Archive | 11 Νοέμβριος 2012 RSS for this section

Are We Drunk or Just Insane, Babe..?

Δευτέρα βράδυ πια. Ένα Σαββατοκύριακο ακόμα ήρθε και έφυγε. Και αυτό γεμάτο με δόσεις τρέλας, με άφθονες δόσεις αλκοόλ, χορού και parties. Και φυσικά, σε όλο αυτό το κατά τ’άλλα συνηθισμένο μου Σαββατοκύριακο, ο σουρεαλισμός δεν θα μπορούσε να λείψει. Εξάλλου είναι γνωστό πως η φράση “μόνο σε μένα” όταν αναφέρεται για τον εαυτό μου ανάγεται σε άλλο επίπεδο.

Γιατί βέβαια όταν έρχεται όπερα του Verdi, εκσυγχρονισμένη, εγώ, χωρίς να το γνωρίζω, θα βρεθώ εκεί για να την χρησιμοποιήσω ως subject σε ένα review παράστασης κλασσικής μουσικής. Και σαν να μην φτάνει ο εκσυγχρονισμός θα πρέπει στην τρίτη πράξη ο σκηνοθέτης να προσθέσει και χορευτικό – striptease και άντε τώρα να το αναλύσεις αυτό στον καθηγητή όταν εκείνη την ώρα το μόνο που έβλεπες ήταν πόσες ανορθώσεις στήθους είχαν κάνει οι γκόμενες και στο μυαλό σου έψαχνες δικαιολογία για το πως θα βρεθείς backstage γιατί εκείνος ο χορευτής στα αριστερά είναι κούκλος με όλα τα γράμματα κεφαλαία.

Και από την άλλη είπαμε okay, το σύμπαν κάτι προσπαθεί να μας πει. Από το λεωφορείο που και καλά θα βρίσκαμε τον έρωτα της ζωής μας (και ήταν παντελώς άδειο) μέχρι το παρανοϊκό πρεζάκι – άστεγο με το μαχαίρι μέσα στο γεμάτο λεωφορείο και την ατάκα: “Θα σε σκοτώσω, σου το έχω ξαναπεί”. Ναι εντάξει το έπιασα. Πρέπει επειγόντως να φτιάξω το karma μου γιατί με βλέπω σε κανένα χαντάκι. Αλλά συγγνώμη αλλά όταν λέω “Παιδιά ειλικρινά αλλάξτε επάγγελμα γιατί είστε απλά άχρηστοι σε αυτό” στους τύπους που με έκλεψαν την Παρασκευή το βράδυ, δεν είμαι κακός.

Και δεν φταίω γιατί απλά ακόμα κι όταν κάποιος θα θέλει να με κλέψει, θα πρέπει να επικρατήσει μια κατάσταση ανάμεσα στη λογική και στην παράνοια, παντελώς surreal και εξωφρενική. Από το “ρε μην τον βαρέσεις δεν μας φταίει σε τίποτα το παιδί” (μου χρησιμοποίησες και την αριθμητική υπεροχή ως επιχείρημα κιόλας πανάθεμα σε) μέχρι το ότι κάναμε παζάρια για το τι ακριβώς τελικά θα κλέψεις.

Και εμείς εκεί παρόλα αυτά να βγούμε, να περάσουμε καλά, να πιούμε κι άλλο, δεν τρέχει και τίποτα. Εξάλλου είμαι ήδη σκατά, τα έχω ξαναπεράσει αυτά και είναι κι αυτός. “Ρε μ’αρέσει σου λέω και δεν ξέρω τι να κάνω, τι στο διάολο γίνεται ρε γαμώτο..?”. Και ποιος νοιάζεται που το club είναι σχεδόν άδειο..? Η μουσική είναι ωραία, ας πιούμε κι άλλο ρε, στην αγάπη, στους φίλους, σε μας και στον τυπά εκεί πέρα που κάθε φορά που έρχομαι σε αυτό το παλιό-club μου χαμογελάει σαν ηλίθιος. Και το κεφάλι μου γυρίζει, μαζί και εγώ, ήρθε η ώρα να φύγω νομίζω.  Και στον δρόμο πια κι άλλοι γνωστοί, “Κι αν σου έλεγα πως θυμάμαι ποιος είσαι θα σε γελούσα και δεν θέλω”. Και το κεφάλι μου συνεχίζει να γυρίζει κι το πάρκο αυτό μοιάζει τόσο δελεαστικό. Ασυναίσθητα πλησιάζω και βγάζω όλη αυτή τη φθηνιάρικη και απαίσια ρετσίνα από το στομάχι μου, τι θέλω και την πίνω ακόμα δεν ξέρω.

Και ποιος νοιάζεται που ξέρναγα όλη μέρα, που έχω ακόμα hangover. Το Σάββατο είναι Σάββατο, δεν χάνεται έτσι. Και πάλι parties και πάλι αλκοόλ, “δεν με πιάνει με τίποτα ρε συ” σου λέω. “Και μ’αρέσει” ανακοινώνω περίτρανα “αλλά δεν του μιλάω εγώ, σειρά του είναι”. Και μετά το ήρεμο party η δική μου λογική θα μου πει “γιατί να μην πας από Γκάζι με τα παιδιά, τόσο καιρό δεν τους έχεις δει”. Κι ας κοντεύει έξι το πρωί. Έχουν και tequila. Σκέτη και αηδιαστική βέβαια αλλά παίζει και μπύρα. Τι καλύτερο από ένα δυνατό υποβρύχιο..?

Και μετά είστε κι εσείς, οι υπόλοιποι παρανοϊκοί. Ειλικρινά αναρωτιέμαι γιατί ξαφνικά μου μιλάς μετά από τόσα χρόνια..? Έχετε τρελαθεί όλοι σας νομίζω. Μα τελικά θυμάμαι το ξημέρωμα της Κυριακής στο αμάξι σου. Η tequila τελείωσε, οι μπύρες το ίδιο και σε κοιτάω καθώς προσπαθείς να βάλεις το κλειδί στη μηχανή για να γυρίσουμε πίσω.

“Ρε..! Είσαι μεθυσμένος και εγώ είμαι τρελός. Ποιος θα μας γυρίσει σπίτι ρε..?”

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: In the end you know how the story goes: If life gives you lemons, grab a tequila bitch – let’s just make a party out of it. 😉

Advertisements

Love, Love

Αγάπη και πάλι αγάπη. Wow, πρωτοτύπησες λέει η σκύλα μέσα μου, δικαίως φυσικά. Αν και ειλικρινά δεν νομίζω πως ποτέ θα μπορέσουμε εμείς (?), οι άνθρωποι (??), να εξαντλήσουμε αυτό το θέμα.

Και αν θέλαμε να συνεχίσουμε σε αυτό το μονοπάτι ειλικρίνειας, τότε καλό θα ήταν να παραδεχτούμε κάτι ακόμα. Όλοι είμαστε, ανεξαιρέτως, ίσως με τον δικό μας, διαφορετικό τρόπο, ερωτευμένοι. Όχι, όχι με κάποιον. Όχι, όχι με κάποια. Είμαστε όλοι ερωτευμένοι, τόσο απλά και περίπλοκα,  με την ίδια την αγάπη, με αυτή την ιδέα του δυνατού και ανίκητου έρωτα. Και είμαστε ερωτευμένοι με αυτήν την ιδέα πιο πολύ από όσο ερωτευμένοι θα υπάρξουμε με οποιονδήποτε άλλον/άλλη.

Και σκέφτομαι τα γεγονότα των περασμένων Παρασκευοσάββατων (oh cursed and damned should be those last friday nights), ίσως και τις κουβέντες τις χθεσινές φεύγοντας από την σχολή.

“Στο δεύτερο λεωφορείο, επειδή θα χάσουμε το πρώτο που θα περάσει, θα είναι ο έρωτας της ζωής μας” λέμε κοροϊδευτικά. Μάλλον το σύμπαν κάτι θέλει να μας πει. Το λεωφορείο ήταν άδειο σε όλη την διαδρομή. Αχ και αυτοί οι ηλίθιοι τσακωμοί, γιατί άραγε τσακωθήκατε την Παρασκευή..? Ζήσατε αρκετά το δράμα σας, την προσωπική σας σαπουνόπερα, γιατί εγώ ζω μια χαρά τη δική μου. Οι “μοιραίες”, που στην πραγματικότητα δεν είναι παρά τυχαίες, συναντήσεις, πάνε και έρχονται και τα ερωτήματα – αιώνια – μένουν εκεί κι αυτά. Με θέλει, δεν με θέλει, τον θέλω, το κάνει επίτηδες, θέλει να τον προσέξω, μια ζωή εμένα κοιτάει, είναι ηλίθιος ή μήπως τελικά είμαι εγώ ο μαλάκας της υπόθεσης..? Μήπως το καημένο το παιδί δεν φταίει σε τίποτα και για όλα φταίω εγώ, εγώ και το ηλίθιο το κεφάλι μου..?

Και κάπως έτσι είναι και απόψε, ξανά έξω, ξανά ποτά, ξανά χοροί, ξανά δράματα. Ίσως να σε δω απόψε, ίσως να μου μιλήσεις απόψε, ίσως τελικά και να με αγαπήσεις απόψε. Ναι εσύ. Και εσύ, κι εσύ, όλοι εσείς απλά να με αγαπήσετε για να σας πετάξω, να σας φτύσω, να σας πατήσω στο τσιμεντένιο πεζοδρόμιο αυτής της γκρι πόλης. Και ίσως μετά να κλάψω ξανά για την αγάπη, γιατί πάντα εξάλλου θα θέλω ό,τι δεν μπορώ να έχω.

“Και δεν το καταλαβαίνεις, μόνο η Ρ.  καταλαβαίνει πως νιώθω, πονάω ρε, τον βλέπω να φεύγει και με πληγώνει που δεν τον έχω”

“Ναι, τον εγωισμό σου” μου απαντάς.

“Ναι και αυτόν.” σου λέω. Ίσως μόνο αυτόν, σκέφτομαι.

Αγάπη, γλυκιά μου αγάπη, το ήξερα εξ’αρχής πως θα διαλύσεις τον δικό μου κόσμο. Δεν είσαι για μένα, δεν είσαι για κανέναν. Καταραμένη. Γιατί στη ζωή δεν είσαι παρά ένα ακόμα παιχνίδι που όμως όλοι πάντα θα χάσουν. Όλοι χάνουν κρατώντας πίσω κουβέντες που αντί να ειπωθούν πετιούνται μεθυσμένες κάτω από ξεχαρβαλωμένες καρέκλες.

Και κάπως έτσι αναρωτιέμαι πως και η αγάπη δεν είναι όπως τα όνειρα μου. Λιτή, απλή, μαγευτική, δίχως χαζά παιχνίδια, χωρίς φοβισμένα λόγια χωμένα στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Αναρωτιέμαι γιατί πια δεν μπορεί να είναι όπως τότε, τι άλλαξε από τότε και δεν γίνεται να είναι τα πράγματα ίδια. Εγώ, θα έλεγε κανείς.

Και όλα πια δείχνουν το ίδιο πράγμα..

Love is such a wild thing. A little bit like wind, a little bit like sea. Filled with fire and never made concrete. In the end, this is how it is. Love is nothing but such a weird thing..

Και ίσως να μην μπορέσω να την καταλάβω ποτέ, αλλά για να είμαι ειλικρινής, ναι. Ναι, είμαι ερωτευμένος με την ιδέα του να σε αγαπούν, να αγαπάς. Ακόμα κι αν είμαι καταδικασμένος να τρέμω στην αγάπη των άλλων για μένα..

So.. would you love me tonight, perhaps..?

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.#1: Το entry και ο τίτλος είναι εμπνευσμένα από το τραγούδι της Amy MacDonald “Love, Love”.

P.S.#2: The picture was found in tumblr, posted in the blog Senza titolo. Word editing done by me.

At the Break of Dawn

Ξέρεις πάει καιρός. Αν και ίσως στη φάση που είμαι, να είμαι γάματα, ίσως να είμαι σκατά, χαμένος στο δικό μου δράμα. Μπορεί η αίσθηση να χάθηκε. And though I’ve minded, it no longer matters. Ναι μου έλειψε ήδη να σηκώνομαι με τον κόσμο στα πόδια μου. Γεμάτος ενέργεια, δυνατός, δυναμικός, έτοιμος να αντιμετωπίσω τα πάντα.

Μου έλειψε να ξυπνάω χαρούμενος, να βλέπω το φως που μπαίνει από την μπαλκονόπορτα γεμάτο ζωντάνια και όχι ως ένα ακόμα πονοκέφαλο. Να ανυπομονώ να ξεκινήσει η καινούργια μέρα και να μην κοιμάμαι γιατί απλά έχω τόσα να κάνω – που θέλω πραγματικά να κάνω – και ο ύπνος απλά μου τρώει τον χρόνο, ξέρεις, είναι ασήμαντος εκείνες τις μέρες, δεν τον έχω καμία ανάγκη.

Μου έλειψε να θέλω.

Μα ξέρεις, παρόλα αυτά, πάει καιρός. Πάει καιρός από τότε που ήμουν καλά τελευταία φορά. Και παραδόξως – με κάποιο τρόπο – είμαι καλά.

It stroked me then, a couple of days ago, at the break of dawn. Ξαφνικά και απλά, το είδα λες και ήταν πάντα εκεί.

Ακόμα και αν όλοι θα έλεγαν πως όλα είναι χειρότερα από ποτέ. Ακόμα κι αν μένω όλο το βράδυ ξύπνιος, ανίκανος να κοιμηθώ, ακόμα κι αν το κάθε βήμα μου μοιάζει μαρτύριο. Ναι, ο πόνος, η θλίψη είναι ακόμα εδώ. Και δεν θα φύγει σύντομα το ξέρω όσο και να προσπαθώ να τα διώξω. Και κάπως έτσι έχω – για μια ακόμη φορά – βρεθεί σε αυτό – το τόσο καταραμένο – σταυροδρόμι, που με στοιχειώνει όλη μου τη ζωή.

Προχωράς ή γυρνάς..? All my life I’ve moved on; always I did, leaving things slip away, leaving nothing but ashes behind – scorched the earth I’ve walked on, my love – though I never really knew the reason why. Και ακόμα δηλαδή δεν νομίζω να ξέρω.

Μα ξέρω πως μπορώ. Ξέρω τι θέλω και τι δεν θέλω. Το ξέρω αρκετά καλά πια για να μπορώ να διαλέγω. Δεν θέλω να δώσω μια μάχη για κάτι που πια δεν αξίζει. Και μπορώ τελικά ακόμα να προχωράω. Το είχα ξεχάσει, σχεδόν, για να είμαι ειλικρινής.

Και ίσως είμαι καλά για αυτόν το λόγο. Γιατί προχωράω ξανά, γιατί κάνω πράγματα πάλι. Διαφορετικά, διασκεδαστικά, μάλλον ασήμαντα, μα τουλάχιστον με τραβάνε, έστω και για λίγο, μακριά από το χάος.

And in the end, please don’t cry for my loss. For through all the tears, the pain, the disasters and even though I’ll be all alone and hollow at the break of dawn; I’ll be fine my love. I will wade my way through and I’ll rise up once more.

Πάει καιρός γλυκό μου..

Από τότε που για τελευταία φορά ούρλιαξα με όλη μου τη ψυχή πως είμαι καλά.

Και περνώντας μέσα από όλα τα αδιέξοδα – που δεν ήταν καθόλου άδικα για να είμαστε όλοι ειλικρινείς – της ζωής μου, μπορώ να ουρλιάζω ξανά.

Και το χαίρομαι ρε μπάσταρδε..!

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: Η φωτογραφία δεν είναι δική μου αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να θυμηθώ που στο διάολο την βρήκα ώστε να δώσω τα εύσημα εκεί που πρέπει -.-‘

Through the Dreams & Disasters

Το τέλος είναι πάντα δύσκολο, σωστά..?

Λιτό αλλά παράλληλα φανταχτερό έρχεται για να φέρει την καινούργια αρχή όπως έχω ξαναπεί.

Μα τι γίνεται όμως..?

Τι γίνεται όταν όλα όσα ήξερες τελειώνουν ..? Τι κάνεις όταν εκείνο το μαγαζί (το γνωστό σε όλους μας) κλείνει πια τις πόρτες του αφήνοντας σε με μια γλυκόπικρη ανάμνηση και με ένα κενό που απεγνωσμένα θες να καλύψεις λες και η ίδια σου η ύπαρξη ρε γαμώτο εξαρτάται απ’το αν θα τα καταφέρεις..?

Και τι γίνεται όταν τελειώνει αυτό που ποτέ δεν ξεκίνησε όπως εσύ θα ήθελες..? Σαν τότε (πριν από καιρό) που με ρώτησες τι “γίνεται με ‘μας” για να με κάνεις να δω πως τελικά τίποτα δεν είχε τελειώσει μιας και καμία απόφαση δεν είχε παρθεί, αφήνοντας έτσι όλα τα χαρτιά στο παιχνίδι. Μα εγώ λατρεύοντας – ως συνήθως – να πετάω τα πάντα στην άβυσσο του χάους, έριξα τη χαριστική βολή σε ένα ήδη ραγισμένο γυαλί οδηγώντας μας σε ένα τέλος που ούτε επιθυμούσα και ούτε ήθελα να δεχτώ.

Και τι γίνεται τότε που τον βλέπεις ξανά, εκείνον τον φίλο απ’τα παλιά..? Ένα κύμα θλίψης παλεύει να σε πνίξει καθώς αναρωτιέσαι πως τον έχασες, αλλά κυρίως γιατί τον έχασες.

Μα έτσι είναι όμως μικρό μου. Οι άνθρωποι αλλάζουν, τα συναισθήματα χάνονται ή άλλα στη θέση τους δημιουργούνται.

Και οι συνήθειες πια διαφορετικές, οι προσωπικότητες τώρα ασύμβατες. Και παλεύουμε, ναι παλεύουμε ακόμα (γιατί η ελπίδα πεθαίνει – οh πόσο λάθος και αυτό – πάντα τελευταία), γυρνάμε πίσω, προχωράμε μπροστά, ξαναχανόμαστε.

Μιας και στον δαίδαλο αυτόν, που έχουμε ονομάσει ανθρώπινες σχέσεις, δεν μπορούμε παρά να χαθούμε. Σε μονοπάτια ανθρώπων ξένων ή γνωστών, που θέλουμε έστω και για λίγο να καταλάβουμε, να φτάσουμε, να αγγίξουμε. Υπάρχουν οι ρόλοι, υπάρχει το σκηνικό, ο «από μηχανής θεός», μα δεν υπάρχει το σενάριο.

Και κάπως έτσι θα πληγωθούμε. Και θα πληγώσουμε. Θα γελάσουμε και θα κλάψουμε. Θα πούμε ψέματα και θα μας πουν. Θα απογοητεύσουμε και θα απογοητευτούμε.

Και θα φταίμε.

Και θα φταίνε.

Και κάποτε όλα θα αλλάξουν, τα πάντα θα τελειώσουν. Ίσως να ήταν πια καλό να το μάθουμε ρε γαμώτο – να το δεχτούμε. Ό,τι αξίζει ούτε πονά, ούτε μας είναι δύσκολο. Όταν πια γίνει έτσι τότε μάλλον το τέλος πλησίασε. Και όλα θα τελειώσουν – εξάλλου το τέλος δεν είναι παρά η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων, η ολοκλήρωση τους. «Μα πότε θα το πάρεις απόφαση επιτέλους..?» ουρλιάζουν οι φωνές στο μυαλό μου.

Αποφάσεις. Το τέλος δεν είναι παρά μια απόφαση. Πότε θα έρθει δεν το διαλέγεις πάντα, αλλά το να το δεχτείς είναι απλά μια απόφαση. Μα πότε άραγε είναι η σωστή ώρα να πάρεις την απόφαση..? Και ποια θα έπρεπε να ήταν αυτή..?

Αποφάσεις. Με αυτές διέλυσα τη νιότη μου, πετώντας με σε ένα κόσμο ψυχρό, άγριο, αχάριστο. Διέλυσα εμένα, εσένα – κάθε εσένα – παίζοντας παιχνίδια καταστροφικά, κάνοντας ριψοκίνδυνες κινήσεις σε ταμπλό γεμάτα παγίδες, κρύβοντας αμέτρητες περσόνες τις οποίες κατέστρεψα και αυτές στην πορεία (μαζί με όλα τ’άλλα) με την ελπίδα του να σώσω εμένα.

Θυμάσαι άραγε..? Θυμάσαι τις νύχτες, τις αστραφτερές, που ούρλιαζαν πως η ζωή είναι ωραία..? Τότε που τα αστέρια έλαμπαν ακόμα στον ουρανό σε μια ατμόσφαιρα ηλεκτρική, μεθυστική, εθιστική. Θυμάσαι τα παιχνίδια εκεί που έσκαγε το κύμα ενώ ο ήλιος έκαιγε στον ουρανό..? Τις σακούλες που γεμίζαμε αηδίες που ποτέ δεν χρειαζόμασταν..? Θυμάσαι πως σου φώναζα να μην τρέχεις τόσο γρήγορα γιατί θα σε χάσω..? Πως ούρλιαζα πως τα πόδια μου δεν αντέχουν άλλο, πως δεν την παλεύω πλέον..? Θυμάσαι πως δεν το σεβάστηκα ποτέ..? Θυμάσαι τις κραυγές, τα γέλια, τις τρέλες, τα δάκρυα..?

Θυμάσαι τις νύχτες, τις αστραφτερές, που ουρλιάζαμε πως θα τους βάλουμε φωτιά, θα τις τυλίξουμε στις φλόγες της ζωντάνιας μας..? Τότε, που με ένα ποτό και ένα τσιγάρο στο χέρι λέγαμε πως γεννηθήκαμε για να ζήσουμε γρήγορα, να πεθάνουμε νέοι και να αφήσουμε ένα όμορφο πτώμα πίσω μας, αφήνοντας και το φέρετρο ανοιχτό,  έτσι ώστε όλοι να μας δουν μια τελευταία φορά – in all our glory – πριν χαθούμε βαθιά μέσα στο χώμα. For the night was young and we dwelled in it, wishing never to grow old. Θυμάσαι..? Πως ουρλιάζαμε, high on our drinks, our drugs, our craze, our fame – on our fucked-up love and hate..?

We were on fire, baby, we were on fire, weren’t we..?

Και λένε πως οι καλύτερες των παραστάσεων συνεχίζονται και αφού κλείσει η αυλαία..

Και αναρωτιέμαι.. Όταν θα πέσει πια και η δική μου αυλαία, θα συνεχιστεί τελικά η δική μου παράσταση..?

Μα, κάπως έτσι, το τελευταίο μου ποτό θα το πιω σε εμάς – σε όσα δεν είπαμε, σε όσα δεν νιώσαμε, σε όσα νιώσαμε μα τρομαγμένοι δεν πράξαμε, σε όσα εξαντλημένοι χυδαία δεν γιορτάσαμε..
Κάπου εκεί μικρό μου, στο κλείσιμο στης αυλαίας..

Και μάλλον και σε όλα αυτά που ποτέ μου δεν κατάφερα να κρατήσω όπως ίσως να ‘θελα..

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: Το να αναφερθώ σε όλες τις επιρροές του entry ανά κομμάτι ίσως να μου έπαιρνε όσο το ίδιο το entry. Σε γενικές γραμμές, οι κυριότερες επιρροές είναι από Lana Del Rey και κυρίως από τα κομμάτια της “National Anthem”, “Driving in Cars with Boys”, “Body Electric” και “This is What Makes Us Girls”. Ο τίτλος είναι κομμάτι στοίχου από το τραγούδι του Owl City, “Dreams & Disasters”, ενώ το κλείσιμο είναι επηρεασμένο από Jean-Paul Sartre. Την εικόνα δυστυχώς δεν θυμάμαι που την βρήκα.

P.S. #2: Έχει δουλευτεί καιρό, ξεκίνησε να γράφετε κάπου στα τέλη Σεπτέμβρη και ολοκληρώθηκε μέσα στον Οκτώβρη αν και δεν βρήκα τον χρόνο να το βάλω εγκαίρως. Προφανώς.