που λέγαμε, τα cocktails που βαριόσουν να μου φτιάξεις, τα shitty-mojitos, τους χορούς πάνω στις μπάρες, τα κρασιά στις παραλίες και στις κούνιες, τα βράδια που κοιμηθήκαμε αγκαλιά, τα πρωινά που θα έφευγα από το παράθυρο..? Τα ξέχασες απλά το επόμενο πρωί..? Σήμαιναν κάτι για σένα όλα αυτά..?

Δεν αντέχω, δεν αντέχω. Την γεύση του τελευταίου, που δείχνει τόσο πικρή. Η γεύση του τελευταίου ποτού, που σε παρακαλώ κάνε το ελαφρύ γιατί αν πιω κι άλλο δεν θα σταματήσω να κλαίω. Τη γεύση εκείνης της σαμπάνιας που μόνο στην προσφορά σου να την ανοίξεις για μένα κόντεψα να πλαντάξω στο κλάμα και η τελευταία διαδρομή πίσω, δωρεάν, έτσι για τον “καλό χειμώνα”.

Κινήσεις μικρές κι ασήμαντες. Μα τελικά πιο σημαντικές από κάθε άλλη. Και κάπως έτσι βρέθηκα μπροστά στην πισίνα να καπνίζω ένα ακόμα τσιγάρο και να χαζεύω τη θέα της Παροικιάς που απλωνόταν μπροστά μου. Και κάπως έτσι, στέκομαι μπροστά από την πισίνα. Ένα βήμα μπροστά και νιώθω το νερό της να με τυλίγει.

Λες και παίρνει από πάνω μου όλα αυτά, σαν μια δική μου κάθαρση. Και βγαίνοντας, με μουσκεμένα ρούχα, σέρνομαι πίσω στο δωμάτιο μου, αργά αλλά σταθερά.

Γιατί, in the end, το καλοκαίρι μπορεί να τελείωσε αλλά ο Χειμώνας έρχεται..

😉

xoxo,
FluffyUnicorn

Advertisements